«Τέλεια εγκλήματα» και άλλα κρίματα
Σαν να την ακούμε την Αλίκη να τραγουδάει το «Κλωτσοσκούφι» σαν ύμνο αυτής της χώρας: «Χαρά η τύχη μου / δεν μού ‘χει στείλει / με αρνηθήκανε / εχθροί και φίλοι / ποτέ δε στέγνωσαν / τα δυο μου μάτια / ποτέ δε γέλασαν / τα δυο μου χείλη». Ακόμη και από το εξώφυλλο (έκπληξη!) του νέου βιβλίου «Artful» της βρετανής μόνιμης θαμώνα του βραβείου Μπούκερ Αλι Σμιθ (του «Hotel Cosmos» και «Κορίτσι συναντά αγόρι»)
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
2 λεπτά Ας παίξουμε λοιπόν ως εκ-πολιτισμένη χώρα (και κράτος) ένα χαριτωμένο παιχνιδάκι. Σαν την κολοκυθιά ένα πράγμα, αλλά σε πιο αιματηρό, πιο αλαμπουρνέζικο, πιο θολό.
Θα γίνει ο τάδε διευθυντής του Φεστιβάλ; Κι αν δεν γίνει, μήπως θα ανανεώσουν στον δείνα τη θητεία; Αν δεν πάρουν για διευθυντή του Εθνικού ηθοποιό, μήπως θα βάλουν άλλον στο ΚΘΒΕ; Ή μήπως θα πάρουν χορεύτρια; Και ποιος θα αναλάβει το Φεστιβάλ Επιδαύρου; Κι αν δεν είναι ο τάδε δάσκαλος, ποιος θα μεταφράζει τις προθέσεις;
Τέτοια υπαρξιακά ερωτήματα παίζουν μαζί με «τέλεια εγκλήματα», κατά τον αρμόδιο υπουργό, και άλλα θεμελιώδη, του στυλ «να βάλω δάφνη στη φακή;».
Και όλη αυτή η παιγνιώδης δαιμονολογία μόνον απαντήσεις δεν παίρνει από επίσημα, υπουργικά, χείλη. Μόνον γενικότητες περί δημόσιας διαβούλευσης – να το κρατήσουμε, να μην το κρατήσουμε το ΕΚΕΒΙ; Σαν την κολοκυθιά. Στην οποία συμβάλλουν με σαφήνεια μόνον οι (σφόδρα και κομματικά) ενδιαφερόμενοι, προτρέχοντας με δηλώσεις προς το φιλοθέαμον κοινό για τις διαθέσεις και τις επιθυμίες τους (που, φαίνεται, πρέπει να γίνουν διαταγές για όλους!)
Βέβαια, σ’ αυτό το παιχνιδάκι εκτοξεύονται ενίοτε αιχμές από κρατικά χείλη: «Ως διά μαγείας στη – διεθνή – δημοσιότητα μεταλλάσσεται η συζήτηση και τελικώς αυτό που μένει είναι ότι το βιβλίο στην Ελλάδα είναι υπό διωγμόν… χάρη σε πολύ πατριωτικές προσπάθειες της κ. Βελησσάρη και του κ. Μάρκαρη». Ή, για το ΕΚΕΒΙ ως «όαση δημοσιονομικής ανομίας». Για «πελατειακές σχέσεις και παρεοκρατία».
Αλλά και κάποιες – ενίοτε – πικρές αλήθειες: «Αρκετά με τους κρατικοδίαιτους επιχειρηματίες, τους πληρώσαμε πολύ ακριβά». Οπως και τις «σχεδίες ανομίας, τις οποίες κάποιοι τις έφερναν για να κάνουν πλεύσεις αναψυχής μέσα από τον πόνο της κοινωνίας».
Πλέοντας όμως σ’ αυτές τις σχεδίες αβεβαιότητας, αιχμών και επιθυμιολογίας των ενδιαφερομένων, όσο να ‘ναι ζαλιζόμαστε. Και άντε να βρεθεί γιατρός του ΕΟΠΥΥ να μας γράψει δραμαμίνες…
Google news
