[Στην ανάπαυλα] Δεν μας φτάναν συγγραφείς, ήρθαν κι απ’ την Πέργαμο

Ηξερα πως ο κύριος Νίκος Παπανδρέου (Του Ανδρέου βεβαίως βεβαίως) ήταν φίλος των γραμμάτων και ασχολείται τις ελεύθερες ώρες του με το γράψιμο, πράγμα προτιμητέο από την ενασχόληση με την πολιτική σκηνή που δεν απέφυγε ο αδελφός του Γιώργος (Γιωργάκης κατ’ άλλους) με τις γνωστές συνέπειες για όλους μας.

Είχα διαβάσει μάλιστα πριν από χρόνια – τη προτροπή κοινού μας φίλου – το πρώτο του πόνημα, μια συλλογή διηγημάτων (;) που έδειχνε καθαρά τις αγαθές προθέσεις του νέου, συγγραφέως δεν το λες, αλλά με κάποια προσπάθεια όλα γίνονται.

Δεν θυμάμαι πολλά πρέπει να πω από κείνες τις, σχεδόν οικογενειακές μνήμες, του υιού του ανθρώπου Ανδρέα και ουχί του πολιτικού, αλλά έχω ακόμα την αίσθηση μιας γλώσσας πρωτόφαντης όπου ρήματα, υποκείμενα, μετοχές και σύνδεσμοι είχαν μπλεχτεί σ’ έναν τρελό χορό καρναβαλιού, με αποτέλεσμα ένα μισοζαλισμένο κείμενο να τρεκλίζει και με ό,τι θυμάται να χαίρεται.

Η γενική αίσθηση πάντως ήταν πως ο συγγραφεύς χρησιμοποιούσε μια γλώσσα γνήσιου Φιλέλληνος. Φαίνεται δε ότι μάλλον τον είχαν βοηθήσει διάφοροι φίλοι επαγγελματίες και μη διορθωτές, γιατί πού και πού ξεμύτιζαν δειλά δειλά κάτι ελληνικάκια, τα οποία όμως άλλαζαν συντακτικό στυλ και πολλές φορές και φύλο από παράγραφο σε παράγραφο.

Ωραία χρόνια ανέφελα.

Προχθές όμως στα «ΝΕΑ» του Σαββάτου διάβασα μια προδημοσίευση της καινούργιας συγγραφικής εξόρμησης του ιδίου και σκιάχτηκα δεόντως.

Ο κύριος λοιπόν Νίκος Παπανδρέου γράφει το ημερολόγιο του Παππού του Γεωργίου Παπανδρέου (γνωστού και με το όνομα Γέρος της Δημοκρατίας) έτσι όπως το φαντάστηκε από μόνος του. Οχι ότι είχε τίποτα χαρτιά και ντοκουμέντα. Ετσι. Απ’ τον νου του. «Με τον νου χορταίνει η κόρη, με τον ύπνο ο ακαμάτης» που λέει κι ο λαός.

Δεν ξέρω το πλήρες κείμενο αλλά εκείνο που εντυπωσιάζει στα αποσπάσματα είναι οι στιγμές στο καμαρίνι της Κυβέλης (δεύτερη σύζυγος του Γέρου της Δημοκρατίας), σε συνδυασμό με το συγχωροχάρτι που δίνει ο εγγονός στον παππού για τη Συνθήκη της Βάρκιζας.

Γράφει λοιπόν ο ευρηματικός συγγραφεύς που για χάρη της λογοτεχνίας γίνεται ο ίδιος ο παππούς του και λέει: «… (η Κυβέλη)… στο καμαρίνι… μου προσέφερε τα στήθη της και τα οπίσθιά της και έτσι με εξετρέλανε ολότελα».

Κατόπιν με την ίδια ευκολία που πέρασε από την τράπεζα, που έμαθα ότι δούλευε για κάνα δυο χρόνια, στο συγγραφιλίκι, πέρασε και από το πρόστυχο και ηδονικό καμαρίνι στην πολιτική σκηνή της Βάρκιζας όπου ο Γεροπαππούς γράφει για τους αριστερούς… «Αν πρόδωσα ποτέ μου άνθρωπο, αυτούς τους ανθρώπους πρόδωσα. Ηρθαν και στάθηκαν μπρος μου ρακένδυτοι. Με δάκρυα στα μάτια έριξαν χάμω καραμπίνες, πιστόλια. Μουσκέτα… οι αντάρτες… τρέμοντας φίλησαν τα σταυρουδάκια, τους συντρόφους τους, τα όπλα τους. Ώς και το χώμα φίλησαν. Τους είχα πείσει να παραδώσουν τα όπλα… κι έπειτα η κυβέρνησή μου και οι κυβερνήσεις που ακολούθησαν τους κυνήγησαν σαν σκυλιά. Ώς τον τελευταίο…».

Σ’ αυτό το κλίμα κινούνται τα αποσπάσματα. Μεταξύ θηλής της θεατρίνας και της σκανδάλης του αντάρτη.

Με λίγα λόγια; Πρόεδρε, ιδού ο κώλος μου και, Πρόεδρε, ιδού το όπλο μου.

Ημαρτον Κύριε. Το έλεός σου.

Ακουγα προχθές έναν νέο συγγραφέα να πνέει τα μένεα κατά του νεόκοπου Νίκου. Ελεγε, έλεγε «Και τι πράγματα είναι αυτά;». «Κι εδώ αυτός δεν ξέρει να μιλάει ελληνικά θέλει και να μου γράφει;», «που διάβαζε “Τάδε έφη Ζαρατούστρα” και νόμιζε ότι τον Ζαρατούστρα τον λέγαν Εφη» και, και, και, και.

Για να πω κι εγώ κάτι, του λέω το ελληνικότατον:

– Ελα μωρέ, κι αυτός τη δουλειά του κάνει.

– Οχι Σταμάτη μου, δεν κάνει τη δουλειά του. Τη δουλειά μου κάνει.