Ενα στοίχημα με ρίσκο

Εχουν περάσει οκτώ μήνες από την ημέρα που ο Πεπ Γκουαρντιόλα κάθησε για τελευταία φορά στον πάγκο της Μπαρτσελόνα και πέρασε τον Ατλαντικό για να ζήσει στη Νέα Υόρκη τη ζωή που πάντα ονειρευόταν και χρωστούσε στην οικογένειά του.

Παρά τα τρεις χιλιάδες μίλια που τον χωρίζουν από τη Γηραιά Ηπειρο, οι μετοχές του Γκουαρντιόλα συνεχίζουν να ανεβαίνουν με ταχύτατους ρυθμούς. Η παρακαταθήκη των τίτλων που άφησε στην Μπαρτσελόνα μοιάζει με  χρυσάφι σε περίοδο οικονομικής κρίσης. Η δήλωση «επιστρέφω στο τέλος της περιόδου» που έκανε στη Ζυρίχη στο περιθώριο του γκαλά για τη βράβευση των κορυφαίων του ποδοσφαίρου για το 2012, ήταν κάλεσμα σε χορό προσφορών, τον οποίο πρώτος αποφάσισε να σύρει ο Ρόμαν Αμπραμόβιτς.

Ο ρώσος ολιγάρχης υπόσχεται στον Γκουαρντιόλα να τον κάνει τον πιο ακριβοπληρωμένο προπονητή του κόσμου σε όλα τα αθλήματα προσφέροντάς του το μυθικό ποσό των 22 εκατ. ευρώ ετησίως για τρία χρόνια. Περισσότερα χρήματα δηλαδή απ’ όσα κερδίζει ο πιο ακριβοπληρωμένος ποδοσφαιριστής, ο Καμερουνέζος Σάμουελ Ετό (20 εκατ. ευρώ), και τα διπλάσια απ’ όσα παίρνει ο Ζοζέ Μουρίνιο από τη Ρεάλ Μαδρίτης.

Το ταμπλόιντ «Σαν» ωστόσο, επικαλούμενο ασφαλείς πληροφορίες, επιμένει πως ο Γκουαρντιόλα θα πάει «εκατό τοις εκατό» στη Μάντσεστερ Σίτι, από την οποία θα αμείβεται ετησίως με 12 εκατ. ευρώ. Διαφορετική άποψη έχει η γερμανική «ΤΖ» που χθες αποκάλυψε συνάντηση του εκπροσώπου του Γκουαρντιόλα Τζόζεπ Μαρία Ορομπίγκ με εκπροσώπους της Μπάγερν.

Την τελευταία δεκαετία οι πλούσιες ομάδες δημιούργησαν την τάση να προσφέρουν γην και ύδωρ σε καταξιωμένους προπονητές – και όχι μόνο – για να τους δελεάσουν και να τους μετατρέψουν πιόνια στα ακριβά παιχνίδια τους.

Oμως πόσο πραγματικά μπορεί ένας προπονητής να αλλάξει το status μιας ομάδας;

Ο Στέφαν Σιμάνσκι που είναι καθηγητής Αθλητικού Μάνατζμεντ στο Πανεπιστήμιο του Μίσιγκαν και εκ των συγγραφέων του Soccernomics, προσπάθησε να απαντήσει στο παραπάνω ερώτημα και κατέληξε στο συμπέρασμα πως η μισθοδοσία των συλλόγων είναι αυτή που καθορίζει περισσότερο τα αποτελέσματα στους αγωνιστικούς χώρους.

Κατά τον Σιμάνσκι, οι περισσότεροι προπονητές «δεν προσθέτουν τίποτα στην αξία μιας ομάδας» και επικαλείται το παράδειγμα της Τσέλσι, η οποία σε μια περίοδο οκτώ ετών άλλαξε εννιά προπονητές αλλά ταυτόχρονα διήνυσε την πιο επιτυχημένη πορεία στην ιστορία της. Ο προπονητής της ΚΠΡ Χάρι Ρέντναπ είχε δηλώσει πρόσφατα πως με τους παίκτες που διαθέτει η Τσέλσι μόνο ένας «πραγματικός βλάκας» θα αποτύγχανε.

Σύμφωνα με τον Σιμάνσκι, πάντως, υπάρχει μια μειοψηφία προπονητών, όπως ο Φέργκιουσον και ο Βενγκέρ, που προσθέτουν αξία στην ομάδα τους. «Ομως είναι πολύ λίγοι όλοι αυτοί που τα καταφέρνουν με συνέπεια σε διαφορετικές ομάδες».

