«Δεν είμαι σταρ, είμαι απλώς μια ακόμη αντάρτισσα»

«Είμαι αντάρτισσα των FARC και θα συνεχίσω να είμαι. Ακόμη και αν φθάσουμε στην ειρήνη και την κοινωνική δικαιοσύνη, θα παραμείνω στις FARC και θα συνεχίσω να κάνω αυτό που πρέπει». Η Τάνια Νιμέγιερ, η ολλανδέζα αντάρτισσα των Επαναστατικών Ενόπλων Δυνάμεων της Κολομβίας, δεν αφήνει καμία αμφιβολία για το πώς φαντάζεται το μέλλον της. Ενα μέλλον πολύ διαφορετικό από αυτό που ονειρευόταν ως παιδί. Μεγαλώνοντας στους αργούς ρυθμούς της ολλανδικής εξοχής, μέσα σε μια αυστηρά καθολική οικογένεια, η μικρή Τάνια φανταζόταν πως όταν μεγαλώσει θα γίνει μια υποδειγματική καλόγρια. Κάπου στα 20, λοξοδρόμησε. Στα 34 της σήμερα, δεν ζει σε μοναστήρι, ούτε προσεύχεται, γιατί δεν πιστεύει σε κανέναν θεό. Τα τελευταία χρόνια κατασκευάζει εκρηκτικά και προελαύνει μέσα στις ζούγκλες και τα βουνά της Κολομβίας πάντα με το Καλάσνικοφ στον ώμο.

Στους κύκλους των FARC, στις οποίες εντάχθηκε το 2002 διψώντας για επανάσταση, είναι γνωστή με το ψευδώνυμο Αλεξάντρα Ναρίνιο. Δέκα χρόνια μετά, η Νιμέγιερ έχει αποδείξει την πίστη της και την επιμονή της στην κοινωνική δικαιοσύνη και την αγροτική μεταρρύθμιση που επαγγέλλονται οι FARC από το 1964. Γι’ αυτό – και όχι για να βελτιώσει το προφίλ των FARC, όπως η ίδια τονίζει σε συνέντευξή της στην «Γκάρντιαν» – επιλέχθηκε να συμμετάσχει μαζί με 28 ακόμη μέλη στις επίσημες διαπραγματεύσεις με την κολομβιανή κυβέρνηση στην Κούβα. «Δεν είμαι σταρ», επιμένει μιλώντας από την Αβάνα στη βρετανική εφημερίδα. «Μια ακόμη αντάρτισσα είμαι».

Ελάχιστες ομοιότητες ωστόσο μπορεί να εντοπίσει κανείς στη μέχρι σήμερα πορεία της Νιμέγιερ και των περίπου 9.000 συμπολεμιστών της. Σε αντίθεση με εκείνους, που στην πλειονότητά τους γεννήθηκαν μέσα στη φτώχεια της απομονωμένης αγροτικής Κολομβίας, η Νιμέγιερ γαλουχήθηκε σε ένα μεσοαστικό περιβάλλον. Το πανεπιστήμιο όμως υπήρξε καταλύτης για τη μετέπειτα ζωή της. Φοιτήτρια έγινε «συντηρητική άθεη» και φοιτήτρια αποφάσισε να γνωρίσει από κοντά την Κολομβία διδάσκοντας αγγλικά σε ένα ιδιωτικό σχολείο στην πόλη Περέιρα. Εως τότε – ομολογεί – δεν είχε ιδέα για τον εμφύλιο πόλεμο και τον αντάρτικο σχηματισμό που χρηματοδοτεί τη δράση του από τα λύτρα των μαζικών απαγωγών. Ακόμη θυμάται την απορία του αξιωματούχου στο προξενείο της Κολομβίας, όπου είχε πάει για να εκδώσει τη βίζα της: «Δεσποινίς μου, το γνωρίζετε ότι αυτή τη στιγμή στη χώρα μας διεξάγεται πόλεμος;».

«ΕΙΜΑΣΤΕ ΤΑ ΘΥΜΑΤΑ». «Είμαι μέρος ενός ένοπλου κινήματος και τα όπλα σκοτώνουν. Κανείς δεν το αρνείται αυτό», λέει σήμερα· «είμαστε τα θύματα αυτού του πολέμου», επιμένει εντούτοις. Η Νιμέγιερ υποστηρίζει πως δεν είναι η μόνη ξένη στις FARC, πως έχει γνωρίσει ανθρώπους από τον Ισημερινό, τη Βενεζουέλα, τη Βραζιλία καθώς και άλλους Ευρωπαίους. «Οπως ο καπιταλισμός, οι πολυεθνικές και η οικονομία», λέει, «έτσι και οι αγώνες παγκοσμιοποιούνται»