Με προθέσεις σού χτίζουν… ανώγεια και κατώγια

Φορτσάτος μας ενέσκηψε ο νέος, αναπληρωτής, διευθυντής του Εθνικού Αρχαιολογικού Μουσείου μας, του «καλύτερου στον κόσμο». Πόσο θα μείνει στην καρέκλα ουδείς είναι σε θέση να προείπει. Περγαμηνές βέβαια έχει, όπως με ενημέρωσε η συνάδελφος επί του αντικειμένου Μαίρη Αδαμοπούλου: δύο πανεπιστημιακά πτυχία, διατριβή, καριέρα στον χώρο της ιδιωτικής εκπαίδευσης και πρώην αναπληρωτής τομεάρχης της Νουδούλας σε θέματα εκ-Πολιτισμού. Συν δεκάμηνη θητεία στη θέση του διευθυντή του Νομισματικού Μουσείου.

Στόχος του, να γίνει το «Μουσείο» – όπως έχουμε συνηθίσει να το λέμε –  αντίπαλον δέος του Μουσείου της Ακρόπολης, δεμένο όμως στην ποδιά τού υπό εξαφάνιση υπουργείου Πολιτισμού (και όχι βέβαια τόσο ευέλικτο όσο εκείνο). Δεύτερος στόχος, όπως λέει, να δημιουργήσει περιοδικές εκθέσεις, να προβάλλει το Μουσείο με τρίλεπτα σποτάκια στην Ελλάδα και στο εξωτερικό, να το περιφράξει – κάτι που είχε φτάσει ως τους «σοφούς» του Κεντρικού Αρχαιολογικού Συμβουλίου και είχε προκαλέσει μεγάαααλες κόντρες, με αποτέλεσμα να παραπεμφθεί στις ελληνικές καλένδες.

Καλές οι προθέσεις. Ομως το Μουσείο εξακολουθεί κλείνει στις 15.00, οι χώροι του ασφυκτιούν και χρειάζονται επειγόντως επέκταση, δεν έχει αρκετούς φύλακες και έτσι μια αίθουσα παραμένει κλειστή. Μήπως λοιπόν θα έπρεπε άλλες να είναι οι προτεραιότητες και όχι μία έκθεση με ελληνικούς θησαυρούς στη βουλγαρική Φιλιππούπολη (προγραμματίζεται για τον Μάιο);

Γνωστή η ρήση: ο δρόμος προς την κόλαση είναι στρωμένος με καλές προθέσεις. Και δύσκολος όταν φτάνεις να κρατάς το τιμόνι δύο μουσείων (του Εθνικού και του Νομισματικού).