O ξεχωριστός Αργύρης Πεδουλάκης και το χαμένο στοίχημα των αρχηγών

Η πορεία του Αργύρη Πεδουλάκη στον Παναθηναϊκό, θύμιζε ως τώρα ριάλιτι σόου. Αφ’ ενός γιατί κάποιοι έβρισκαν έξυπνο να σχολιάσουν τα αγγλικά του (διανθισμένο στο διαδίκτυο με σχετικό βίντεο) και αφ΄ ετέρου γιατί ήταν συχνά…προτεινόμενος για να φύγει από το σπίτι !

Ναι τον είχαν έτοιμο (και δεν εννοούμε μόνο τα ΜΜΕ) εάν έχανε στο Καντού, αν έμενε εκτός τοπ-16 στην Ευρωλίγκα ενώ η τύχη του θα ήταν επίσης επισφαλής αν δεν πανηγύριζε στο Ελληνικό τον πρώτο τίτλο της καριέρας του.

Είπαμε πανηγύρισε; Λάθος. Ο άνθρωπος απλά σήκωσε το κύπελλο, χαμογέλασε και αμέσως το αφιέρωσε στους παίκτες του. Σε αυτούς που είχε στηρίξει ακόμα και 48 ώρες πριν τον τελικό λέγοντας πως: «Ο,τι θέλουν ας γράφουν για μένα όχι για τα παιδιά. Ας είμαι εγώ ο κυματοθραύστης για να δουλεύουν απρόσκοπτα».
Από την εποχή που έπαιζε στον Παναθηναϊκό δεν το είχε παίξει ποτέ «Παναθηναϊκάρας».

Αλλωστε ήταν ασυμβίβαστος και ποτέ δεν καταπάτησε τις αρχές του και τις ηθικές του αξίες. Εδώ κόντεψε να πετάξει εκτός τελικού πρωταθλήματος την ομάδα που ανδρώθηκε, στα πλέι οφ του 2003, όπου στις λεπτομέρειες (και βάλε…) έμεινε εκτός από τον μετέπειτα πρωταθλητή Παναθηναϊκό. Ηταν τότε που οδήγησε το Περιστέρι στην 3η θέση τελικά θριαμβεύοντας επί του Ολυμπιακού στους αγώνες κατάταξης.

Με τον ερχομό του στον Παναθηναϊκό δεν ψήλωσε, αλλά έμεινε το ίδιο ταπεινός και προσγειωμένος προσπαθώντας κάθε μέρα να βγάλει τη δουλειά του στο γήπεδο. Αμφισβητήθηκε (ακόμα και εκ των έσω) έντονα τη στιγμή που διαχειρίστηκε ένα τραγικά μειωμένο μπάτζετ και έφερε παίκτες κελεπούρια (Λάσμε-Μπράμος-Ούκιτς) που θα μπορούσαν να σταθούν ακόμα και στην περσινή ομάδα.

Για σκεφτείτε πόσο ήταν το συμβόλαιο του Σάτο ο οποίος δεν μπήκε ποτέ στο κλίμα, όπως και ο Λόγκαν ;
Σαφώς υπήρχαν και εφέτος οι αστοχίες, όπως –κυρίως- με τον Αρμστρονγκ ή τον Κίτσεν αλλά μην ξεχνάμε πως όταν ανέλαβε ήξερε ότι είχαν μείνει μόνο ο Διαμαντίδης και ο Τσαρτσαρής και πως η ομάδα έπρεπε να αλλάξει κατά τα 13/15!

Δεν δείλιασε όταν ήξερε το βαρύ φορτίο που θα είχε και το πόσο δύσκολη θα ήταν η αποστολή του με το φάντασμα του Ομπράντοβιτς να υπάρχει στη οροφή του ΟΑΚΑ. Οι αποδοκιμασίες άλλωστε ήρθαν απίστευτα γρήγορα μετά την ήττα από τη Χίμκι ένα μήνα μετά την έναρξη της σεζόν.

Ηταν δεδομένο πως ο «Αρτζι» δεν θα είχε την πίστωση χρόνου που θα ήθελε. Ακροβατούσε σε τεντωμένο σχοινί από την αρχή αλλά δεν αποπροσανατολίστηκε και με τις απαραίτητες αλλαγές κράτησε ενωμένους τους παίκτες και έμεινε εντός στόχων.

