Το αγκάθι της παραγραφής στην Προκαταρκτική

Το σύνθημα για την αναζήτηση ποινικών ευθυνών σχετικά με τη διαχείριση και την αλλοίωση της περίφημης λίστας Λαγκάρντ που έδωσε χθες η Βουλή ενεργοποιεί τον νόμο περί ευθύνης υπουργών. Τα ποινικά ελεγχόμενα πρόσωπα, πολιτικά και μη, ρίχνονται στη δικαστική μάχη χρησιμοποιώντας ως όπλα νομικά και ουσιαστικά επιχειρήματα για να αποδείξουν την αθωότητά τους και να αποφύγουν το εδώλιο ειδικού ή τακτικού δικαστηρίου.

Ο νέος νόμος με τις τροποποιήσεις για την ποινική ευθύνη των υπουργών δίνει τη δυνατότητα  στους εκπροσώπους του Κοινοβουλίου να αναθέσουν σε τριμελές γνωμοδοτικό συμβούλιο (από έναν αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου και δύο εισαγγελείς Εφετών) τον νομικό έλεγχο της κατηγορίας και την αξιολόγηση της ουσιαστικής τους βασιμότητας. Ωστόσο, δεν αποκλείεται η Βουλή  να κρατήσει τον φάκελο διενεργώντας την προκαταρκτική εξέταση.  Ούτως ή άλλως η δικογραφία, είτε στο παρόν στάδιο είτε με το τέλος της έρευνας, θα καταλήξει στον Αρειο Πάγο, καθώς το συμβούλιο του Ανωτάτου Δικαστηρίου θα κληθεί να αποφασίσει για την ποινική μεταχείριση των πρωταγωνιστών.

Το μεγάλο αγκάθι πάντως στη διερεύνηση της υπόθεσης είναι  η παραγραφή. Και αυτό γιατί, από την πρώτη στιγμή που τέθηκε επί τάπητος η ενδεχόμενη σύσταση προανακριτικής επιτροπής, ο δικαστικός και νομικός κόσμος εμφανίστηκε διχασμένος σχετικά με το αν τα αδικήματα που αποδίδονται στον Γ. Παπακωνσταντίνου είναι ή όχι παραγεγραμμένα. Ολα εξαρτώνται από το πώς θα μετρηθεί η Βουλή της μίας ημέρας που μεσολάβησε μεταξύ των δύο πρόσφατων εκλογών.  

Μέχρι σήμερα έχουν ακουστεί φωνές που λένε πως έχει επέλθει αποσβεστική προθεσμία των αδικημάτων καθώς εκείνη η Βουλή λογίζεται ως κοινοβουλευτική σύνοδος και ως εκ τούτου δεν υπάρχει κανένα περιθώριο δίωξης εις βάρος του πρώην υπουργού, αφού μέχρι σήμερα έχουν συμπληρωθεί και οι δύο κοινοβουλευτικές περίοδοι, που κατά το Σύνταγμα είναι η απροσπέραστη κόκκινη γραμμή. Στον αντίποδα, διατυπώνεται η ερμηνεία της ίδιας διάταξης υπό το πρίσμα ότι λόγω της απουσίας νομοθετικού έργου εκείνης της Βουλής, η διάρκειά της δεν προσμετράται στον χρόνο της εξάλειψης του αξιοποίνου των υπουργικών αδικημάτων και ως εκ τούτου ο δρόμος για το Ειδικό Δικαστήριο είναι ανοιχτός.

Το δεύτερο κρίσιμο ζήτημα είναι το είδος και η φύση των αδικημάτων που αποδίδονται στον Γ. Παπακωνσταντίνου. Οπως λένε, ακόμα και αν τα υπουργικά αδικήματα κριθούν παραγεγραμμένα, οι δικαστές θα κρίνουν αν αυτά  διαπράχθηκαν κατά την άσκηση των καθηκόντων του πολιτικού προσώπου ή επ’ αφορμή αυτών, οπότε η δικογραφία ξαναπερνά στα χέρια των τακτικών δικαστών.                                                                                        

Οι εμφανιζόμενοι ως συμμέτοχοι των πολιτικών σε περίπτωση που εκείνα παραπεμφθούν στο Ειδικό Δικαστήριο παραμένουν δεμένα στο ίδιο άρμα. Αν   όμως, η υπόθεση κλείσει για τους πολιτικούς, τότε οι συμμέτοχοί τους κρίνονται αυτοτελώς από την τακτική Δικαιοσύνη.