Πρώην κρατούμενος… Ρεμπέκα

Οι ισοβίτες δεν συνηθίζουν να μιλούν για τη ζωή τους πίσω από τα σίδερα της φυλακής. Η Βρετανίδα Ρεμπέκα Χίλτον αποτελεί εξαίρεση, ούτως ή άλλως. Οταν καταδικάστηκε για φόνο σε ισόβια κάθειρξη το 1992, όλα ήταν διαφορετικά. Ο Τζον Μέιτζορ ήταν πρωθυπουργός της Βρετανίας, τα κινητά τηλέφωνα έμοιαζαν με τούβλα, το Ιντερνετ ήταν ένας «ψίθυρος» και η Ρεμπέκα ήταν… άνδρας, ο Ρόμπερτ Χίλτον.

Εως την εγχείρηση αλλαγής φύλου και τη μετάβαση στο γυναικείο σώμα της μέσα σε μία νύχτα, το 2011, η Χίλτον κρατούνταν στις ανδρικές φυλακές∙ έστω και αν η ίδια θεωρούσε ήδη τον εαυτό της γυναίκα. Διαφορετικές φυλακές, διαφορετικό καθεστώς, διαφορετικοί συγκρατούμενοι. Υστερα από 21 χρόνια η Χίλτον έχει να διηγηθεί αμέτρητες εμπειρίες στη δημοσιογράφο της «Ιντιπέντεντ». Σχεδόν τις αναπολεί.

Κάποιες φορές τής επέτρεπαν να μακιγιάρεται. Αλλες, όχι. Πότε ήταν υποχρεωμένη να ντύνεται ανδρικά, πότε ήταν ελεύθερη να φοράει ό,τι θέλει. Σίγουρα δεν ήταν η μοναδική με ιδιαιτερότητες φύλου. Και σίγουρα οι άνδρες συγκρατούμενοί της δεν την αντιμετώπισαν ούτε μια στιγμή με λύπηση. «Αρκετοί με έβλεπαν σαν τη μικρή τους αδελφή και ήθελαν να με προστατεύσουν, ενώ άλλοι σαν τη μητέρα τους. Υπήρχαν και οι ανώμαλοι, αλλά μπορούσα να τους κουμαντάρω», αποκαλύπτει στην «Ιντιπέντεντ» δύο εβδομάδες μετά την αποφυλάκισή της. Αυτή, υποστηρίζει, ίσως είναι και η μεγαλύτερη διαφορά ανάμεσα στις ανδρικές και στις γυναικείες φυλακές: οι άνδρες έχουν μεταξύ τους ένα είδος αλληλοϋποστήριξης, σε αντίθεση με τις γυναίκες οι οποίες «δεν θέλουν πάντα να βλέπουν τις συγκρατούμενές τους να αποφυλακίζονται».

Σε κάθε περίπτωση, όπως κάθε αρχή, ο πρώτος καιρός στη φυλακή ήταν δύσκολος για τη Ρεμπέκα. «Οι φύλακες δεν το είχαν σε τίποτα να σου ρίξουν μια μπουνιά στο πρόσωπο. Και δεν μπορούσες να κάνεις πολλά. Το σωφρονιστικό σύστημα τότε ήταν μια κόλαση ναρκωτικών. Πρακτικά, όλοι οι κρατούμενοι ή έκαναν χρήση ναρκωτικών ή τα πουλούσαν», αποκαλύπτει.

Δύο εβδομάδες μετά την απελευθέρωσή της η Χίλτον ζει σε έναν ξενώνα για πρώην φυλακισμένους στο Κεντ, στη Νοτιοανατολική Αγγλία. Η πόρτα του ψυγείου στο μικρό της δωμάτιο είναι γεμάτη από φωτογραφίες των πρώην συγκρατουμένων της, αλλά και των γονιών της που πέθαναν αμφότεροι όσο εκείνη εξέτιε την ποινή της. Είναι λαμπερή, είναι ετοιμόλογη. Είναι επίσης ευάλωτη, αλλά δεν το καταλαβαίνεις ώσπου να τη ρωτήσεις για τη νέα της ζωή και τις ελπίδες της για το μέλλον. Την πρώτη νύχτα σε κανονικό κρεβάτι λέει  πως λιποθύμησε, ενώ η απόλυτη ησυχία έπειτα από τόσα χρόνια μέσα στον θόρυβο τη στοιχειώνει. «Πού και πού ξεσπάω σε κλάματα. Νομίζω ότι πιο πολύ απ’ όλα είναι η μοναξιά που με ενοχλεί. Κάποιες φορές θέλω τόσο πολύ κάποιον για να μιλήσω».

Μπροστά από τα σίδερα της φυλακής η Ρεμπέκα δεν αισθάνεται καν πιο ελεύθερη. «Μέσα συνηθίζεις σε έναν συγκεκριμένο τρόπο ζωής. Είναι πιο εύκολο να βρεις δουλειά, έχεις φαγητό, έχεις πρόγραμμα. Λίγο καιρό μετά μπορείς να κάνεις τα πάντα με τα μάτια κλειστά: πότε θα φας, πότε θα κάνεις μπάνιο, σε ποιον να μιλήσεις αν θέλεις κάτι». Πρέπει να τιμωρηθεί, το ξέρει. Αυτό που δεν ξέρει, όμως, είναι πώς θα τα βγάλει πέρα: «Δεν έχω φίλους έξω. Δεν έχω χρήματα. Δεν μπορώ κάνω τίποτα. Ποιος ο λόγος να είμαι ελεύθερη; Καλύτερα να επιστρέψω στη φυλακή».