Ο Ιβάν που ήθελε να γίνει Τρομερός

Η ζωή θα ήταν λάθος χωρίς το ποδόσφαιρο… και από την Ελλάδα θα έλειπαν τα δύο λάμδα χωρίς τις ομάδες της Θεσσαλονίκης. Το αντίπαλον δέος στο κατεστημένο του πάλαι ποτέ ΠΟΚ είναι ένα άλφα κεφαλαίο, αυτό του ΠΑΟΚ. Ο κυματοθραύστης του «αθηναϊκού τσουνάμι» ήταν (και είναι) η προκυμαία του Θερμαϊκού. Για την ώρα ο ΠΑΟΚ κρατάει το κάστρο του και το υπερασπίζεται με απέλπιδες δυνάμεις. Ο Αρης, σε σωσίβια λέμβο, πελαγοδρομεί στα κύματα της οικονομικής κρίσης δεχόμενος τα χτυπήματα από το μπούμερανγκ των λαθών του παρελθόντος. Ο Ηρακλής ασφυκτιά στον δηλητηριασμένο χιτώνα της αμαρτίας του και πασχίζει για έναν 13ο άθλο: να ξαναγυρίσει στην κορυφή του Ολύμπου του ποδοσφαίρου μας. Τι μας έμεινε; Ο ΠΑΟΚ! Ο ΠΑΟΚ του Ιβάν Σαββίδη – του Ιβάν του Τρομερού, κατά τα εκθειαστικά επίθετα των αυλοκολάκων του ομογενούς από τη Γεωργία.

Ενας αστικός μύθος από τη Ρωσία λέει ότι στην εφηβική του ηλικία ο Ιβάν (ο θρυλικός πρώτος τσάρος της Ρωσίας), προτού ακόμη η Ιστορία τον ονομάσει Τρομερό, για να εκτονώσει την οργή και το πάθος του για εξουσία και για να ξεπεράσει κυρίως την καταπίεση των βογιάρων επιτρόπων του, εκσφενδόνιζε γάτες και σκυλιά από τα παράθυρα του Κρεμλίνου. Τα χρόνια πέρασαν γοργά και τα συμπαθή τετράποδα αντικαταστάθηκαν από δίποδα, που προσγειώνονταν στα γόνατα των δημίων.

Ο Ιβάν Σαββίδης γεννήθηκε λίγα χιλιόμετρα από την πόλη του Στάλιν, αλλά ο ερχομός του στη Θεσσαλονίκη δεν συνοδεύτηκε με ευρέος φάσματος εκκαθαρίσεις ούτε εκσφενδονισμούς δίποδων κηφήνων από τις εξέδρες της Τούμπας. Ηρθε ανοίγοντας την κερκόπορτα της Θεσσαλονίκης σε ρώσους επιχειρηματίες και ο ίδιος κράτησε για τον εαυτό του την εμβληματική ομάδα του Βορρά. Με κινήσεις συνετού σκακιστή επιτίθεται με απώτερο σκοπό να κάνει κάποια στιγμή ματ στις αθηναϊκές ομάδες, δηλαδή στην εξής μία αυτή την εποχή: στον Ολυμπιακό. Εβαλε τάξη στα οικονομικά, έβαλε τάξη στους άτακτους της οργισμένης έδρας του Δικεφάλου, αλλά ομάδα δεν έχει φτιάξει ακόμη!

Ο Ρομπέρτο Κάρλος ήρθε την περασμένη εβδομάδα, παρακολούθησε κάτι σαν ποδόσφαιρο και έφυγε με μιαν απορία και έναν καημό: ή εκείνος ήξερε την μπάλα αλλιώς ή ο ΠΑΟΚ με την Ξάνθη έπαιζαν άλλη μπάλα…

Ο Ιβάν Σαββίδης από επιστάτης του εργοστασίου επεξεργασίας καπνού στο Ροστόφ έγινε ένα ξημέρωμα ο ιδιοκτήτης. Ο Ιβάν Σαββίδης από παρίας του ελληνικού ποδοσφαίρου οφείλει να γίνει (και δύναται) ο ρυθμίζων τις εξελίξεις, όμως… Ομως με Δώνη φαίνεται να μην πηγαίνεις πουθενά, Ιβάν. Ο Δώνης είναι από τους τυχερούς της ζωής, που μία κίνησή τους τούς προήγαγε από λοχίες στρατηγούς. Η πάσα που έδωσε κάποτε στον Βαζέχα και που ο Πολωνός τη μετουσίωσε σε γκολ στον Αγιαξ έστειλε τον Δώνη στην Ευρώπη. Και; Γύρισε φτωχότερος. Εγινε προπονητής… Από την ΑΕΚ ερρίφθη στο πέλαγος δίχως σωσίβιο· πιάστηκε από την σανίδα του Ατρόμητου, κάπου έλαμψε, κάπου έσβησε και η καλή του μοίρα τον έβγαλε στον Θερμαϊκό. Η υγρασία δεν τον σηκώνει. Η θάλασσα και στον Βορρά τον περιμένει να τον αγκαλιάσει, ψυχρή, βορβορώδης και αδυσώπητη.

Χωρίς μεταγραφές ουσίας δεν γίνεσαι Ιβάν, Τρομερός. Εχασες το τρένο του Γενάρη. Ο Τζιμπούρ περίμενε, ο Τοροσίδης περιπλανιόταν με μια βαλίτσα, ο Βύντρα είχε δώσει το τηλέφωνό του σε όσους μιλούσαν ελληνικά. Δεν μιλάς ελληνικά, Ιβάν· οφείλεις όμως να αφουγκράζεσαι ελληνικά… Μια ομάδα χρειάζεται διοίκηση· την έχεις! Χρειάζεται παίκτες· δεν τους έχεις. Χρειάζεται προπονητή· ψάξε. Ιβάν, για να γίνεις Τρομερός ήδη έπρεπε να αρχίσεις να πετάς τα δίποδα, που έκαναν τον Ρομπέρτο Κάρλος να γελάσει κρυφά, από τα παράθυρα. Διαφορετικά, θα μείνεις ο απλός Ιβάν που θα μπορούσε να είναι Στάλιν (ατσάλινος), αλλά πέρασε στις σελίδες της ποδοσφαιρικής Ιστορίας σαν ταπεινός Πόντιος.