Κάτι απογοητευτικό…

… υπάρχει στην περίπτωση του Πακιστάν. Οποτε αυτό το άρρωστο παιδί της Νότιας Ασίας δείχνει σημάδια ανάρρωσης, αυτόματα φαίνεται να απειλείται με υποτροπή. Μακάρι να είχαμε να πούμε καλές ειδήσεις από αυτή τη χώρα∙ μια χώρα που απέχει πολύ από το να συνοψιστεί στην καρικατούρα ενός ισλαμιστικού ηφαιστείου. Μάταιη προσπάθεια. Η αδυσώπητη επικαιρότητα δεν σταματά να κρύβει τα εύθραυστα σημάδια της ελπίδας. Η – νιοστή – κρίση που εδώ και ημέρες υποβόσκει στο Ισλαμαμπάντ, την πολιτική πρωτεύουσα της χώρας, τη φέρνει στο προσκήνιο με θλιβερό τρόπο.

Την περασμένη…

… Τρίτη, στις 15 Ιανουαρίου, το Ανώτατο Δικαστήριο έδωσε εντολή για τη σύλληψη του Πρωθυπουργού, του Ράζα Περβέζ Ασράφ, λόγω της φερόμενης εμπλοκής του σε υπόθεση διαφθοράς. Την ίδια ώρα, η πρωτεύουσα βρισκόταν σε κατάσταση πολιορκίας. Με το όνειρο μιας «επανάστασης» κατά το πρότυπο της Πλατείας Ταχρίρ, δεκάδες χιλιάδες διαδηλωτές είχαν κατασκηνώσει μπροστά από το Κοινοβούλιο απαιτώντας την παραίτηση της «διεφθαρμένης» κυβέρνησης.

Αυτή η διπλή πρόκληση υπονομεύει ακόμη περισσότερο την κυβέρνηση του Λαϊκού Κόμματος του Πακιστάν (PPP). Η αποδυνάμωση της εξουσίας προστίθεται σε μια πολύπλευρη κρίση, όπου η τρομοκρατία των Ταλιμπάν, οι επιθέσεις από αντισιίτες (εκατό νεκροί στο Βελουχιστάν, στις 10 Ιανουαρίου), η εθνοτική και η θρησκευτική βία στο Καράτσι (κατά μέσο όρο, οκτώ νεκροί καθημερινά), η οικονομική στασιμότητα και η κακή διακυβέρνηση συνδυάζουν τις επιζήμιες επιδράσεις τους. Ολα αυτά θυμίζουν την εποχή που οι Κασσάνδρες διακήρυτταν την καταστροφή του Πακιστάν. Μέχρι σήμερα, οι ζοφερές προβλέψεις δεν επιβεβαιώθηκαν. Για πόσο ακόμη;

Η Δύση…

… καλά θα κάνει να εξετάσει από πολύ κοντά αυτό που συμβαίνει στο Πακιστάν. Αναμφισβήτητα, η αναταραχή στη «χώρα των καθαρών» – των γνήσιων μουσουλμάνων – δεν έχει σταματήσει να ανησυχεί την Ουάσιγκτον, το Λονδίνο ή το Παρίσι τα τελευταία δέκα χρόνια. Μια διπλή απειλή έχει διατυπωθεί με σαφήνεια: η άνοδος ενός τζιχαντισμού με διεθνική τάση και ένα πυρηνικό οπλοστάσιο, επικίνδυνο να πέσει σε λάθος χέρια. Η ξένη προσοχή όμως εκτονώθηκε με το πέρασμα του χρόνου. Η Αραβική Ανοιξη και η αναδιάταξη της Αλ Κάιντα στο Σαχέλ της Αφρικής επέβαλαν νέες ανάγκες.

Κι όμως…

… δεν έχουμε ακόμη τελειώσει με το Πακιστάν. Τα πρόσφατα γεγονότα στο Ισλαμαμπάντ ήταν πολύ δυσάρεστα. Υπονομεύουν τη δημοκρατική πρόοδο, την οποία απολάμβαναν όλοι από το 2008, όταν – μετά το στρατιωτικό καθεστώς τού πρώην προέδρου στρατηγού Μουσάραφ – επέστρεψε στην εξουσία το Λαϊκό Κόμμα του Πακιστάν. Σίγουρα δεν είναι υπόδειγμα αρετής. Η διαφθορά του είναι πασίγνωστη, η ανικανότητά του θλιβερή. Αυτή η κυβέρνηση θα ολοκληρώσει τη θητεία της την άνοιξη. Η ειρηνική μετάβαση, εάν γίνει, θα ενισχύσει τη δημοκρατία στο Πακιστάν. Υπάρχουν σκοτεινές δυνάμεις που προσπαθούν να το αποτρέψουν; Κανείς δεν έχει συμφέρον από τον εκτροχιασμό της δημοκρατίας στο Πακιστάν.