Πού πας, καραβάκι, με τέτοιο καιρό;

Το δήθεν ήταν το ντύμα μιας άλλης τάξης που περιέβαλλε χρόνια τώρα τους ημίπτωχους που ήθελαν οι άλλοι να τους παίρνουν για πλούσιους. Το είχαμε πια συνηθίσει: ο έφηβος από το Ιλιον πλάι πλάι με τον τραπεζίτη, τον επιχειρηματία, τον αστό εισοδηματία από την Εκάλη. Και το «πλάι πλάι» ήταν παντού: στα νυχτερινά κέντρα, στις κοσμικές παραλίες όπου έκανες κράτηση ξαπλώστρας από Δευτέρα για Σάββατο, στα ακριβά γκουρμέ εστιατόρια, στα ρούχα, στα κοσμήματα. Και σαν έπεφτε το σούρουπο ο ένας έγερνε να αποκοιμηθεί σε πουπουλένιο στρώμα και ο άλλος σε ράντζο τριζάτο. Γιατί εκεί είναι η διαφορά, στον ύπνο, τότε που δεν σε βλέπουν παρά μόνο τα όνειρά σου.
Ετσι και οι ποδοσφαιρικές ομάδες. Ημίγυμνες, με τσέπες τρύπιες, ανέστιες και πένητες, νόμιζαν ότι ήταν Μπαρτσελόνες και Ρεάλ και βάλε. Αγόραζαν παίκτες με πλαστά τιμολόγια, διοργάνωναν φιέστες χλιδάτες  κόστους εκατομμυρίων (τουλάχιστον στα χαρτιά) και οι οπαδοί παραληρούσαν σε μια θάλασσα επίπλαστου πλούτου. Οι παράγοντες; Πλούτιζαν εις βάρος των συλλόγων, που έχαναν το αίμα τους σταλιά σταλιά. Και φτάσαμε εδώ, στο σήμερα, όπου το δήθεν έχει δώσει τη θέση του στη ζοφερή πραγματικότητα. Ποδοσφαιρικές ανώνυμες εταιρείες με ιστορία και αίγλη ανασαίνουν με μηχανική ή, καλύτερα, με μηχανευόμενη υποστήριξη. Το άρθρο 99, καταφύγιο για τους κυνηγημένους από τα χρέη, φιλοξένησε τα τελευταία χρόνια αρκετές ΠΑΕ προσφέροντας σκέπη ασφαλείας, αλλά και τρόπους διαφυγής από την άτακτη χρεοκοπία. Και τα άσχημα έφεραν τα χειρότερα. Η κακή οικονομική διαχείριση, σαν χείμαρρος που βρήκε διέξοδο στους υπονόμους του ποδοσφαιρικού αποχετευτικού συστήματος, χύθηκε και πνίγει μία μία τις ομάδες και την ιστορία τους. Και ενώ το σπίτι βουλιάζει στα λασπόνερα, οι ιδιοκτήτες, ή ενοικιαστές αν θέλετε, σπέρνουν στον κήπο τους για να δημιουργήσουν γκαζόν… Τι θέλουμε να πούμε; Η ΑΕΚ, για παράδειγμα, η ΑΕΚ η τάλαινα, η πολύπαθη, η ρακένδυτη, η δίχως σπίτι και ζεστασιά έδρας, η από οικονομικούς κυκλώνες δαρμένη, η έχουσα προσωπικό, παίκτες και υποχρεώσεις απλήρωτα, ενεργεί μεταγραφές! Πήρε, λέει, τον Μητρόπουλο από τον Παναιτωλικό, τον οποίο είχε στοχεύσει άλλη διάτρητη από τις σφαίρες της ανέχειας ΠΑΕ, ο Αρης (πού πας, ρε Μητρόπουλε;), και τον Πετρόπουλο που είχε μείνει ελεύθερος από τον Παναθηναϊκό. Οι υπάλληλοι της ΑΕΚ πέρασαν τις γιορτές με δανεικά, κάποιοι χαμηλόμισθοι ποδοσφαιριστές εισέπραξαν αντίτιμο ίσο για μια γαλοπούλα από τις φθηνές, αυτές τις κατεψυγμένες με το θερμόμετρο στα οπίσθια, και τα υπόλοιπα χρέη έμειναν στο ψυγείο για το Πάσχα. Και απέχοντας ελάχιστα από την επαιτεία, η ομάδα του άλλοτε υπερήφανου Δικεφάλου σκέφτηκε την πρόσληψη υπαλλήλων, δηλαδή ποδοσφαιριστών. Από τη μια αναρωτιέσαι: οι άνθρωποι της ΑΕΚ που την έβγαλαν με δανεικά τι θα σκέφτηκαν; Αφού έχει η εταιρεία χρήμα για προσλήψεις, γιατί δεν μας δίνει αυτά που μας χρωστάει; Από την άλλη, οι δύο παίκτες που αποδέχτηκαν την πρόταση σε τι απόγνωση να βρίσκονται; Σαν να λέμε, ο «Τιτανικός» την ώρα που βυθίζεται στέλνει, αντί για το SOS, μικρή αγγελία για πρόσληψη ναυκλήρου και, το παράδοξο, αυτή έχει ανταπόκριση! Στην αντίπερα όχθη των προδιαγεγραμμένων καραβοτσακισμάτων, ο Παναθηναϊκός, αγωνιστικό συντρίμμι αυτός, κοιτάζει να κλείσει τις ρωγμές στα ύφαλά του με πλαστελίνη. Ενας Γιαπωνέζος ήρθε από τη Χώρα του Ανατέλλοντος Ηλίου στη χώρα της άγριας δύσης των αξιών για να φέρει φως ποδοσφαιρικό σε μια ομάδα που πριν από λίγο καιρό της είχε προταθεί να παίζει μεσημέρι γιατί κινδύνευε να μείνει χωρίς φώτα στο ακριβό στάδιο του Μαρουσιού. Και όλα αυτά στο έμπα του 2013 που, όπως μας είπαν οι πολιτικοί διανομείς ελπίδων, θα είναι η χρονιά της αναγέννησης. Για την ώρα, όμως, Μεσαίωνας εν Ελλάδι σκοτεινός και θλιβερός, με τη διαφορά ότι οι αιρετικοί του ποδοσφαίρου καίνε στην πυρά ό,τι πιστό και άμωμο έχει απομείνει στα ταπεινά γήπεδά μας.