[Ενστάσεις] Γιατί σιωπά ο Αρχιεπίσκοπος;

Μπορεί ο Σωκράτης και ο Κολοκοτρώνης να μην είναι το φόρτε του Μητροπολίτη Καλαβρύτων, αλλά καθώς φαίνεται δεν χρειάζεται κιόλας. Αν τους επικαλέστηκε στην ομιλία του, στην κηδεία του χουντικού δολοφόνου Ντερτιλή, δεν ήταν για να τους τοποθετήσει με ακρίβεια στην Ιστορία, αλλά για να μπορεί να επικαλεστεί δύο πρόσωπα ως καρτούν της εθνικοφροσύνης. Χρειαζόταν δύο καρτούν που να λειτουργούν ως φετίχ στον αγοραφοβικό κόσμο των χουνταίων και των χρυσαυγιτών που τους πλαισίωσαν, προκειμένου να τονώσουν το νέο μέτωπο της εθνικοφροσύνης που μοιάζει να σηκώνει κεφάλι. Και ο Μητροπολίτης Αμβρόσιος δεν έκανε τίποτα παραπάνω από ό,τι έχει μάθει να κάνει από παιδί: να ενισχύει κάθε κίνηση που βαθαίνει την απόσταση της Ελλάδας από τον πολιτισμένο κόσμο. Χρησιμοποιώντας τον λόγο της παραδοσιακής εθνικοφροσύνης, τον εγκωμιασμό του μίσους και την εξύμνηση ενός αποδεδειγμένα δολοφόνου.

Αρχιμανδρίτης της Αστυνομίας, με «αγιαστική και ποιμαντική» καριέρα στη διάρκεια της χούντας, οπότε και έγινε ταγματάρχης, ο Αμβρόσιος Λενής έπαιξε σημαντικό ρόλο στη συσπείρωση των ακροδεξιών στοιχείων στην αδελφότητα θεολόγων «Παναγία η Χρυσοπηγή». Το χουντικό σύνθημα «Ελλάς Ελλήνων Χριστιανών» είναι η επιτομή της ιδεολογίας του – με δικά του λόγια: «Σ’ αυτή τη χώρα ο Ελληνισμός συνυφάνθηκε με τον χριστιανισμό, σ’ αυτή την ένδοξη άκρη της γης, την Ελλάδα». Από αυτή την αφετηρία, κατά καιρούς, αφιερώνει διάφορες παρεμβάσεις, χαρακτηριστικά των οποίων είναι η απέχθεια για τους ξένους, η εξύμνηση της υποτιθέμενης καθαρότητας της φυλής, η συνωμοσιολογία… Είναι οξύμωρο αλλά ο μητροπολίτης μιας πόλης που πλήρωσε με πολύ αίμα την αντίσταση στον ναζισμό είναι ο ίδιος άνθρωπος που χαιρετίζει την άνοδο της ναζιστικής Χρυσής Αυγής αποκαλώντας τη «γλυκιά ελπίδα»!

Πριν από μερικές ημέρες επέκρινε τους ιεράρχες που παρέστησαν στο συνέδριο «Εκκλησία και Αριστερά» στη Θεσσαλονίκη. Προσφέρουν, σημειώνει, πιστοποιητικά νομιμοφροσύνης στον χώρο της αριστερής κουλτούρας και πριμοδοτούν την πορεία του Αλέξη Τσίπρα προς την εξουσία. Ταυτόχρονα, εξυβρίζει τον Κωνσταντίνο Καραμανλή και όσους προώθησαν την πολιτική της λήθης και της εθνικής συμφιλίωσης. Τα βέλη του, προφανώς, πλήττουν ευθέως και τον Αρχιεπίσκοπο.

Και όμως ο Αρχιεπίσκοπος σαν να μην υπάρχει. Σύμφωνοι, είναι πρώτος μεταξύ ίσων. Αλλά ο λόγος του έχει ισχύ και κύρος. Και οφείλει, όταν από χείλη εκκλησιαστικών ταγών εκπέμπονται διακρίσεις, να παρεμβαίνει φρονηματίζοντας και υπενθυμίζοντας ότι ο λόγος των θρησκευτικών ταγών είναι ο λόγος της αγάπης.

Η σιωπή του Αρχιεπισκόπου είναι εκκωφαντική απέναντι σε τέτοιες ακρότητες που εκθέτουν συλλήβδην την Εκκλησία.