Η γεωγραφία στη λογοτεχνία

Λάτρης της πόλης του, του Οσλο, ο Νέσμπο αναδεικνύει με τον πιο χαρακτηριστικό τρόπο τη σημασία της γεωγραφίας στη λογοτεχνία. Με οδηγό έναν χάρτη της πόλης που προτάσσεται σε κάθε βιβλίο του και με τη βοήθεια ακριβών «νοητικών χαρτών», ζωντανεύει η καθημερινότητα των ηρώων και το τοπίο μετατρέπεται σε πρωταγωνιστή της ιστορίας. Η εκδίκηση του γεροναζί, οι απελπισμένοι έρωτες, η ζωή στην πόλη και την ύπαιθρο, οι υφέρπουσες ιδεολογικές διαμάχες αποκτούν μια ρεαλιστική διαφάνεια, στην οποία έρχονται να επικαθίσουν με φυσικότητα οι βιβλικές αναφορές. Πράγματι, ο κυρίαρχος μύθος μοιάζει να είναι αυτός του Δανιήλ, φορέα της ρήσης «ο Θεός μου είναι ο κριτής μου», αναφορά που στα χέρια του εκτελεστή σημαίνει τη φυγή από την κοινωνία, την άρνηση των κανόνων της και την αγνόηση ενός Κράτους Δικαίου επί της Γης. Συναφής και ο μύθος του Ουρία, τον οποίο ο βασιλιάς Δαβίδ έστειλε στην πρώτη γραμμή της μάχης προκειμένου να σκοτωθεί και να δρέψει αυτός ανενόχλητος  τα θέλγητρα της Βηθσαβέ – μοτίβο που επαναλαμβάνεται τόσο στα συμφραζόμενα του Πολέμου όσο και της σύγχρονης νορβηγικής κοινωνίας με φορέα την κόρη του εκτελεστή και υποψήφια ερωμένη του Χάρι.