Στην Αρχαιολογική Υπηρεσία ο Γιάννης Μηλιάδης διορίστηκε το 1919 και παρέμεινε εκεί μέχρι τη συνταξιοδότησή του, το 1961, έχοντας χρηματίσει επί εικοσαετία διευθυντής του Μουσείου της Ακρόπολης.
Υπήρξαν ωστόσο κάποια πολύ ενδιαφέροντα διαλείμματα σε αυτή την καριέρα. Τη διετία 1924-1926, λόγου χάρη, φοίτησε στην Παιδαγωγική Ακαδημία. Εκεί γράφονταν καθηγητές Μέσης Εκπαίδευσης που ήθελαν να αποκτήσουν και εκπαιδευτική κατάρτιση προκειμένου να διδάξουν σωστά. Η σχολή αυτή ήταν δίδυμη του Μαρασλείου, στο οποίο φοιτούσαν δάσκαλοι. Στην πρώτη διευθυντής ήταν ο Δημήτρης Γληνός, στο δεύτερο ο Αλέξανδρος Δελμούζος. Και οι δύο στελέχη του Εκπαιδευτικού Ομίλου, στις εργασίες του οποίου ανακατεύτηκε και ο Μηλιάδης.
Είναι μια ταραγμένη περίοδος, με την κυβέρνηση Βενιζέλου να έχει καταρρεύσει και τη χώρα να οδεύει προς τη δικτατορία του Πάγκαλου. Οι προστάτες των ηθών δεν λείπουν, όπως δεν λείπει και το κυνήγι μαγισσών.
Ο ποιητής Κώστας Βάρναλης διώκεται από τη θέση του διδάσκοντος στην Παιδαγωγική Ακαδημία γιατί ξαφνικά αποκαλύφθηκε ότι τέσσερα χρόνια πριν, το 1922, στην Αλεξάνδρεια, είχε εκδώσει ποιητική συλλογή με το ψευδώνυμο Δήμος Τανάλιας - κάτι που θεωρήθηκε ασύμβατο με την ιδιότητά του ως εκπαιδευτικού.
Επιστολή διαμαρτυρίας, που μιλούσε για «μεσαιωνικό στίγμα στα ελληνικά γράμματα», υπέγραφαν οι Γεώργιος Παπανδρέου, Κωστής Παλαμάς, Αλκης Θρύλος, Τέλλος Αγρας και πολλοί άλλοι, ανάμεσά τους και ο Μηλιάδης. Γι' αυτή του την υπογραφή, ο αρχαιολόγος κλήθηκε σε απολογία κατηγορούμενος για «ανευλάβεια» προς το προϊστάμενο υπουργείο.
Ηταν η περίοδος των Μαρασλειακών. Ο Δελμούζος και γενικά το Μαράσλειο Διδασκαλείο κατηγορήθηκαν για αθεΐα και… ακολασία. Η έκθεση του αρεοπαγίτη Αντωνακάκη ήταν αργότερα κατηγορηματικά αθωωτική. Στο μεταξύ όμως είχαν θιγεί υπολήψεις. Η «Καθημερινή» είχε γράψει: «Ο κ. Δελμούζος έκαμνε πλάτες εις τον ομοϊδεάτην του επιμελητήν των αρχαιοτήτων κ. Γιάννην Μηλιάδην να συναντά εν τω Μαρασλείω την ερωμένην μαθήτριαν του κ. Δελμούζου».
Για μια μαθήτρια έγραψε ότι «ησθένησεν εκ των ερωτικών συναναστροφών της προς συμμαθητήν της», για δε τον ίδιο τον Δελμούζο ότι «εχάιδευε τας μαθητρίας του».
