[Κιόσκι] Μια ξεχωριστή ημέρα

Είναι μια από εκείνες τις μικρές απολαύσεις που γεύονται σχεδόν ηδονικά οι λάτρεις της έντυπης ενημέρωσης:  εκείνες οι λεπτομέρειες, χαμένες κάπου στις μέσα σελίδες, που καθεμιά ξεχωριστά κι όλες μαζί ρίχνουν ένα άλλο φως στα πράγματα. Μόνον έτσι μπορεί να πληροφορηθεί κανείς ότι η 5η Φεβρουαρίου έχει ένα δικό της, ιδιαίτερο βάρος που μπορεί να μην είναι αρκετό για να την κατατάξει στις μεγάλες επετείους, αλλά πάντως της χαρίζει μια ξεχωριστή θέση στο ημερολογιακό έτος. Χθες, η Σαρλότ Ράμπλινγκ, το βασανισμένο, γεμάτο πάθη κορίτσι του «Θυρωρού της νύχτας», έγινε 67 χρόνων – οι Times έστειλαν από μια γωνιά της χθεσινής τους έκδοσης τις θερμές ευχές τους. Σαν χθες πριν από δέκα χρόνια – θυμήθηκε η Repubblica – άφησε την τελευταία του πνοή ο Τζόζεφ Μάνκιεβιτς, ο σκηνοθέτης που με την ταινία «Ολα για την Εύα» προσέφερε στην 7η Τέχνη μια υπέροχη ιστορία ανελέητης σύγκρουσης ανάμεσα σε δύο γυναίκες.

Λιγότερη σημασία έχει ενδεχομένως το γεγονός ότι την 5η Φεβρουαρίου 2004 απαγορεύτηκε το κάπνισμα στους ιταλικούς κινηματογράφους. Αλλά μαζί με τη Σαρλότ Ράμπλινγκ που γεννήθηκε, τον Τζόζεφ Μάνκιεβιτς που πέθανε και τους σινεφίλ που έσβησαν στις σκοτεινές αίθουσες τις τελευταίες τους γόπες, η 5η Φεβρουαρίου χώρεσε ακόμη ένα γεγονός: τη γέννηση μιας εφημερίδας. Η Liberation γιόρτασε χθες τα σαράντα της χρόνια. Το πρώτο της φύλλο ήταν ένα τετρασέλιδο, ο Ζαν-Πολ Σαρτρ χάριζε το κύρος του στην ταυτότητα της εφημερίδας και ο Σερζ Ζιλί, «πρώτος μεταξύ ίσων», κρατούσε την μπαγκέτα του μαέστρου. Σε αυτό το πρώτο φύλλο κυριαρχούσαν το μαύρο και το πράσινο μελάνι. Οπως πληροφορούσε τους αναγνώστες της, αυτή η εφημερίδα είχε γεννηθεί «για να λέει την αλήθεια, να αποκαλύπτει τα άπλυτα των αφεντικών, των δικαστών, των πολιτικών, για να δώσει φωνή στους εργάτες, στους αγρότες, στους μικρεμπόρους, να ανοίξει τα μεγάλα θέματα του ρατσισμού, της σεξουαλικότητας, της καταπίεσης των γυναικών από τους άνδρες». Και όχι, δεν συντασσόταν με κανένα κόμμα. Υποστήριζε «την άμεση δημοκρατία, γιατί με τις εκλογές ο λαός δεν εκφράζεται παρά μόνο μια φορά στα πέντε χρόνια».

Μαχητική, φρέσκια, πιστή στις ιδέες της, αποκαλυπτική και χωρίς εξαρτήσεις, λοκομοτίβα της δημοσιογραφικής αβανγκάρντ. Αυτή ήθελε να είναι η Liberation του 1973, αυτόν τον τολμηρό χαρακτήρα προσπαθεί να διατηρήσει και σήμερα – ακόμη κι αν η ιδιοκτησία της δεν ανήκει πια σε μια κομμούνα δημοσιογράφων αλλά σε έναν Ρότσιλντ. Η Libè προσέφερε το τελευταίο δείγμα της προσήλωσής της στον αισθητικό αιφνιδιασμό πριν από μερικές ημέρες, όταν τίμησε την έναρξη του 40ού Φεστιβάλ Κόμικς της Αγκουλέμ εικονογραφώντας το φύλλο μόνο με σκίτσα. Αλλη μια μικρή απόλαυση, ακόμη ένα διαφορετικό φως. Να που χάρις στο πενάκι του κομίστα, αποκαλύπτεται ότι ο κόσμος των χρηματαγορών είναι το σκληρό νουάρ του 21ου αιώνα.