Μιχάλης, Λουκία και Ελλη Κατζουράκη

Δεν μένει στο Μεταξουργείο. Παρ’ όλα αυτά, τη γειτονιά γύρω από το Bios την έχει στην καρδιά του. Γι’  αυτό, άλλωστε, πριν από αρκετά χρόνια επέλεξε να φτιάξει εδώ το ατελιέ του. Χτυπάμε το κουδούνι λίγο μετά τις δέκα το πρωί και η σιδερένια πόρτα ανοίγει. Ο Μιχάλης Κατζουράκης μάς καλημερίζει και μας υποδέχεται στον καλά προφυλαγμένο καλλιτεχνικό του μικρόκοσμο, γεμάτο χρώματα, πίνακες και κατασκευές. Οπως μαθαίνουμε από την κουβέντα που ακολουθεί, εκεί του αρέσει να χάνεται με τις ώρες ζωγραφίζοντας απομονωμένος από το χάος της γειτονικής οδού Πειραιώς.

«Δεν είμαι πολύ καλός στα λόγια. Στα γραπτά τα πάω καλύτερα», εξομολογείται κάπως συγκρατημένα στη θέα του μαγνητοφώνου που καταγράφει. Περίεργο πράγμα για καλλιτέχνη. Από την άλλη όμως και απόλυτα κατανοητό, αν σκεφτεί κανείς πως έχει περάσει όλη τη ζωή του δημιουργώντας με τα χέρια και όχι με τις κουβέντες του. Αν και διστακτικός στην αρχή, τελικά χαλαρώνει καθισμένος στον καναπέ και μιλάει με πολλή αγάπη για τα δύο κορίτσια του, τη Λουκία και την Ελλη, οι οποίες παρά τα οκτώ χρόνια που τις χωρίζουν και τις πολλές διαφορές στον χαρακτήρα τους, είναι αγαπημένες και δεμένες όσο λίγες αδελφές.

 «Μεγαλώνοντας δεν είχαν τις ίδιες εμπειρίες. Εγώ όμως πάντοτε προσπαθούσα να διατηρώ σταθερούς οικογενειακούς δεσμούς γύρω από το τραπέζι τις Κυριακές, τα Χριστούγεννα, το Πάσχα ή στις καλοκαιρινές μας διακοπές», παραδέχεται ο Μιχάλης Κατζουράκης καταφέρνοντας να σκιαγραφήσει με κάθε λεπτομέρεια τις προσωπικότητες των παιδιών του, όπως κάθε γνήσιος ζωγράφος θα έκανε με τα μοντέλα του.

«Η Λουκία ήταν πάντα πιο εσωστρεφής και λιγότερο εκδηλωτική. Ηταν πιο ντροπαλή και διστακτική. Και ίσως σε αυτό να μου μοιάζει λίγο περισσότερο. Εκανε όμως και αταξίες όπως κάθε παιδί. Με τη διαφορά ότι τις έκανε σιωπηλά. Ενα μεσημέρι, όταν ήταν πολύ μικρή, της είπαμε να μην κάνει φασαρία. Ξέρετε τι πήγε και έκανε τότε εκείνη;» ρωτάει χωρίς πραγματικά να περιμένει απάντηση από κανέναν άλλον πέρα από τον ίδιο του τον εαυτό. «Εφτιαξε με παστέλ σε όλο το πάτωμα του δωματίου της ένα μακρύ ποτάμι με ψαράκια. Ηταν τόσο ωραίο που ακόμα το θυμάμαι. Η Ελλη, το άλλο άκρο. Εκδηλωτική, παρορμητική και θορυβώδης, τολμούσε πράγματα χωρίς πολλή σκέψη. Γι’ αυτό και τη λέγαμε μπούρδουπα».

Τώρα πια τα κορίτσια του μεγάλωσαν. Έγιναν ώριμες γυναίκες, πολύ καλές μητέρες και σπουδαίες μαγείρισσες. Φανατικές μάλιστα υπέρ των βιολογικών προϊόντων και της υγιεινής διατροφής. «Μπορώ να πω πως μέσα σε όλα αυτά φροντίζουν και για μένα», λέει ο πατέρας τους με υπερηφάνεια και με μικρή ανακούφιση που μέσα στην τρέλα της ζωής και στα τρεξίματα η Ελλη και η Λουκία βρίσκουν ακόμα χρόνο για τον περιποιηθούν και να κουβεντιάσουν μαζί του τα βράδια. «Μου αρέσει να τις ακούω να λένε για την ημέρα που πέρασε, τι έκαναν με τα παιδιά τους. Με εντυπωσιάζει η φροντίδα τους γι’ αυτά, ο σωστός και οργανωμένος τρόπος τους. Κάποιες φορές, όμως, όταν τις βλέπω απέναντι μου να μιλούν για τα παιδιά, νιώθω τύψεις που εγώ, λόγω της απασχόλησης με το γραφείο και τα καλλιτεχνικά μου, δεν κατάφερα να κάνω τόσα πολλά πράγματα μαζί τους όταν ήταν μικρές».

Χρόνος πολύς δεν υπήρχε. Κανείς δεν το αρνείται. Η Ελλη όμως και η Λουκία θα έχουν πάντα στο μυαλό τους, σαν όαση από τα παιδικά τους χρόνια, όλα τα καλοκαίρια που περνούσαν μαζί του στη Λήμνο. «Τον θυμόμαστε να τριγυρίζει στα στενά πλακόστρωτα δρομάκια της Μύρινας με τα καταστήματα και τις πολύχρωμες τέντες ή να σταματάει μπροστά σε παλιά σπίτια με ερειπωμένους τοίχους και παράθυρα και να τα φωτογραφίζει για τα έργα του. Ηταν πολύ αφοσιωμένος σε αυτά και εμείς δεν καταλαβαίναμε το γιατί. Οπως δεν καταλαβαίναμε και τη μανία που έχει μέχρι τώρα να μετράει παντού αναλογίες και να απομονώνεται στις σκέψεις του. Σε τέτοιο βαθμό μάλιστα που παρά τη μεγάλη αγάπη που μας έχει, μπορεί να ξεχνάει μερικές “λεπτομέρειες”. Ετσι, μια φορά ρώτησε τη Λουκία τι τάξη πηγαίνει στο σχολείο» λέει με χαμόγελο η μικρότερη κόρη του Ελλη.

Τώρα πια κοινός τόπος αναφοράς και για τους τρεις είναι τα καλοκαίρια στην Ανδρο. Στο νησί δηλαδή όπου ο Μιχάλης Κατζουράκης περνάει τον χρόνο του μαζεύοντας ελιές, σύκα και σταφύλια που ο ίδιος περιποιείται με τα χεράκια του. «Το καλοκαίρι βέβαια για εμάς είναι η εποχή με τις μεγαλύτερες διαφωνίες», λένε από κοινού αστειευόμενες πάντα οι κόρες του ζωγράφου. «Από νωρίς το πρωί βγαίνει να μαζέψει σταφύλια ή σύκα για να μας τα παρουσιάσει στη συνέχεια με ιδιαίτερη υπερηφάνεια. Το κακό όμως είναι ότι έχει πάντα την ίδια εντύπωση: ότι δηλαδή δεν τα εκτιμούμε αρκετά».