Τι ισχύει στην Ευρώπη

Στην Ισπανία
από το 2002 και μετά, τα παιδιά που γεννιούνται στη χώρα από αλλοδαπούς γονείς μπορούν να αποκτήσουν την ισπανική υπηκοότητα εφόσον ζούσαν στη χώρα για τουλάχιστον έναν χρόνο πριν υποβάλουν την αίτησή τους για πολιτογράφηση.

Στην Ιταλία τα παιδιά που γεννήθηκαν στη χώρα από αλλοδαπούς γονείς μπορούν να αποκτήσουν την ιταλική υπηκοότητα κατόπιν αίτησής τους, αφού συμπληρώσουν τα 18 τους χρόνια. Η αίτησή τους πρέπει να υποβληθεί στον επόμενο έναν χρόνο μετά την ενηλικίωσή τους.

Στη Γαλλία τα παιδιά αποκτούν τη γαλλική υπηκοότητα αυτόματα με την ενηλικίωσή τους, έχουν όμως το δικαίωμα να αρνηθούν αυτή την αυτόματη πολιτογράφηση (και να κρατήσουν την ιθαγένεια της χώρας καταγωγής των γονέων τους) μέσα σε έναν χρόνο από την ενηλικίωσή τους.

Στην Ολλανδία γίνονται πολίτες αυτόματα τα παιδιά των οποίων οι γονείς, παρότι αλλοδαποί, είναι μόνιμα εγκατεστημένοι στη χώρα ή έχουν γεννηθεί στη χώρα. Παιδιά που έχουν γεννηθεί στην Ολλανδία μπορούν επίσης με την ενηλικίωσή τους να κάνουν χρήση της λεγόμενης διαδικασίας «επιλογής» που είναι μια διαδικασία απλούστερη από την πολιτογράφηση και αφορά διάφορες κατηγορίες ατόμων που έχουν ιδιαίτερους δεσμούς με την Ολλανδία.

Στη Βρετανία ένα παιδί που γεννιέται από αλλοδαπούς γονείς, εκ των οποίων τουλάχιστον ο ένας έχει αόριστη διάρκεια διαμονής ή ο ένας γονέας του είναι πολίτης της ΕΕ, γίνεται αυτόματα βρετανός πολίτης. Σε περίπτωση που οι γονείς δεν πληρούν αυτές τις προϋποθέσεις και εφόσον το παιδί ζήσει ώς τα 10 του χρόνια στο Ηνωμένο Βασίλειο έχει διά βίου το δικαίωμα πολιτογράφησης.

Στο Βέλγιο η λεγόμενη δεύτερη γενιά μεταναστών αποκτά αυτόματα τη βελγική υπηκοότητα αρκεί οι γονείς να διαμένουν στη χώρα τουλάχιστον τα πέντε από τα τελευταία δέκα χρόνια από τη γέννηση του παιδιού. Επίσης, είναι αρκετά απλό για τα παιδιά που έχουν γεννηθεί εκεί και οι γονείς τους δεν φρόντισαν να κάνουν τις απαραίτητες ενέργειες ώστε να αποκτήσουν τη βελγική υπηκοότητα να το κάνουν τα ίδια ως ενήλικοι.