Επικίνδυνα μαθήματα ανατομίας

Είναι μια από τις παροιμίες την οποία αρέσκονται να επικαλούνται οι άνθρωποι της Μαφίας, εκεί στα μέρη όπου έζησε ο Ντον Βίτο Κορλεόνε, στη Σικελία, για να ψέξουν αυτόν που καταριέται τη μοίρα του όταν όλα γύρω σκοτεινά τα βλέπει. Λένε λοιπόν οι Σικελοί: για να μπει στο σπίτι σου η ατυχία, πρέπει να έχεις ξεχάσει την πόρτα ανοιχτή.

Και ο Παναθηναϊκός άφησε πόρτες, παράθυρα ορθάνοιχτα στον βοριά της ατυχίας και τώρα ξυλαρμενίζει σε απρόβλεπτη θύελλα.

Ο χώρος που κάποτε ήταν συνώνυμο της επιτυχίας και της υπερηφάνειας έχει γίνει χώρος γκρίνιας, μιζέριας και μηδενισμένων από τον πληθωρισμό αξιών.

Στον τόπο μας λένε μιαν άλλη παροιμία: το ψάρι βρωμάει από το κεφάλι. Εν μέρει έχουν δίκιο γιατί άμα βρωμίσει το ψάρι το πετάς ολόκληρο κι ας είναι του κεφαλιού η οσμή πιο εμετική. Στον Παναθηναϊκό το ψάρι έχει μάτι θολό και κορμί σάπιο.

Οι φοιτητές γιατροί έμειναν μετεξεταστέοι στο μάθημα της ανατομίας ασκούμενοι πάνω σε ένα πτώμα που αποσυντίθεται τραγικά αναπόδραστα. Η οικογένεια Βαρδινογιάννη άφησε ημιθανή πίσω της την ομάδα των Πρασίνων και ο διάδοχος, φιλόδοξος θαυματοποιός, όχι μόνο δεν πέτυχε ανάσταση, αλλά φαίνεται να επισπεύδει το μοιραίο.

Οι κινήσεις απεγνωσμένες, πρόχειρες και ερασιτεχνικές. Καμιά σοβαρή αποτελεσματική, επεμβατική πράξη, μόνο φληναφήματα και πομφόλυγες μέσω Διαδικτύου, όταν ο επιθανάτιος ρόγχος ακούγεται από την Παιανία μέχρι το Μαρούσι. Ανθρωποι με παρελθόν στο ποδόσφαιρο, δίχως μέλλον όμως στα διοικητικά κλήθηκαν να βοηθήσουν σκαλίζοντας το απορριμματοφόρο των εμπειριών τους. Αποτέλεσμα; Αποκαΐδια. Τα αποδυτήρια θυμίζουν πεδίο μάχης, οι παίκτες σαν με τρινιτροτολουόλη ποτισμένοι μετρούν την αντοχή τους για να μην εκραγούν. Ο προπονητής, μετανάστης από τη χώρα που διδάσκει ποδόσφαιρο τούτο τον καιρό, δείχνει χαμένος με άδειες βαλίτσες σε έρημο σταθμό. Προσπαθεί να βάλει στη σειρά τα μολυβένια στρατιωτάκια του δίχως να έχει καταλάβει, ο τάλας, ότι έχει αρχίσει η εξέγερση. Και πίσω από το σκηνικό της κατάρρευσης, ο άνθρωπος που θα μπορούσε να προσφέρει το ζωτικό οξυγόνο στον ασθενή, με τις πράξεις και τις παραλείψεις του έκλεισε ερμητικά τη στρόφιγγα.

Πάντα αναζητούμε και εύκολα τα βρίσκουμε (και αν όχι, τα εφευρίσκουμε) τα λάθη των άλλων για να δικαιολογήσουμε τα δικά μας. Ανακοινώσεις με στόχο διαιτητές, αλλόφυλους ανταγωνιστές και εσωτερικούς εχθρούς πλέον απευθύνονται στον κάλαθο των αχρήστων.

Οι χειρουργικές επεμβάσεις υπό το κράτος πανικού, εν μέσω πολεμικών επιχειρήσεων, αφαίρεσαν ζωτικά όργανα και περισσότερο κακό παρά καλό προξένησαν στον τραυματία. Προγραφές, διώξεις, αφορισμοί και «κελαηδίσματα», αν στην αρχή αέρα αισιοδοξίας προκαλούσαν, τώρα, όσο η σεζόν κονταίνει, μικραίνουν περισσότερο την Ιστορία του Παναθηναϊκού.

Είναι σίγουρο πως δεν βιώνουμε το πρωτάθλημα της αθωότητας και πιο σίγουρο ακόμα είναι πως το ποδόσφαιρό μας δεν είναι όπως το φαντάζονται μερικοί. Εχει και τους αγίους του και τα αγρίμια του, τα παρθένα δάση του και τα σκοτεινά μονοπάτια του. Οποιος θεώρησε πως βγαίνοντας στη μάχη για να πολεμήσει με μοναδικό όπλο του την καλή πρόθεση, έπεσε από το πρώτο βόλι. Ο Γιάννης Αλαφούζος είχε την καλή πρόθεση, μα τα όπλα του ήταν για άλλα πεδία μαχών, όχι για τα γήπεδα.

Οταν ο καλός στρατηγός δει τους γρεναδιέρους του να βουλιάζουν στη λάσπη κυκλωμένους από τον εχθρό υψώνει λευκή σημαία, ή σαλπίζει υποχώρηση. Τούτο είναι το πρέπον στην παρούσα στιγμή. Ο Παναθηναϊκός έχει μείνει σχεδόν έξω από όλους τους στόχους του, ευκαιρία λοιπόν για υποχώρηση και ανασυγκρότηση