e-mail

«Με μια χλαμύδα οδύνης ανιστόρητης…»

Αγαπητή Φοίβη

Χαράς ευαγγέλια συμπολίτες! Ηχήστε καμπάνες για τη μεγάλη είδηση! Οχι. Δεν απελευθερωθήκαμε απ’ το ΔΝΤ. Οχι, δεν τρέξανε όλοι οι φοροφυγάδες να γεμίσουν τα ταμεία και ούτε για την ανεργία πρόκειται… Ισα ίσα, που σε λίγο θα χτυπήσουμε κόκκινο σκαρφαλώνοντας στο 30 τοις εκατό! Καλέ… Πάμε στη Γιουροβίζιον! Ναι, πιστέψτε το, γιατί είναι αλήθεια συνέλληνες.

Η ΕΡΤ με την προεδράρα και τους παρατρεχάμενούς της αποφάσισαν με το MAD μαζί ν’ αποκαταστήσουν την Τιμή και την περηφάνια της Χώρας! Τ’ ακούτε εσείς στη ΝΔ που τους διορίσατε;

Και γιατί να μην πάμε, αφού εκτός από τσίπα όλα τ’ άλλα τα χρειαζούμενα τά ‘χουμε! Φρου φρου κι αρώματα έχουμε και με το παραπάνω. Τα εγγλέζικα τα μιλάμε φαρσί, στα ξελαρυγγιάσματα, κουνήματα, χοροπηδήματα, άπιαστοι και τη μουσική τους τη μαϊμουδίζουμε καλύτερα απ’ όλες τις μαϊμούδες της Ευρώπης και πασών των… δασών!

Ενας πολτός, δηλαδή, που δύσκολα θα ξεχωρίζουμε τη μύτη μας… Απόδειξη; Εχετε στα τόσα χρόνια προσέξει, πως αν οι παρουσιαστές δεν δείξουν τη σημαία του κράτους που ακολουθεί στη σκηνή το προηγούμενο τραγούδι και στο κρεβάτι του Προκρούστη να σας δένανε δεν θα ξεχωρίζατε το… Πόθες Αίσχος του άσματος! Μα τον Θεό, σας λέω. Αρτος λοιπόν και Θέαμα. (Προγονική υποχρέωση)… Από όλα έχουμε!

Τον Αρτον στον εξασφαλίζουν, φίλε, τα συσσίτια των φιλανθρώπων! Αναζήτησες ποτέ σου την προσφορά των φιλανθρώπων; Οχι, ποτέ! Αλλοι τους στήσαν εμπρός σου φίλε… Τους ξέρεις!

Δέξου λοιπόν την ευγενική προσφορά και μετά φύγε. Σε πρόσεξα πριν πάρεις τον δρόμο για την ατέλειωτη ουρά των πεινασμένων. Αναζητούσες μια κρυψώνα για να προφυλάξεις κάτι που για όλους μας είναι πολύτιμο… Ασφαλίζεις με προσοχή κάθε μέρα κάπου βαθιά αυτό το απροσδιόριστο, πολύπλοκο και πολύπονο αίσθημα που συνοπτικά το λέμε… Αξιοπρέπεια!! Να θυμάσαι το σημείο, φίλε. Αν αλλάξουν οι καιροί, να ξαναβρείς στη θέση του, ό,τι μ’ ευλάβεια άφησες… Αφού φας το ψωμί των φιλανθρώπων, έτσι χορτάτος, δώσε προσοχή στις απαιτήσεις των θεαματιστών! Περιμένουν πολλά κι αυτοί… Αλλωστε, τζάμπα σου προσφέρουν το μεγάλο θέαμα!

Σου χαρίζουν το όνειρο, κάθε μέρα και για μήνες, μέχρι το μικρό τελικό, που Μεγάλο θα τους ακούσεις να τον λένε… Ομως εσύ, ξέρεις…

Καλή φαίνεται γι’ απόψε αυτή η εσοχή στη σκάλα της πολυκατοικίας. Αν μαζευτείς λίγο ακόμα… Ετσι. Τώρα είσαι πιο καλά. Κλαις… Γιατί; Αυτοί που θα μπορούσαν να δείξουν ευγένεια και κατανόηση στην απελπισία σου είναι οι όμοιοί σου στους δρόμους, στις πλατείες, στα φιλόξενα παγκάκια των αστέγων. Μόνο που κι αυτοί έχουν τα δικά τους δάκρυα!