Ο Γκουαρντιόλα δεν μπορεί να συμπεριληφθεί σ’ αυτή τη μειοψηφία καθώς δεν έχει δοκιμαστεί σε άλλο σύλλογο πλην της Μπαρτσελόνα, της οποίας ηγήθηκε σε 14 τίτλους σε διάστημα τριών ετών.

«Δεν μπορώ να ξεχωρίσω τον Γκουαρντιόλα από την Μπαρτσελόνα, αλλά μπορώ με βεβαιότητα να ξεχωρίσω τον Μουρίνιο από τους συλλόγους των οποίων ηγήθηκε. Διαθέτουμε πολύ περισσότερα στοιχεία, με τα οποία μπορούμε να αξιολογήσουμε τον Μουρίνιο. Ο Γκουαρντιόλα θεωρείται στοιχηματικό ρίσκο. Μπορεί να είναι καλό στοίχημα. Ο,τι κι αν είναι, όμως, παραμένει μεγαλύτερο ρίσκο σε αντίθεση με τον Μουρίνιο», λέει ο Σιμάνσκι.

ΜΕ ΣΦΡΑΓΙΔΑ. Πολλοί υποστηρίζουν πως ο Γκουαρντιόλα πιθανόν να ήταν λιγότερο καινοτόμος και περισσότερο συντηρητικός προκειμένου να διασφαλίσει πως δεν θα πήγαινε στράφι η πιο ταλαντούχα γενιά στην ιστορία της Μπαρτσελόνα. Κανείς ωστόσο δεν μπορεί να αμφισβητήσει πως ο Γκουαρντιόλα άφησε τη δική του σφραγίδα στους Μπλαουγκράνα.

Ο Γκράχαμ Χάντερ γράφει στο βιβλίο του «Μπάρτσα: η δημιουργία της μεγαλύτερης ομάδας του κόσμου» πως ο Γκουαρντιόλα αύξησε την προσοχή σε θέματα φυσικής κατάστασης, επέβαλε σκληρή πειθαρχία και απέβαλε αρκετά «χαλασμένα μήλα» που υπήρχαν στα αποδυτήρια.

«Στις ημέρες μας, μικρές λεπτομέρειες σημαίνουν πολλά και στον ψυχολογικό τομέα θα κάναμε ένα καλό μεταπτυχιακό με τον Πεπ», φέρεται να έχει δηλώσει ο Τσάβι, σύμφωνα με τον Χάντερ. «Oλα είναι υπό έλεγχο και καλά προετοιμασμένα. Ξοδεύουμε πολύ χρόνο στη στρατηγική, την τακτική και για το πώς θα παίξει ο αντίπαλος εναντίον μας».

Δεν μπορεί ωστόσο να γίνει ξεκάθαρο αν αυτές οι μέθοδοι βοήθησαν τον Γκουαρντιόλα να ξεχωρίσει. Ο Καταλανός βρήκε στην ομάδα παίκτες της καλίμπρας των Μέσι, Τσάβι και Ινιέστα, ενώ την ίδια στιγμή πολλές από τις επιλογές του στον μεταγραφικό τομέα, όπως ο Κεϊρίσον και ο Τσιγκρίνσκι, έπαιξαν από λίγο ώς καθόλου. Δική του επιλογή ήταν επίσης ο Ζλάταν Ιμπραΐμοβιτς με τις γνωστές συνέπειες.

Αγνωστο παραμένει επίσης αν το αγωνιστικό στυλ της Μπαρτσελόνα μπορεί να το υιοθετήσει άλλη ομάδα. Το πείραμα της Ρόμα, η οποία παρέδωσε τα κλειδιά στον διάδοχο του Γκουαρντιόλα στη δεύτερη ομάδα της Μπάρτσα, τον Λουίς Ενρίκε, με σκοπό να μεταφυτεύσει το αγωνιστικό στυλ των Καταλανών στη Ρώμη, απέτυχε παταγωδώς.

Ο Γκουαρντιόλα γνωρίζει καλύτερα από τον καθένα πως τις μεγάλες ομάδες τις κάνουν οι μεγάλοι παίκτες. Το έλεγε άλλωστε συχνά στις συνεντεύξεις Τύπου: «Το κλειδί για όλα αυτά είναι να έχεις καταπληκτικούς παίκτες. Κανένας προπονητής, και φυσικά ούτε εγώ, δεν κάνει θαύματα».