Το κάστρο πέφτει από μέσα!

Η πείρα, λένε, χρησιμεύει σε έναν άμυαλο όσο και η πένα στο χέρι ενός αγράμματου. Η πείρα δεν όπλισε στο ελάχιστο τον Φαμπριθιάνο Γκονζάλες ώστε να αντιμετωπίσει αποτελεσματικά τους εχθρούς που θα του έκλειναν τον δρόμο στην Ελλάδα. Από τη 10ετία του ’80 στα γήπεδα της ισπανικής περιφέρειας, δείχνει σαν να βγήκε χθες στα χαρακώματα του ποδοσφαίρου. Επηρεασμένος ίσως από τον ήρωα του συμπατριώτη του Θερβάντες, τον Δον Κιχώτη, καβάλα στον γερασμένο Ροσινάντε αντιπαλεύει ανεμόμυλους, όταν οι δυνατοί, οι πραγματικοί εχθροί του λεηλατούν το κάστρο. Η ήττα από τους Θράκες του Μαρίνου Ουζουνίδη ήταν ο κεραυνός που, προς στιγμήν, ξύπνησε τον ισπανό προπονητή. Ντύθηκε την πανοπλία του αυστηρού, γέμισε τα πνευμόνια του με τον αέρα της αγανάκτησης και βγήκε να πολεμήσει απέναντι σε ποιους; Στους ίδιους τους παίκτες του! Το τι ειπώθηκε ακριβώς στο προπονητικό κέντρο της Παιανίας δεν θα μάθουμε ποτέ και όσα ακούστηκαν ή δημοσιεύθηκαν σε έντυπο ή ηλεκτρονικό Τύπο εμπεριέχουν ίσως και μια δόση υπερβολής, όπως πάντοτε όταν μεταφέρεται μια έντονη στιχομυθία σε τρίτους. Εκείνο που δείχνει αδιαμφισβήτητο είναι ότι ο Φάμπρι έχασε το παιχνίδι μέσα σε έναν μόλις μήνα και κάτι μέρες από την ημέρα που ανακοινώθηκε η πρόσληψή του. Για να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους, το παιχνίδι το είχε χάσει πριν καν προσληφθεί…

Οι πληροφορίες από την Ιβηρική μιλούσαν για προπονητή αμφίβολης ποιότητας, ιδιαίτερου χαρακτήρα. Η πρώτη άσκηση επί χάρτου με κάστρα, στρατιωτάκια και βαρβάρους που επιβουλεύονται το «σπίτι μας», συνειρμικά μάς οδήγησε σε παλιές ιστορίες με θεωρίες τεχνικών κατά τη διάρκεια γευμάτων, με τους κεφτέδες να παίζουν τον ρόλο των φίλιων δυνάμεων και τα άδεια μπουκάλια μπίρας των εχθρικών…

Και με τα αστεία πέρασε ο βροχερός Γενάρης κι ήρθε ο Φλεβάρης, που όσο κι αν προσπάθησε να φλεβίσει, καλοκαίρι δεν μύρισε για τον Παναθηναϊκό. Κι όχι καλοκαίρι δεν μύρισε, αλλά ο χειμώνας δείχνει βαρύς και αδυσώπητος στις πλαγιές του Υμηττού. Ο Παναθηναϊκός δεν είχε ανάγκη από προπονητή που θα προκαλούσε την ειρωνεία των παικτών του και τη χλεύη των αντιπάλων, ο Παναθηναϊκός όφειλε (με την κυριολεξία και τη βαρύτητα της λέξης) να προσλάβει τον ηγέτη που θα προστάτευε με την προσωπικότητά του τους παίκτες, που θα αντικαθιστούσε την ελλειμματική (λόγω απειρίας κυρίως) διοίκηση και θα αποκαθιστούσε την τάξη στον εκρηκτικό χώρο των αποδυτηρίων. Οι ειδήσεις διαδέχονται η μία την άλλη από την ηφαιστειογενή Παιανία. Οι ποδοσφαιριστές δυσφορούν για την αυστηρή κριτική που τους ασκείται, τα αποτελέσματα βαραίνουν περισσότερο τα πόδια τους και οι εχθροί πολλαπλασιάζονται. Η ΑΕΚ άρχισε να επανακάμπτει με στόχο ακόμη και τα πλέι οφ, βλέποντας μπροστά της τους Πράσινους με έναν μόλις βαθμό διαφορά. Κι από κοντά ο Πανιώνιος, και ο Πανθρακικός. Ενισχύσεις ουσίας δεν ήρθαν, αντίθετα αποδυναμώθηκε ο κορμός της ομάδας. Η μεταγραφή του Φιγκερόα δεν δείχνει για την ώρα ικανή να φέρει χαμόγελα. Αντίθετα τα χαμόγελα, τα κρυφά χαμόγελα, για τον Φαμπριθιάνο έχουν αρχίσει να μετατρέπονται σε γέλια δυνατά από τους αντιπάλους και κλάματα στους φίλους του Τριφυλλιού.  

Ο Παναθηναϊκός, αθέλητα ή ηθελημένα, αφέθηκε σε έναν γκρεμό δίχως να λογαριάσει το αγκομαχητό που τον περιμένει για να επιστρέψει. Και για την ώρα, με τιμονιέρη τον συμπατριώτη τού Γκουαρντιόλα, μόνο γκρεμό δείχνει να έχει μπροστά του. Ο Φαμπριθιάνο Γκονζάλες, ο αποκαλούμενος Φάμπρι, είναι το κορυφαίο λάθος της διοίκησης του Παναθηναϊκού που φωνάζει, ακόμα κι όταν έχει το στόμα του κλειστό!