Μπάλα είναι και γυρίζει

Οι εποχές τρέχουν σαν τα μπαμπακιασμένα σύννεφα πάνω από τα κεφάλια μας. Φουσκώνουν ημέρες νωρίτερα στις ανοιχτές θάλασσες και περιμένουν ένα δυνατό αεράκι που θα τα φέρει στα ψηλά, κι εκεί ξεχειλίζουν με μια βροντή και βρέχουν χρόνια. Χρόνια ατελείωτα.

Ετσι τρέχουν και οι εποχές του ποδοσφαίρου στα γήπεδα. Το τώρα αλλάζει μπαλιές με το μετά σε ρυθμό φρενήρη και μέσα σε λίγο χρόνο και το τώρα και το μετά γίνονται πριν. Και τις εποχές του ποδοσφαίρου τις ονοματίζουν οι παίκτες. Στα γήπεδα δεν έχουμε φθινόπωρα, χειμώνες, καλοκαίρια – όχι! Εχουμε την εποχή του Πούσκας, την εποχή του Πελέ, την εποχή του Μαραντόνα, του Μέσι. Και όλες αυτές οι εποχές έχουν τα χαρακτηριστικά τους. Μην πάει ο νους σας σε μετεωρολογικά φαινόμενα. Καμία σχέση. Οι προσωπικότητες του ποδοσφαίρου έλαμπαν και λάμπουν σαν τον αυγουστιάτικο ήλιο πάνω από τις εξέδρες, όλες μα όλες ανεξαιρέτως, και αυτό το κάτι που τις άλλαζε ήταν ο χαρακτήρας, ήταν ο τρόπος παιχνιδιού, ήταν η συμπεριφορά τους φορώντας τα παπούτσια με τις τάπες, αλλά και τα σκαρπίνια της καθημερινότητας.

Ζούμε στην εποχή του Μέσι, του κοντούλη Αργεντινού, που ως υψηλός καλλιτέχνης του γκολ διασκεδάζει τους ποδοσφαιρόφιλους με τις φιγούρες του. Ποια η προσωπικότητά του; Σεμνός, κυρίως, μεθοδικός, ταπεινός, γνωρίζει το ταλέντο του χωρίς να το διαλαλεί, δεν προκαλεί, παίζει για όλους στην ομάδα του και η ομάδα του παίζει για έναν. Το life style το γνωρίζει από τα περιοδικά, η προσωπική του ζωή το ίδιο σεμνή με την εντός γηπέδου. Χαμηλώνει το βλέμμα σαν τον κοιτάξεις και κοκκινίζει όταν ακούει επαίνους. Ο Μέσι χαρακτηρίζει μια εποχή! Στην αντίπερα όχθη ο Κριστιάνο Ρονάλντο: το σπίτι που θα ήθελε να είναι τροχόσπιτο… Το Εγώ του, κυρίαρχο τόσο επί τάπητος πρασίνου όσο και επί παρκέ οικείου. Ωραιοπαθής, φιλάρεσκος, φίλαυτος, γυναικάς, παίζει για τον εαυτό του στην ομάδα, όταν η ομάδα παίζει για εκείνον. Καλύτερος φίλος του ο καθρέφτης, εχθρός του όποιος τον αμφισβητήσει. Και τον έχουν αμφισβητήσει πολλοί, είναι η αλήθεια. Και τον έχουν κάνει να κλάψει. Μόνο που τα δάκρυα δεν πρόσθεσαν σοφία στο ταλέντο του. Το ταλέντο που δεν είναι αρκετό για να σημαδέψει πλέον μια εποχή και να της δώσει το όνομα του κατόχου του. Ο Πορτογάλος Κριστιάνο είναι σαν το υπερωκεάνιο που δεν τρομάζει στις φουρτούνες, αλλά ξεχνάει την ύπαρξη των παγόβουνων… Ο Μπέκαμ, τύπος ανάλογος του Ρονάλντο, δεν κατάφερε να δώσει το όνομά του σε μια ποδοσφαιρική εποχή. Ο κόσμος θα τον θυμάται για την ωραιοπάθειά του, την ντόλτσε βίτα, τη θλιμμένη μονίμως σύζυγό του και τα τατουάζ του. Ολα τα προηγούμενα κάλυπταν το ταλέντο του σαν ένα παχύ στρώμα χιονιού σε επικίνδυνο δρόμο.

Η εποχή Πελέ χαρακτηρίστηκε από τη χορευτική δεινότητα του εκπροσώπου της, από την άριστη τεχνική κατάρτιση του μαύρου Βραζιλιάνου, που ύψωσε πάνω από το κεφάλι του τρία χρυσά τρόπαια Μουντιάλ, πέτυχε πάνω από 1.300 γκολ και λατρεύτηκε όσο κανείς άλλος έως τότε. Ολοι ήθελαν να μοιάσουν στον Πελέ μέχρι το 1986, που όλοι ήθελαν να γίνουν Μαραντόνα!

Ο μικρός Ντιεγκίτο ήταν η επανάσταση της επανάστασης. Κοντός, θυελλώδης, εριστικός, προκλητικός, δεν άφησε τα πάθη του να τροχίσουν το ταλέντο του. Εξαίρεση. Σημάδεψε την εποχή του, αλλά και την προσωπική του ζωή. Εβαλε το χέρι του εκεί που και ο Θεός θα φοβόταν να το βάλει, κάηκε, πόνεσε, τιμωρήθηκε, και αν ξανάρχιζε από την αρχή πάλι τα ίδια θα έκανε. Αυτοί που ήθελαν να του μοιάσουν και δεν το κατάφεραν επικαλέστηκαν δεκάδες ορθά επιχειρήματα για να δικαιολογήσουν την αποτυχία τους, ξεχνώντας τεχνηέντως το βασικότερο: δεν είχαμε τα προσόντα του Μαραντόνα.

Εποχή Πούσκας, εποχή Ζιντάν, εποχή Κρόιφ. Και τα χρόνια σαν δερμάτινες μπάλες ταξιδεύουν πότε πάνω πότε κάτω. Το τίποτα δεν αργεί να γίνει κάτι και το κάτι να γίνει η βροχή που μας βαφτίζει οπαδούς του καλού ποδοσφαίρου.

Μέριασε, χρόνε!