[Ενστάσεις] Ο καπνός της αυθαιρεσίας

«Γιατί επιμένουν να καπνίζουν όπου βρουν μέσα στη Βουλή, αφού οι ίδιοι ψήφισαν την απαγόρευση του καπνίσματος; Και γιατί, αφού δεν το αντέχουν, δεν μαζεύονται να κάνουν έναν νέο νόμο που θα επιτρέπει το κάπνισμα παντού – κι όποιον πάρει ο χάρος; Με άλλα λόγια, τι τους φτιάχνουνε τους νόμους αφού δεν θέλουν ή δεν μπορούν να τους εφαρμόσουν ούτε οι ίδιοι;».

Τα ερωτήματα του φίλου αναγνώστη είναι εύλογα. Οι απαντήσεις σε αυτά είναι εξίσου ευνόητες. Ψηφίσαμε τον αντικαπνιστικό νόμο, σε δυο βερσιόν, πολύ κοντά τη μία στην άλλη, διότι, ακόμα κι αν δεν ήμασταν εκείνη την εποχή σε Μνημόνιο, ήταν κοινοτική υποχρέωση. Επρεπε, δηλαδή, να προσαρμοστεί η νομοθεσία μας σε όσα ισχύουν σε ευρωπαϊκό επίπεδο. Χρειάστηκε μάλιστα να γίνει δεύτερη προσαρμογή, επειδή πήγαμε κατ’ αρχάς να τη σκαπουλάρουμε, θεσμοθετώντας την ευχέρεια επιλογής των καταστημάτων, αν είναι για καπνίζοντες ή μη, αλλά και να χωρίζονται τα μεγαλύτερα απ’ αυτά σε χώρους καπνιζόντων και μη καπνιζόντων. Κι αφού σκοτωθήκαμε για δυο-τρία χρόνια, αφού εξαντλήσαμε την άγονη αντιπαράθεση στο πλαίσιο της δημόσιας συζήτησης και αφού ακούσαμε τις διαμαρτυρίες για την επιβολή ενός νόμου που μας στερεί «το δικαίωμα στο κάπνισμα» ακόμα κι από τη ΓΣΕΕ, τελικά ψηφίσαμε την πλήρη απαγόρευση γνωρίζοντας ότι δεν πρόκειται να τηρηθεί. Αν τολμήσεις σήμερα και ζητήσεις σε εστιατόριο ή καφενείο το αυτονόητο, δεν θα σε πούνε απλώς ψώνιο, υπάρχει κίνδυνος να σε πλακώσουν και στο ξύλο. Για να μη μιλήσουμε για ταξί ή για νυχτερινό κέντρο – για τα ξωκκλήσια και τις μητροπόλεις της ελληνικής ιδιαιτερότητας…

Γιατί δεν εφαρμόζεται ο νόμος; Γιατί το ίδιο το κράτος δεν νοιάζεται για την εφαρμογή του, όπως δεν νοιάζεται για την εφαρμογή πολλών άλλων κανόνων. Γιατί σε αυτή τη βαλκανική απόληξη που της αρέσει ο ευφημισμός της ευρωπαϊκής, υπάρχουν ορισμένες σταθερές ισχυρότερες από τον νόμο: η ισχύς της αυθαιρεσίας. Ο υπερκανόνας αυτός, μάλιστα, έχει εγκατασταθεί σαν ντουμάνι ακόμα και στο όργανο που εκλέγεται για να νομοθετεί και να ελέγχει το κράτος όταν δεν εφαρμόζονται οι νόμοι – χρειάστηκε μάλιστα να γίνει κίνημα μειοψηφίας βουλευτών που διεκδικούν την εφαρμογή του νόμου από τους ίδιους που τον ψήφισαν!

Αυτό ακριβώς, που θα ‘λεγε κι ένας γνωστός μου, είναι η Ελλάδα. Το κρατικό μόρφωμα που τρέφεται με την εικόνα ενός κάποιου ένδοξου παρελθόντος, αυθαίρετα φιλοτεχνημένου, το οποίο στην καρδιά της πολιτισμένης και οικονομικά ισχυρής Ευρώπης υπερασπίζεται κουτοπόνηρα έναν αναδελφισμό που τον έχουν πληρώσει και με το παραπάνω οι ευρωπαίοι εταίροι.