Ενας ευγενής γίγαντας
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
4 λεπτά Ετυμολογικά το τζούντο συνδέεται άμεσα με την ευγένεια και αυτή με τον Ηλία Ηλιάδη.
Ο κορυφαίος τζουντόκα που εκπροσωπεί τα ελληνικά χρώματα είναι από τους πιο σεμνούς αθλητές που έχει γνωρίσει ποτέ ο αθλητισμός στη χώρα μας και εκτός τατάμι αποτελεί έναν αγαθό γίγαντα. Διότι εντός αγωνιστικών γραμμών, ο Θεός να φυλάει τους αντιπάλους του…
Εχοντας μπει στο εκλεκτό κλαμπ των λίγων ελλήνων ολυμπιονικών που έχουν πάνω από ένα ολυμπιακό μετάλλιο στη συλλογή τους, ο Ηλίας Ηλιάδης συνεχίζει να διδάσκει ήθος, εκτός από τζούντο, και να αποτελεί περίπτωση ιδανικού αθλητή και ανθρώπου.
Ποτέ δεν είπε ή δεν διεκδίκησε τον τίτλο του Ελληνα, ούτε αρνήθηκε πως γεννήθηκε στην Αχμέτα της Γεωργίας, όπου και έζησε τα πρώτα του χρόνια. Από εκεί ήρθε στην Ελλάδα στις αρχές της δεκαετίας του 2000 όταν και τον υιοθέτησε ο Νίκος Ηλιάδης, προπονητής και μέντοράς του.
Είχε ακούσει πολλά για την ελληνοποίησή του, πως ήρθε μόνο για τα χρήματα που θα μπορούσαν να του αποφέρουν κάποια μετάλλια και πολλά άλλα.
Δεν απάντησε ποτέ. Στενοχωρήθηκε, αλλά δεν κράτησε κακία σε κανέναν και έπνιγε τον πόνο μέσα του. Δεν ακούστηκε ποτέ μια άσχημη κουβέντα από το στόμα του.
Το μεγάλο μυστικό του είναι πως εκτός από την τρομερή σωματική δύναμη ο Ηλίας έχει και πνευματική δύναμη, την οποία φροντίζει να ανανεώνει διαρκώς. Λίγο πριν από τους Ολυμπιακούς Αγώνες του Λονδίνου επισκέφθηκε το Αγιον Ορος και τη Μονή Βατοπεδίου ζητώντας την ευλογία του ηγουμένου γέροντα Εφραίμ. «Οποτε βρίσκομαι εδώ νιώθω σαν να είμαι στον Παράδεισο», έλεγε και αφιέρωσε το μετάλλιο στο Περιβόλι της Παναγιάς.
Εχοντας περάσει δύσκολα χρόνια στη Γεωργία ο Τζαρτζίλ Ζβιανταουρί (όπως ήταν το όνομά του) θέλησε να κάνει το άλμα προς την Ελλάδα, τη χώρα που του πρόσφερε στέγη, πατρίδα, αγάπη και σαφώς τα πρώτα του χρήματα.
Οχι απλώς το εκτίμησε, αλλά αγάπησε τη χώρα μας περισσότερο από πολλούς και την τιμά (εκτός από τις διακρίσεις του) σε κάθε αναφορά του.
Το 2004 ως χρυσός ολυμπιονίκης δεν σκάμπαζε γρι ελληνικά, αλλά κάθησε κάτω, έμαθε και πλέον τα μιλάει άψογα.
Η Διεθνής Ομοσπονδία τον ψήφισε δεύτερη χρονιά κορυφαίο τζουντόκα του κόσμου, ενώ η Ευρωπαϊκή Ομοσπονδία τον αποκάλεσε μέσω του προέδρου της, παρουσία όλων των ευρωπαϊκών ολυμπιονικών, «Παγκανίνι» του τζούντο. Παράλληλα βραβεύτηκε και από την ιαπωνική πρεσβεία, σε εκδήλωση που πραγματοποιήθηκε προς τιμήν των πολεμικών τεχνών. Υψιστη τιμή από την πατρίδα του τζούντο για τον Ηλία Ηλιάδη, που παραμένει προσγειωμένος.
Εχει σαρώσει όλα τα μετάλλια (τα περισσότερα χρυσά) στις κορυφαίες διοργανώσεις. Και όμως τα πιο σπουδαία μετάλλια στη ζωή του, τα διαμάντια του, είναι τα παιδιά του, η 8χρονη Μαρία και ο μικρός Ηρακλής που συμπλήρωσε πρόσφατα τον πρώτο χρόνο ζωής του.
Για αυτά τα παιδιά δίνει τα πάντα και επειδή του λείπουν (και τους λείπει) απίστευτα, αφού έχει τύχει να λείπει και τρεις μήνες από το σπίτι (!), η μεγαλύτερη χαρά του είναι όταν γυρνάει να κοιμάται μαζί τους.
Καρπός του έρωτά του με την αγαπημένη του Ναταλία Γρηγοριάδη, τη σύζυγό του με την οποία γνωρίστηκαν το 2003 στη Χαλκιδική σε ηλικία μόλις 19 ετών και έκτοτε είναι μαζί.
Ηταν το στήριγμά του όχι μόνο το 2004 (όπου απαίτησε από τον πεθερό του να της επιτρέψει να τον συνοδέψει στην Αθήνα για τους αγώνες!) αλλά και σε όλες τις δύσκολες στιγμές του, ιδιαίτερα στους τραυματισμούς του με πιο σοβαρό αυτόν του 2008.
Η μικρή Μαρία είναι το γούρι του. Είναι πεισματάρα όπως ο ίδιος και το καλοκαίρι στο Λονδίνο ήταν ξεκάθαρη: «Μπαμπά, παίρνεις το μετάλλιο και επιτέλους μετά φεύγουμε για διακοπές», είπε με αυστηρό ύφος που δεν άφηνε περιθώρια.
Οταν έχασε στον δρόμο προς τον τελικό από τον Ρώσο Ντενίσοφ, η μικρή έβαλε τα κλάματα και αυτό πείσμωσε τον Ηλία που προχώρησε μόνο με νίκες στα ρεπεσάζ φτάνοντας στο χάλκινο μετάλλιο.
Το 2008 στο Πεκίνο δεν ανέβηκε στο βάθρο, αλλά ως σημαιοφόρος της ελληνικής αποστολής ήταν η κορυφαία διάκριση που μπορούσε να λάβει και αποτελεί και αυτό ένα παράσημό του.
Google news
