Η δίκη που δεν έγινε ποτέ

Πόσο ενδιαφέρον μπορεί να έχει ένα ακόμη βιβλίο για την «υπόθεση Ντομινίκ Στρος-Καν»; Ο πάλαι ποτέ ισχυρός άνδρας του ΔΝΤ έχει ξεμπερδέψει με την αμερικανική Δικαιοσύνη – το ποινικό τμήμα της υπόθεσης κατέρρευσε. Ποτέ δεν θα μάθουμε βέβαια το ποσό της αποζημίωσης που συμφώνησε να καταβάλει τον Δεκέμβριο στην καμαριέρα του Sofitel Ναφισατού Ντιαλό για να κλείσει και το αστικό κομμάτι. Επιπλέον, ο DSK παραμένει στη Γαλλία υπό έρευνα με την κατηγορία της μαστροπείας στο πλαίσιο της (άλλης) περιβόητης «υπόθεσης Κάρλτον». Ενοχος όμως δεν έχει κριθεί προς το παρόν σε τίποτε, μήπως, λοιπόν, να τον «αφήσουμε ήσυχο», όπως απαιτεί;

Και όμως το βιβλίο του αμερικανού ερευνητή δημοσιογράφου Τζον Σόλομον, το οποίο μόλις κυκλοφόρησε στη Γαλλία, ασκεί και μόνο με τον τίτλο του μια ακατανίκητη έλξη. Γιατί είναι το πρώτο που προσεγγίζει την υπόθεση υπό το πρίσμα μιας δυσλειτουργίας της Δικαιοσύνης· κεντρικό του πρόσωπο δεν είναι τόσο ο Στρος-Καν όσο ο Σάιρους Βανς, ο εισαγγελέας της Νέας Υόρκης· βασικό του θέμα είναι η ολέθρια σύγκρουση ανάμεσα στα μίντια και στο δικαστικό σύστημα, και η ανικανότητα της Δικαιοσύνης να αντιμετωπίσει νηφάλια πολύκροτες υποθέσεις στην εποχή του Ιντερνετ και της συνεχούς ροής πληροφοριών.  

Εισαγγελείς σαν πολιτικοί. Στις ΗΠΑ το βιβλίο κυκλοφόρησε με τίτλο «DSK – Το σκάνδαλο που έριξε τον Ντομινίκ Στρος-Καν». Ο τίτλος που ιντριγκάρει όμως είναι εκείνος που απέκτησε στη γαλλική του έκδοση: «Σκάνδαλο DSK – Η δίκη που θα έπρεπε να είχε γίνει». Γιατί ο δημοσιογράφος-συγγραφέας, ο μοναδικός που εξασφάλισε για λογαριασμό του «Newsweek» μια συνέντευξη της Ντιαλό, είναι πεπεισμένος ότι η καταγγελία σε βάρος του Στρος-Καν για βιασμό δεν έπρεπε να μπει στο αρχείο. Κατηγορεί τους εισαγγελείς της Νέας Υόρκης ότι έδρασαν περισσότερο σαν πολιτικοί. Ο Σάιρους Βανς, όπως μεταφέρει το γαλλικό περιοδικό «L’Express», το οποίο δημοσιεύει κατ’ αποκλειστικότητα αποσπάσματα του βιβλίου, δεν έπαψε να αντιμετωπίζει την υπόθεση DSK σαν ένα βήμα της προεκλογικής του εκστρατείας προκειμένου να διατηρήσει το πόστο του. Εσπευσε να παρουσιάσει ως ένοχο τον Στρος-Καν και στη συνέχεια να τα πάρει όλα πίσω. Ναι, η Ντιαλό είχε πει ψέματα, είχε επικαλεστεί έναν ομαδικό βιασμό στην πατρίδα της, τη Γουινέα, για να εξασφαλίσει πολιτικό άσυλο στις ΗΠΑ. Αλλά ο Βανς δεν φοβήθηκε τόσο μήπως αποδειχθεί στη δίκη αναξιόπιστη η μάρτυρας όσο μήπως αποκαλυφθεί η δική του ανεπάρκεια.

