[Κιόσκι] Χαμένες ψηφίδες στη μεγάλη εικόνα

Φαίνεται ότι η οικονομική κρίση, η κλιματική αλλαγή και οι πάσης φύσεως απειλές, πραγματικές ή φανταστικές, μας κάνουν να χάνουμε τη μεγάλη εικόνα. Ή μάλλον να αγνοούμε εκείνες τις μικρές ψηφίδες που συμπληρώνουν το κάδρο και θα μας έκαναν να αντιληφθούμε ότι η απάντηση στην αιώνια επιδίωξη της ευημερίας και της ασφάλειας δεν βρίσκεται μόνο στη δημοσιονομική πειθαρχία, στον έλεγχο των εκπομπών των αερίων ή στο κυνήγι των ασύμμετρων απειλών. Βρίσκεται και σε φαινομενικά ασήμαντα πράγματα, η σπουδαιότητα των οποίων αναδεικνύεται μόνο αν λουστούν στο φως της Ιστορίας. Ενα τέτοιο είναι το παγωτό. Τη σημασία του «πολιτικού παγωτού» έσπευσε να υπενθυμίσει το περιοδικό Esquire με αφορμή μια είδηση που έκανε αίσθηση στο Ισραήλ: Το 2012 ο προϋπολογισμός της πρωθυπουργικής κατοικίας επιβαρύνθηκε με 3.000 ευρώ για την αγορά παγωτών – ποσό που αντιστοιχεί σε 14 κιλά τον μήνα. Ο Μπενιαμίν Νετανιάχου ζήτησε νέο κονδύλι αλλά η γκρίνια για τη σπατάλη τον υποχρέωσε να αποσύρει το αίτημα.

ΚΑΙ ΟΜΩΣ, από αυτή τη λεπτομέρεια εξαρτάται το μέλλον μας. Θα μπορούσε να γίνει η στέρηση η σπίθα που θα ανάψει το φιτίλι μιας επίθεσης στο Ιράν; Ασφαλώς. Κανείς δεν μπορεί να προβλέψει την αντίδραση ενός ανθρώπου όταν στερείται κάτι που λατρεύει. Και ο ισραηλινός Πρωθυπουργός δεν αποτελεί εξαίρεση στην ιστορία του πολιτικού παγωτού. Ο Μπιλ Κλίντον έχει συλληφθεί πολλές φορές από τον φωτογραφικό φακό να απολαμβάνει πανευτυχής το παγωτό του. Ενα παγωτό γεύτηκε και ο Φιντέλ Κάστρο στην επίσκεψή του στον ζωολογικό κήπο του Μπρονξ το 1959. Βουλιμικά εμφανίζεται να τρώει παγωτό ο Σίλβιο Μπερλουσκόνι. Με εμφανή εγκράτεια, δείγμα κεντροευρωπαϊκής αυτοπειθαρχίας, κρατούσαν από ένα παγωτό χωνάκι πρόσφατα στη Χάγη ο ολλανδός Πρωθυπουργός Μαρκ Ρούτε και ο γερμανός υπουργός Οικονομικών Φίλιπ Ρέσλερ. Αντιθέτως, το παγωτό είναι άφαντο στις πιο μαύρες σελίδες της Ιστορίας. Αλλά, όπως επισημαίνει ο ιστορικός Νταν Τζόουνς στη βρετανική London Evening Standard, απόν είναι και το μούσι.

ΓΙΑ ΛΟΓΟΥΣ που απαιτούν τη σχολαστικότητα ενός επίμονου ερευνητή για να εντοπιστούν και ενός οξυδερκούς μελετητή για να ερμηνευθούν, το μούσι ως μόδα συνδέεται με περιόδους ευημερίας. Μια τέτοια περίοδος στη Βρετανία ήταν ο 12ος αιώνας, κατά τη διάρκεια του οποίου οι άνδρες άφησαν τις τρίχες στο πρόσωπό τους να μεγαλώσουν αφού πείστηκαν από μια πραγματεία του μοναχού Μπουκάρντους ότι το μούσι είναι ένδειξη γονιμότητας και δύναμης. Στον αντίποδα, το δέρμα των τεσσάρων βασιλέων που ενεπλάκησαν στον αιματηρό πόλεμο των Ρόδων ήταν λείο «σαν αυγό στρουθοκαμήλου». Στις ημέρες μας, τα γένια έσπασαν το φράγμα της κοινότητας των χίπστερ, εμφανίστηκαν στα πρόσωπα του Μπεν Αφλεκ και του Τζορτζ Κλούνι και από εκεί πήραν τον δρόμο τους για τον υπόλοιπο ανδρικό πληθυσμό. Ιδού λοιπόν τι μπορεί να μας κάνει να αισιοδοξούμε για το μέλλον. Αρκεί να πάει κάποιος επειγόντως στον Νετανιάχου μερικά κιλά παγωτό.