Ο δημοτικιστής Μηλιάδης, που υπήρξε μέλος της νεολαίας του κόμματος του Αλέξανδρου Παπαναστασίου, προκειμένου να αποφύγει τη δίωξη, ζήτησε βεβαίωση από τον Δημήτρη Γληνό, διευθυντή της Παιδαγωγικής Ακαδημίας, ότι δεν είναι… κομμουνιστής! Ο Γληνός, που ήδη προσέγγιζε το ΚΚΕ, του οποίου αργότερα έγινε βουλευτής, του έδωσε το εξής… πιστοποιητικό φρονήματος: «Φίλε κ. Μηλιάδη, απαντών εις την σημερινήν επιστολήν σας, σας δηλώ ότι καθ' όσον ενθυμούμαι ουδέποτε κατά τας φροντιστηριακάς συζητήσεις της Παιδαγωγικής Ακαδημίας υπεστηρίξατε "εκδήλως κομμουνιστικάς ιδέας", ούτε τούτο συνάγεται κατά την αντίληψίν μου εκ των πρακτικών της Κοινότητος της Παιδαγωγικής Ακαδημίας».
Αργότερα, επί Κατοχής, και ενώ ήταν διευθυντής του Μουσείου της Ακρόπολης, θα ανεβεί στους Κορυσχάδες ως εθνοσύμβουλος της Πολιτικής Επιτροπής Εθνικής Απελευθέρωσης (ΠΕΕΑ), της λεγόμενης και Κυβέρνησης του Βουνού. Αυτό θα δημιουργήσει υπηρεσιακή εμπλοκή, ενώ μετά τα Δεκεμβριανά εκτοπίζεται κιόλας για λίγο. Ο Γιάννης Μηλιάδης, λέει ο Γιάννης Παπακώστας, «ήταν ένας συνειδητός σοσιαλιστής και καθαρός άνθρωπος», και μια άλλη, πολύ δεξιότερη ιδεολογική κατάταξή του από τον ιστορικό Τάσο Βουρνά τη θεωρεί «ατυχέστατη».
Αυτό επιβεβαιώνεται σε εκτενές άρθρο του στο περιοδικό «Σήμερα» το 1934 με το οποίο περνούσε γενεές δεκατέσσερις τον Σπύρο Μελά, εκδότη του πιο συντηρητικού περιοδικού «Ιδέα», ο οποίος καλούσε τους νέους σε μια «επανάσταση του δημοτικισμού».
Εκεί εξηγούσε ότι εν τέλει πίσω από τον δημοτικισμό κρύφτηκαν πολύ διαφορετικές προθέσεις. Ο Σπύρος Μελάς, που έβρισκε τότε σε αυτόν μια επιστροφή σε λαγαρές ελληνικές πηγές, σε τραγούδια που «θα μας επιβεβαίωναν τον εαυτό μας», ήταν - κατά τον Μηλιάδη - ύποπτος φιλοφασιστικών θέσεων.
«Οταν θέλετε να ξεσηκώσετε τη νεότητα και να την οργανώσετε για να πετύχετε τη διατήρηση του status quo, είσαστε βέβαιοι ότι κάνετε επανάσταση και όχι φασισμό; Για κοιτάτε γύρω σας, οι Ιταλοί, οι Γερμανοί, οι Σέρβοι, όλοι κάνανε τη δική τους επανάσταση που… επιβεβαιώνει τον εαυτό τους!», γράφει.
Ηταν η εποχή Χίτλερ στη Γερμανία. Τα σκάγια πήραν και τον συνεργάτη του Μελά, Γιώργο Θεοτοκά, με τον οποίο όμως αργότερα ο Μηλιάδης συμφιλιώθηκε: «Το απαραίτητο σεκόντο το κράτησε, όσο μπορούσε πιο καλλίφωνα, ο κ. Γεώργιος Θεοτοκάς, που, μα την αλήθεια, είχε βρεθεί - και με το δίκιο του - σε αμηχανία αν ο χιτλερισμός ήταν ένα εθνοσωτήριο κίνημα που ξαναγύριζε τα αίματα της νωθρής και τεμπέλικης ανθρωπότητας ή… ένα κίνημα βίας που δεν χωράει στα πλαίσια του "ελεύθερου πνεύματος"».
Ακολουθήστε στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, από