ΑΠΟΤΥΠΩΜΑΤΑ. Από τη στιγμή που συνελήφθη ο Στρος-Καν, στις 14 Μαΐου 2011, πέρασαν έξι ώρες ώσπου να ξεκινήσει η ανάκριση∙ και 30 ολόκληρες ώρες έως την ιατροδικαστική του εξέταση – στο μεταξύ είχε πάει στην τουαλέτα και είχε πλύνει τα χέρια του πολλές φορές, είχε φάει και είχε πιει νερό, που σημαίνει ότι κάθε ίχνος DNA στα νύχια του και μαζί κάθε σωματική απόδειξη μιας πάλης με την Ντιαλό μπορούσε να είχε σβηστεί. Επιπλέον, κύλησαν αδικαιολόγητα πολλές ημέρες ώσπου να ζητήσει και να πάρει η Εισαγγελία στα χέρια της όλα τα αποτυπώματα των ηλεκτρονικών καρτών-κλειδιών στο Σοφιτέλ∙ οι δικηγόροι του DSK τα γνώριζαν, κατέστησαν σαφές στους εισαγγελείς πως θα τα αξιοποιούσαν στη δίκη, και αυτό ήταν αρκετό για να «τους ξυπνήσουν έναν πανικό».

Στο μεταξύ, ιδιωτικοί ντετέκτιβ στην υπηρεσία του DSK επιδίδονταν σε μια επιτήδεια εκστρατεία εκφοβισμού των υπόλοιπων εργαζομένων στο ξενοδοχείο, που είχαν επιμείνει εξαρχής ότι όχι, η «Νάφι» Ντιαλό αποκλείεται να είχε προκαλέσει σεξουαλική επαφή για να εξασφαλίσει πουρμπουάρ ή για να εκβιάσει τον πρώην ισχυρό άντρα του DNT.

Τελικά, σύμφωνα πάντα με τον Σόλομον, μια καταξιωμένη εφημερίδα όπως είναι οι «New York Times» «κατάφερε τη χαριστική βολή στις ελπίδες της Ντιαλό για δικαιοσύνη δημοσιεύοντας βιαστικά την 1η Ιουλίου μια εντελώς εσφαλμένη σύνοψη της τηλεφωνικής συνομιλίας που είχε στις 16 Μαΐου με τον φυλακισμένο φίλο της στην Αριζόνα, αφήνοντας να εννοηθεί ότι εξαρχής κυνηγούσε το χρήμα».

Και αυτά τα μυστήρια που έχουν τροφοδοτήσει τη θεωρία της συνωμοσίας, ότι οι γάλλοι ιδιοκτήτες του Σοφιτέλ στήριζαν τον τότε πρόεδρο Σαρκοζί και είχαν συνωμοτήσει για να παγιδεύσουν τον DSK; Το εξαφανισμένο τηλέφωνό του, ο μυστηριώδης ένοικος της παρακείμενης σουίτας 2820, ο «χορός της χαράς» των υπευθύνων ασφαλείας του ξενοδοχείου; Μέσα από το βιβλίο του ο Σόλομον τα ακυρώνει ή τα σχετικοποιεί όλα.

Κλείνει, τέλος, με τα πρακτικά της δίκης του DSK – διότι έγινε δίκη! Την αναπαρέστησε το φθινόπωρο του 2011 με τους φοιτητές του στη Νομική του Χάρβαρντ ο Αλαν Ντέρσοβιτς, μεγάλο όνομα της αμερικανικής δικηγορίας. Στον ρόλο του εισαγγελέα, ζήτησε από τους ενόρκους να καταδικάσουν τον DSK για σεξουαλική επίθεση. Ποτέ δεν θα μάθουμε ποια θα ήταν η ετυμηγορία.  

Θεωρίες συνωμοσίας
Στο βιβλίο του ο Τζον Σόλομον ακυρώνει ή σχετικοποιεί τα μυστήρια που έχουν τροφοδοτήσει τη θεωρία της συνωμοσίας, ότι οι ιδιοκτήτες του ξενοδοχείου Σοφιτέλ στήριζαν τον τότε πρόεδρο της Γαλλίας Νικολά Σαρκοζί και είχαν παγιδεύσει τον DSK. Το ίδιο ισχύει και για το περίφημο εξαφανισμένο τηλέφωνό του και τον μυστηριώδη ένοικο της παρακείμενης σουίτας 2820