Οι αποδείξεις χάθηκαν μαζί με το πρώτο CD

Και τώρα; Τώρα ο πρώην υπουργός Οικονομικών αρνείται τα πάντα. Και επικαλείται τη λογική, εκφράζοντας την απορία πώς θα ήταν δυνατόν να επέμβει σε μια λίστα που προήλθε από τρίτη χώρα. Αλλοτε συνάδελφός του στην κυβέρνηση Παπανδρέου μιλάει για τον «ταλαντούχο κ. Παπακωνσταντίνου», κάνοντας αναφορά στον «ταλαντούχο κ. Ρίπλεϊ». Πολύ προσεκτική είναι και η δήλωση που έκανε τελικά χθες το απόγευμα ο Παπακωνσταντίνου.

Λέει πως δεν είχε και δεν έχει λογαριασμό στη λίστα – σωστό, αλλά δεν είναι εκεί το θέμα.

Λέει πως δεν έκανε καμία παρέμβαση στα στοιχεία που πήρε από τις γαλλικές Αρχές, τα οποία παρέδωσε αυτούσια στο ΣΔΟΕ. Σωστό, αλλά αναπόδεικτο. Το πρώτο CD που ήρθε από το Παρίσι χάθηκε και δεν υπάρχει καν πρωτόκολλο παραλαβής του. Οι Γάλλοι λένε ότι έστειλαν τώρα πάλι τα ίδια. Ο Παπακωνσταντίνου λέει ότι έδωσε την πρώτη λίστα όπως την έλαβε. Δεν υπάρχει όμως πια το CD που έλαβε. Κατ’ αυτόν τον τρόπο όμως έμπλεξαν ο Γιάννης Διώτης του ΣΔΟΕ ή ο διάδοχος του Παπάκ στο υπουργείο Οικονομικών Βαγγέλης Βενιζέλος. Βεβαίως, ο Παπακωνσταντίνου ήταν υπέρμαχος του να ζητηθούν ξανά τα στοιχεία από το Παρίσι. Την πρωτοβουλία όμως την είχε ο εισαγγελέας Γρηγόρης Πεπόνης, που ζήτησε από τον Γιάννη Στουρνάρα να το κάνει. Και εν πάση περιπτώσει, δεν μπορεί να γίνει σύγκριση. Αρα δεν είναι καν ο λόγος του Παπακωνσταντίνου κόντρα στον λόγο των Γάλλων.

Λέει ότι αν υπάρχουν λογαριασμοί συγγενικών του προσώπων δεν το γνώριζε. Δεν μπορεί να αποδειχθεί. Και ο ίδιος πάντα επαναλάμβανε ότι ξεχώρισε τις πιο κραυγαλέες περιπτώσεις για έρευνα από το ΣΔΟΕ. Δεν ασχολήθηκε με το σύνολο της λίστας.

Λέει ότι οι εν λόγω λογαριασμοί θα ελεγχθούν πλήρως. Αυτονόητο.

Η δήλωση είναι προσεκτική – όπως και οι έως τώρα χειρισμοί. Η αλήθεια είναι ότι η λίστα Λαγκάρντ σκιάστηκε από δύο ζητήματα. Καθότι προϊόν υποκλοπής υπήρχε πρόβλημα νόμιμης αξιοποίησής της – κάτι που δημιουργούσε θέμα αξιοπιστίας. Η απώλεια του αρχικού CD εκ Γαλλίας επέτεινε την αναξιοπιστία των στοιχείων και άθροιζε υπόπτους στην αλυσίδα εκείνων που χειρίστηκαν τη λίστα μετά τον Παπάκ. Οι Ελβετοί, με τους οποίους η Ελλάδα, από εποχής κυβερνήσεων Παπανδρέου, διαπραγματευόταν τη φορολόγηση των καταθέσεων Ελλήνων στις ελβετικές τράπεζες, δεν ήθελαν ούτε να ακούν για τη λίστα Φαλτσιανί, από το όνομα του υπαλλήλου που την υπέκλεψε και την πούλησε.

Η εγκατάλειψη. Καθώς η φορολόγηση των ελληνικών καταθέσεων εμφανιζόταν ως μείζον, υπήρχε μια άτυπη τάση εγκατάλειψης της λίστας Λαγκάρντ από τις ελληνικές κυβερνήσεις για λόγους τακτικής ή γιατί ήταν ένα ατού που θα θυσιάζαμε για να φέρουμε πίσω τα ελληνικά χρήματα που είχαν φυγαδευθεί στην Ελβετία. Εκ των υστέρων αποδεικνύεται πως ήταν κάτι που βόλευε.

Τελικώς, τίποτε από αυτά δεν ίσχυσε. Η λίστα επανήλθε το φθινόπωρο του 2012 στην επικαιρότητα μέσω δημοσιεύματος σε εφημερίδα και έκτοτε η τάση είναι προς όλο και μεγαλύτερη διαφάνεια, με τα προφανή αποτελέσματα.