e-mail

Τα έχουν κάνει «κρεμαστάρια»

Αγαπητή Φοίβη,

Κάποτε, πάνε πολλά χρόνια τώρα, κατηγορήθηκε ο δημοδιδάσκαλος ενός χωριού ότι ασέλγησε σε μια μικρή μαθήτριά του. Γλίτωσε το λιντσάρισμα αλλά, ύστερα από σχετική μήνυση, η υπόθεση έφτασε στο δικαστήριο. Εκεί υπήρχαν μόνο μάρτυρες κατηγορίας, όλοι καταπέλτες εναντίον του. Κανένας δεν βρέθηκε να τον υπερασπιστεί.

Φτάνει η ώρα της απολογίας και ο πρόεδρος τον ρωτά τι έχει να πει για όσα ακούστηκαν εις βάρος του. Αφήνει τους πάντες εμβρόντητους όταν ψύχραιμος ξεφουρνίζει το εξής αμίμητο: «Κύριε πρόεδρε, ένας οιοσδήποτε, ικανός δι’ οτιδήποτε, μπορεί οποτεδήποτε να κάνει οτιδήποτε».
Μήπως την ίδια άποψη έχουν και αυτοί που μας διαφεντεύουν, με τις συνεχείς ασέλγειες και τους αλλεπάλληλους βιασμούς πάνω στους μισθούς και στις συντάξεις μας, και κατ’ επέκταση στην ίδια τη ζωή μας;

Τώρα, το να εγκαλούν πρώην αποικιοκράτες τούς Ελληνες για ρατσισμό και ξενοφοβία δεν νομίζετε ότι πάει πολύ; Αυτοί που όταν στη Ν. Αφρική βασίλευε το τυραννικό καθεστώς του διαβόητου F.W. de Klerk, με το απαρτχάιντ στις δόξες του και τον δυστυχή Νέλσον να σαπίζει στις φυλακές, ξέρετε ποια ήταν η αγαπημένη τους φράση-σκώμμα όταν επρόκειτο να οδεύσουν για να αφοδεύσουν; Πάω να ελευθερώσω τον Μαντέλα.

Η πολυσημία του αηδούς υπαινιγμού προφανής. Δεν ξέρουν άραγε ότι η λέξη φιλοξενία πλάστηκε σ’ αυτήν εδώ τη χώρα και στη γλώσσα της; Δεν ξέρουν ότι η πιο γνωστή προσηγορία του επικεφαλής των θεών του Ολύμπου, εκτός από νεφεληγερέτης, κεραύνιος κ.λπ. ήταν Ξένιος Ζευς;

Φαντάζομαι συμφωνείτε ότι έχει θέση και εδώ η φράση, από τον γνωστό μύθο της λιμώττουσας αλώπεκος, του Αισώπου: όμφακες εισιν.

Ευχαριστώ για τη φιλοξενία, πάντοτε με εκτίμηση, Νίκος Δετοράκης, Θεσσαλονίκη

Εννοείτε προφανώς, αγαπητέ Νίκο, την αλεπού που, περιφρονώντας όσα δεν μπορεί να πετύχει, «όσα δεν φτάνει τα κάνει κρεμαστάρια» κατά τη ρήση. Που στο μαρκοπούλειον, κατά Κώστα Βίρβο, άσμα κατέληξαν στην Ελλαδίτσα παρέα με τους «κουτόφραγκους» – πόσο επίκαιρο ακούγεται ακόμη το τραγούδι – ως εξής: «Στα βενετσιάνικα τα κάστρα τις βραδιές/ σκούζουν και λένε πεινασμένες καλιακούδες/ πως των κολίγων κατακλέβουν τις σοδειές/ κόρακες μαύροι και καμπίσιες αλεπούδες./ Αλεπούδες, κόρακες/ των πασάδων κόλακες/ που με τούρκικους φετφάδες/ ξημερώσαν τσιφλικάδες».