Σε βλέπω να κλείνεις τα μάτια. Από κούραση ή από αηδία, εσύ ξέρεις… Κοιμήσου. Σε λίγες ώρες η νύχτα θα δώσει τη θέση της στην καινούργια μέρα… Ακουσα πως αύριο θα ‘χουμε ήλιο. Καληνύχτα φίλε. Καλό ξημέρωμα σύντροφε.

Ευχαριστώ, Σάσα Βενιέρη

Για τη Νουδούλα, αν θυμάστε, αγαπητή Σάσα, τους πανηγυρισμούς για το τραγούδι με το σπληνάντερο της Παπαρίζου στη Γιουροβίζιον, είναι θέμα εθνικής αξιοπρέπειας. Οχι υποχρεωτικά όπως την εννοούσε στο «Επιτύμβιον» ο ποιητής Μανόλης Αναγνωστάκης: «Μέσα σ’ εναντιότητες, σ’ αβλεψίες, μ’ αξιοπρέπεια / Με μια χλαμύδα οδύνης ανιστόρητης / Καλλιεργώντας με σύνεση μαραμένα τριαντάφυλλα / Σε σχήμα καρδιάς ή ξεθωριασμένων αναμνήσεων».

Περι-παικτικοί παν-ηδονισμοί

Αγαπητή Φοίβη,

Εως πότε η ελληνική κοινωνία (όπου ελληνική κοινωνία και τα μέσα ενημέρωσης) θα παιδιαρίζει και, αντί να ασχολείται με τα προβλήματά της, ηδονίζεται, όταν την ταΐζουν κουτόχορτο διάφοροι πολιτικάντηδες;

Διότι πώς αλλιώς θα μπορούσε να χαρακτηρισθεί η ενασχόλησή της με το αν φοράει η όχι γραβάτα ο κ. Τσίπρας και η ενασχόληση με τις φαντασιώσεις  της κ. Δούρου του ίδιου κόμματος, η οποία δηλώνει ότι «τα λόμπι τα τελευταία χρόνια προσπαθούν περισσότερο να κατατρομοκρατήσουν τους ευρωπαίους αξιωματούχους για το πώς ο Αλέξης Τσίπρας θα μετατρέψει τη χώρα σε Βόρεια Κορέα» και άλλα τραλαλά της ονειροπόλου κυρίας;

Από την άλλη ίσως μου πείτε ότι μακάρι να ήταν αυτά τα προβλήματα του κοσμάκη.

Οσον δε αφορά τους τρομοκρατημένους ευρωπαίους αξιωματούχους, πιστεύω ότι ζήτησαν την βοήθεια του ΝΑΤΟ και του ΟΗΕ.

Φιλικά, Χρίστος Τσαχπίνης –
Καβαλιώτης, Γερμανία

Είναι διχασμένη η ελληνική κοινωνία, αγαπητέ Χρίστο. Είναι όμως διχασμένοι κι αυτοί οι εξαίρετοι πολιτικοί μας ταγοί. Μην τους βλέπετε έτσι απλά ηδονισμένους και περιπαίζοντες. Διχάζονται ανάμεσα, ας πούμε, στο άσμα της Λένας Αλκαίου «Είναι τρεις το πρωί, / αϋπνίες και πείσματα, / του μυαλού μου, φθηνά / παιδιαρίσματα. / Γιατί αν ήταν μυαλό / που να στέκει στη θέση του…» και σε εκείνο της Σοφίας Αρβανίτη: «Πάνω σ’ ένα ξύλινο πάτωμα η ψυχή μου δίχως παράπτωμα / στην εξέδρα για ν’ αγωνίζομαι, να ιδρώνω και να ηδονίζομαι». Κι όπου κλίνει η πλάστιγγα. Ή, μάλλον, κι όποιος αντέξει…