Τα δικά του πέτρινα χρόνια

Στο σημείο μηδέν έφτασε ο Παναθηναϊκός. Γιατί, πόσο πιο κάτω να πάει; Δεν υπάρχει χειρότερα.

Οι παλαιότεροι μάλλον δεν θυμούνται τέτοια άθλια χρονιά. Σε όλα τα επίπεδα. Αγωνιστικά, νωρίς νωρίς ο Παναθηναϊκός βγήκε εκτός στόχων. Με -26 από την κορυφή και +6 από τη γραμμή του υποβιβασμού! Εξω από την Ευρώπη. Αποκλεισμός-σοκ στο Κύπελλο από τον Πλατανιά, μια ομάδα που μέχρι πρότινος δεν υπήρχε στον ποδοσφαιρικό χάρτη.

Διοικητικά; Ο Παναθηναϊκός στερείται ισχυρής προσωπικότητας. Χρήματα δεν υπάρχουν. Οι παίκτες είναι απλήρωτοι, κάνουν διακανονισμούς, δέχονται περικοπές και αναμένουν. Τι ακριβώς; Την ελπίδα που πεθαίνει τελευταία. Επίσης, υπομένουν ντροπιαστικές συμπεριφορές και ατάκες που τους προσβάλλουν, γίνονται δέκτες αποδοκιμασιών από τον κόσμο και οι παράγοντες δεν κάνουν το παραμικρό για να τους προστατεύσουν. Χωρίς, φυσικά, αυτό να σημαίνει πως είναι ανεύθυνοι για το κατάντημα.

Ο δε προπονητής, ο άσημος Φάμπρι, διαπίστωσε βελτίωση στην ομάδα του σε ένα ματς που θεωρήθηκε «ήρωας» ο Καπίνο! Τι άλλο θα υποστεί το τιμημένο Τριφύλλι; Γιατί, προφανώς, ορισμένοι δεν έχουν αντιληφθεί σε ποια ομάδα βρίσκονται και άλλοι δεν γνωρίζουν τι σύλλογο διοικούν και υπηρετούν. Παικτάκια της πλάκας κόβουν βόλτες στο χορτάρι. Οι παράγοντες κάνουν λάθη και η ομάδα έφτασε πολύ χαμηλά. Ε, είναι ξεκάθαρο: στον πάτο ακούμπησε ο ΠΑΟ, οσονούπω θα αρχίσει η ανάκαμψη και ορισμένοι θα πανηγυρίζουν.

Και ο κόσμος, αποσβολωμένος από τα όσα συμβαίνουν, διχάζεται με το «μείνε εσύ, φύγε εσύ», κατηγορεί παίκτες και προσέρχεται στο γήπεδο μέσα σε μια άρρωστη ατμόσφαιρα. Το ακριβώς αντίθετο από τα «πάρτι» σε κάποια τμήματα του Ερασιτέχνη, όπου, οξύμωρο είναι αλλά εκεί τα χαμόγελα δεν λείπουν κι ας υπάρχει καθίζηση.

Για το φινάλε, μια απορία και μόνο: σε αυτό τον ΠΑΟ που δεν βάζει το γκολ ούτε με αίτηση, σε μια ομάδα που αναζητεί επιθετικό, τόσο περιττός ήταν ο Πετρόπουλος και τον άφησαν να φύγει;