Τα σεξουαλικά του μπουνταλά

Κυρία Φοίβη, καλημέρα

Σας προωθώ μήνυμα που έστειλα σε κανάλι, διαμαρτυρόμενη για την εμμονή του να προπαγανδίζει ξεδιάντροπα και να προβάλλει καθημερινά τουρκικό σίριαλ σχετικό με τον βιασμό γυναίκας και τον έρωτα που αναπτύσσεται με τον βιαστή της. Απάντηση δεν έλαβα και η καθημερινή, παντός καιρού και ώρας, διαφήμιση και προβολή συνεχίζεται απρόσκοπτα.

Εκεί μιλάω για «απαράδεκτη κοινωνικά και ηθικά διαφήμιση καθημερινής σειράς που αφορά βιασμό γυναίκας από ομάδα ανδρών και επιχείρηση της ωραιοποίησης φρικτών καταστάσεων βίας διακοσμημένων με υποθέσεις και σενάρια έρωτος μεταξύ θύματος – θύτη! Πολλώ μάλλον όταν η διαφήμιση γίνεται χαριτωμένα από τσαχπίνα γυναίκα του καναλιού.

Είναι ντροπή για ένα από τα μεγάλα ΜΜΕ, εν ονόματι του κέρδους, να βομβαρδίζει όλη την ελληνική οικογένεια καθημερινά και σε όλες τις ώρες με επαναλαμβανόμενες διαφημίσεις αλλά και προβολές έργων που υποβιβάζουν το νοητικό, κοινωνικό, παιδευτικό και ηθικό επίπεδο μεγάλου μέρους του ελληνικού λαού και που προσβάλλουν και ιδίως συκοφαντούν τις γυναίκες και την προσφορά τους στην πρόοδο της ζωής.

Είναι ανεπίτρεπτο να επιχειρείται η ανάδειξη των σκοτεινών ενστίκτων των ανθρώπων/ανδρών και αυτά να μετατρέπονται σε ελαφρές ιστορίες αγάπης μετά το συντελεσθέν ειδεχθές έγκλημα.

Ας ενημερωθεί το κανάλι για την κατάσταση με τους βιασμούς στην Ινδία, για τα διεθνή κινήματα κατά της βίας των γυναικών και για το πλαίσιο οδηγιών από διεθνείς οργανισμούς για την προστασία των γυναικών. Δεν είμαστε υποχρεωμένοι να τρεφόμαστε πνευματικά με το καθεστώς μεταχείρισης των γυναικών στην Τουρκία ή αλλού.

Αλλαγή καναλιού μπορεί βέβαια να γίνεται από τους τηλεθεατές, αυτό δεν όμως αλλάζει την ευθύνη των αρμοδίων».

Με εκτίμηση, Αγγελική Τσάτσου

Ας μην μπούμε, αγαπητή Αγγελική, στις βασικές αρχές της ψυχολογίας που θέλουν την επιβολή εξουσίας με τη βία να μπορεί – λέμε να μπορεί – να αποβαίνει ακόμη και σαγηνευτική για το θύμα (ανεξαρτήτως αν το επικροτούμε, το ψυχολογικό φαινόμενο υπάρχει και είναι πολύ απλώς ανθρώπινο – όχι «ανδρικό» ή «γυναικείο»). Ας μην μπούμε στα παρόμοια «Σύνδρομα της Στοκχόλμης», με τον έρωτα για τον απαγωγέα και εκείνον που τελικά επιβάλλει τη βία (θυμάστε την περίπτωση της Πατρίσια Χιρστ;). Αλήθεια όμως πιστεύετε ότι μια χαζοϊστοριούλα από αυτές που σερβίρουν στην «έκρηξη» δυτικότροπης απελευθέρωσής τους τα νεόκοπα τουρκικά σίριαλ μπορεί να έχει τόση μεγάλη επιρροή σε έναν λαό – όπως ο ελληνικός – κατασταλαγμένο, φευ, στο ότι στη λίμπιντο και στα σεξουαλικά και «εξουσιαστικά» του δεδομένα επικρατεί ανάλογο μπάχαλο με τη δημόσια πολιτική ζωή και τη δημόσια διακυβέρνηση; Και πιστεύετε, στ’ αλήθεια, ότι μπορεί να έχει παγκόσμιες επεκτάσεις; Αν ναι: μπράβο στους μπουνταλάδες!