λεξικό

ΠΑΡΑΚΜΗ
Η σταδιακή απώλεια δύναμης, ζωτικότητας ή αξίας.

Κάποτε ο Καπετάνιος χτυπούσε το χέρι στο τραπέζι και το πλοίο άλλαζε πορεία, κάποτε οι φωνές του παραληρούντος πλήθους στη Νέα Φιλαδέλφεια ακούγονταν μέχρι την Κηφισιά. Κάποτε ονόματα όπως Δομάζος, Παπαϊωάννου, Σαραβάκος, Μαύρος, Σισέ, Ριβάλντο (γιατί όχι;) προκαλούσαν δέος. Τώρα Αρκούδας, Κουρέλας, Φούντας, Πάπε Χαμπίμ Σο, Μπαρμπαρούσης, Ζέκα. Τότε χιόνιζε νίκες, τώρα απέραντη έρημος. Τότε υπερηφάνεια, πάθος, δύναμη, τώρα ταπείνωση, εμπαιγμός, ντροπή. Τότε Πρίγκιπας, τώρα φτώχεια. Από καθαρό πράσινο, ξεβαμμένο χρώμα απροσδιόριστο. Από κίτρινο του πάθους, ώχρα ασθενής, σαν τον ίκτερο που ζωγραφίζει τον επιθανάτιο ρόγχο στα μάτια. Κάποτε έμπαινες και γέμιζαν τα στάδια, τώρα απόντες, ψεύτες και λιπόσαρκοι τσαρλατάνοι που ασελγούν στην ιστορία. Το κάποτε από μόνο του αποπνέει παρελθόν, συνοδευόμενο με έναν λυγμό κραυγάζει την παρακμή