ΟΙ ΘΥΣΙΕΣ ΤΩΝ ΠΟΛΙΤΩΝ ΚΑΙ ΟΙ ΣΥΝΤΕΧΝΙΕΣ

Οι θυσίες των Ελλήνων καθ’ όλη τη διάρκεια της κρίσης είναι βαριές – αυτό πλέον δεν το αμφισβητεί ούτε ο κ. Σόιμπλε.

Ομως οι θυσίες αυτές δεν είναι δίκαια κατανεμημένες: μια σειρά επαγγελματικών κλάδων που εκμεταλλεύονται τη συντεχνιακή τους δύναμη συνεχίζει να ξεφεύγει από τις υποχρεώσεις που θα έπρεπε να ισχύουν για όλους. Παράδειγμα πρώτο, τα πρατήρια βενζίνης: ενώ λήγει οσονούπω η σχετική προθεσμία, αρνούνται να εγκαταστήσουν συστήματα ελέγχου ώστε να παταχθεί το λαθρεμπόριο. Κι ας πλήττονται τα νοικοκυριά από την – ελέω λαθρεμπορίου – αύξηση – μαμούθ στο πετρέλαιο θέρμανσης! Παράδειγμα δεύτερο, οι απεργίες στα μέσα μαζικής μεταφοράς: ουδείς μπορεί να επικρίνει τους οδηγούς και τους τεχνικούς οι οποίοι διεκδικούν μικρότερες μειώσεις στις αποδοχές τους. Πρέπει ωστόσο να αναγνωρίσουν ότι κρατούν σε ομηρεία το επιβατικό κοινό, ενώ οι ίδιοι – με τρικ – εξακολουθούν να πληρώνονται κανονικά: απεργία επί πληρωμή δεν νοείται!