Ηδη από τα μέσα Φεβρουαρίου, ο Παναθηναϊκός έχει πετύχει ότι και πέρυσι (με δραματικά μειωμένο μπάτζετ όμως εφέτος) και ψάχνει για την υπέρβαση ή αν θέλετε επειδή πρόκειται για μια ομάδα εθισμένη στους τίτλους, για το κερασάκι στην τούρτα που θα είναι το πρωτάθλημα.

Μέχρι στιγμής εφέτος ο Παναθηναϊκός μπήκε – για πρώτη φορά ίσως την τελευταία δεκαετία – σε τρία παιχνίδια με τον Ολυμπιακό ως αουτσάιντερ.

Σε κάθε ένα ματς το τριφύλλι παρουσιαζόταν όλο και καλύτερο με αποκορύφωμα τον τελικό κυπέλλου όπου έκανε ίσως την κορυφαία ως τώρα εμφάνιση απέναντι στον αιώνιο – και πιο έτοιμο – αντίπαλό του.

Αυτό το κύπελλο θα είναι πλέον το μεγάλο πλεονέκτημα του Αργύρη Πεδουλάκη, με δεδομένο ότι οι παίκτες του θα αποβάλλουν το άγχος και θα αποδώσουν – λογικά – ακόμα καλύτερα.

Το πιο αστείο είναι ότι ήδη έχουν αρχίσει να αποθεώνουν τον κόουτς ακόμα και αυτοί που τον είχαν στη…γωνία.
Ο ίδιος έχει μάθει να μην κρατάει κακία και να συνεχίζει να κάνει με τους συνεργάτες του αυτό που ξέρει καλύτερα. Να δουλεύει πάνω στο αγαπημένο του άθλημα.

Ο τελικός της Κυριακής εκτός από τον δίκαιο θρίαμβο του Παναθηναϊκού και τα λυπηρά (για πολλοστή φορά) επεισόδια θα μείνει στη μνήμη μας και για ένα ακόμα λόγο. Ήταν το μεγάλο στοίχημα δύο εμβληματικών φυσιογνωμιών του ελληνικού μπάσκετ, το οποίο όμως χάθηκε.

Ο Δημήτρης Διαμαντίδης και ο Βασίλης Σπανούλης είχαν τη χρυσή ευκαιρία να αποχωρήσουν από κοινού τη στιγμή κατά την οποία φωτοβολίδα χτύπησε τον Χάινς και να παρασύρουν μαζί τους συμπαίκτες και προπονητές. Να έκαναν αυτό που δεν μπόρεσε ούτε ο μεγάλος Ζέλικο Ομπράντοβιτς (παρά το γεγονός ότι είχε δηλώσει πως θα το κάνει) αλλά ούτε ο κορυφαίος κουμπάρος του Ντούσαν Ιβκοβιτς.

Θα έγραφαν ιστορία. Θα έμεναν στην ιστορία και κυρίως θα έδειχναν την απέχθειά τους προς αυτούς τους στρατούς βίας και οχετού που καλλιεργούν συστηματικά εδώ και δεκαετίες οι διοικήσεις των ομάδων τους.
Θα αποτελούσαν μοναδικό παράδειγμα προς μίμηση και τα ονόματά τους θα έκαναν τον γύρο του μπασκετικού (και όχι μόνο) κόσμου.

Είχαν το ειδικό βάρος να το κάνουν, χωρίς να υπολογίζουν τις συνέπειες. Δεν νομίζουμε ότι θα τολμούσε κάποιος πρόεδρος να τους τιμωρούσε μπροστά στο φόβο της γενικής κατακραυγής.

Δεν μπορεί να λένε πως νοιώθουν απλοί εργαζόμενοι τη στιγμή που έχουν ήδη εξασφαλιστεί οικονομικά για όλη τους τη ζωή. Άλλωστε δικαίωμα στην απεργία έχουν και οι καλά αμειβόμενοι υπάλληλοι, πόσο μάλλον όταν κινδυνεύει η ζωή τους στο χώρο εργασίας τους.

Το πολύ θα ρίσκαραν ένα πρόστιμο και τίποτε παραπάνω. Αλλά θα είχαν κερδίσει πολλά περισσότερα. Κρίμα για τη χαμένη ευκαιρία…