Τα επεισόδια στις Σκουριές

Είτε διακηρύττεις τη «φιλοσοφία της αθλιότητας» είτε απαντάς με την «αθλιότητα της φιλοσοφίας», το δικαίωμα στη ζωή δεν συναντά ούτε τον Προυντόν ούτε τον Μαρξ. Μπορεί στον ανταγωνισμό της πολιτικής θεώρησης οι αντιθέσεις να δικαιολογούν υπερβάσεις απ’ την υπνωτική συμβατικότητα, δεν εξουσιοδοτούνται όμως από τη δημοκρατία που τους εκτρέφει να την εκτελούν.

Οι στάσεις, οι όποιες στάσεις που δηλώνουν τη διαφορετικότητα της άποψης, που αντιδρούν εκφράζοντας δικαιολογημένη ή μη δυσαρέσκεια, για να έχουν την αυτονόητη καλή μαρτυρία, θα πρέπει να έχουν πρώτα στάση ζωής και αξιών.

Μα πάνω απ’ όλα θα πρέπει να έχουν ακάλυπτα τα πρόσωπα, όχι μόνο γιατί πιστεύουν στη διαμαρτυρία τους, αλλά γιατί είναι αποφασισμένοι να φτάσουν μέχρι το τέλος. Να παλέψουν και να πληρώσουν αν χρειαστεί το όποιο τίμημα για τον σκοπό που τους «αγιάζει τα μέσα…». Επαναστάσεις με κουκουλωμένους από τον φόβο μην τους δουν και τους αναγνωρίσουν δεν γίνονται.

Στον τόπο μας η Δημοκρατία, περνώντας μέσα από συγκρούσεις και ανορθόδοξους πολιτικούς εκβιασμούς που την οδήγησαν σε κοινωνικές αναταράξεις και παρακρατικούς αποκλεισμούς, κατάφερε να βρει τόπο να σταθεί και να ριζώσει από το αίμα του Σωτήρη Πέτρουλα, του Γρηγόρη Λαμπράκη, του Αλέκου Παναγούλη, του Σπύρου Μουστακλή και τόσων άλλων αγωνιστών.

Πόσοι από μας τους θυμούνται και πόσα από τα παιδιά μας πήραν μαθήματα αυταπάρνησης και δημοκρατίας από την ιστορία τους; Ισως οι απαντήσεις μας να σκύβουν το κεφάλι όταν συναντούν περιστατικά σαν αυτά στις Σκουριές, τραγωδίες σαν αυτή στη Μαρφίν, εμπρησμούς καταστημάτων σαν αυτούς στις κολασμένες νύχτες της Αθήνας.

Ξαναζήσαμε τις ίδιες εικόνες τρόμου και αδίστακτης βίας. Είδαμε τα καταγραμμένα βίντεο στο εργοτάξιο στις Σκουριές Χαλκιδικής και ο εφιάλτης της Μαρφίν ξαναγύρισε. Η φρίκη τού «θα σας κάψουμε όλους» επέστρεψε στους ίδιους άγριους τόνους, χωρίς καν ίχνος μεταμέλειας για ό,τι είχε παλιότερα συμβεί.

Και βέβαια, η μόνιμη επωδός των πολιτικών κομμάτων «καταδικάζουμε απερίφραστα ή καταδικάζουμε μεν αλλά…», λες και στη βία υπάρχει αλλά, λες και το χάος των τρομοκρατικών κτυπημάτων δεν σχετίζεται και με το χάος της πολιτικής που έφερε τη χώρα μας ώς εδώ. Ομως το ερώτημα σε μια κοινωνία που σέβεται τον εαυτό της δεν απευθύνεται στους εκφραστές του χάους, αλλά στην ίδια και στη συγκρότησή της να επιλύει με την κοινωνική της επάρκεια τον «Καυκασιανό κύκλο με την κιμωλία» (Μπέρτολτ Μπρεχτ).