Οι φόβοι για Κύπρο και Μέση Ανατολή

Το 2013 δεν αποκλείεται να είναι η χρονιά που θα ξαναθυμηθούμε ότι πολιτική δεν είναι μόνο η οικονομία.

Ως πρώην υπουργός Εξωτερικών, ο Σαμαράς παρακολουθεί με προσοχή την κατάσταση που διαμορφώνεται έξω από το παράθυρο στη γειτονιά μας. Το 2013 κυριαρχεί το ενδεχόμενο να χτυπήσουν οι Ισραηλινοί το Ιράν, το οποίο συνεχίζει ακάθεκτο το πυρηνικό του πρόγραμμα. Η εκκρεμότητα των αμερικανικών εκλογών παρήλθε. Ο Ομπάμα είναι πάλι στον Λευκό Οίκο, όμως αυτό δεν είναι αναγκαστικά πρόβλημα για τη σκληροπυρηνική κυβέρνηση Νετανιάχου που έχει πάρει τις αποφάσεις της. Κι αυτό γιατί ιστορικά το Ισραήλ είχε μεγαλύτερες δυσκολίες να κάνει ό,τι θέλει στην περιοχή με Ρεπουμπλικανό Πρόεδρο που να έχει στην τσέπη του το εβραϊκό λόμπι της Ουάσιγκτον.

Ο βομβαρδισμός του Ιράν – στον οποίο δεν αποκλείεται τελικά να συμμετάσχουν και οι Αμερικανοί – θα κρατήσει καμιά εβδομάδα τουλάχιστον και θα προκαλέσει, χάρη στα αντίποινα της Τεχεράνης, περιφερειακή αναστάτωση.

Θα προκαλέσει όμως και διεθνή οικονομική ανακατωσούρα για την οποία όλες οι ευρωπαϊκές πρωτεύουσες έχουν κάνει τα σενάριά τους. Ολα αυτά ενώ το καθεστώς Ασαντ δεν θα αντέξει για πολύ. Η Δαμασκός είναι ένα ακόμη ντόμινο στην περιοχή αφού στηρίζεται από το Ιράν – αλλά και τους Ρώσους.

Πίσω στην οικονομία, η κατάσταση στην Κύπρο θεωρείται από όλους όσοι ξέρουν πολύ δυσκολότερη από αυτήν της Ελλάδας το 2010. Είναι κάτι που το ξέρει η Αθήνα.

Υπολογίστε επίσης τον άγνωστο παράγοντα των ιταλικών εκλογών και τη Γαλλία που δύσκολα θα πιάσει τον στόχο να μείνει το έλλειμμα κάτω από το 3% του ΑΕΠ. Εν πολλοίς, το 2013 είναι μια χρονιά που δεν θα κουνηθεί μόνο η Ευρώπη αλλά και η γειτονιά μας. Αυτό ξαναβάζει την Ελλάδα στον περιφερειακό χάρτη και μάλιστα με μια προδιαγραφή να ξαναγίνει παράγοντας σταθερότητας.

Είναι πράγματα που ο Σαμαράς τα ξέρει και τα βλέπει να ιχνογραφούνται στον διεθνή ορίζοντα. Είναι επίσης παράμετροι όχι άσχετες με το θέμα της ΑΟΖ, με την εν εξελίξει ενεργειακή πολιτική της χώρας αλλά και από το καταστάλαγμα της σχέσης μας με την Τουρκία.

Το άνοιγμα της κυβέρνησης Παπανδρέου στον Ερντογάν δεν έχει μέχρι στιγμής αποδώσει κάτι – εκτός από το να αγοράζουν τούρκοι επιχειρηματίες ποσοστά σε μαρίνες νησιών του Αιγαίου που βρίσκονται κοντά στα παράλιά τους!

Συμπέρασμα: το 2013 είναι η δύσκολη και συγχρόνως η μεταβατική χρονιά. Είναι όμως έτος μετάβασης όχι μόνο για την Ελλάδα αλλά και για την ευρωζώνη και για την περιφέρειά μας. Κάτι που προσφέρει ευκαιρίες, άρα και ελπίδα.