Πλανήτης Γη έτος 2030 μ.Χ.

Οι άνθρωποι που θα γεννηθούν σήμερα, όταν ενηλικιωθούν θα ζουν σε έναν κόσμο εντελώς διαφορετικό από τον δικό μας. Σε διάστημα μικρότερο από μια εικοσαετία η πραγματικότητα που μας περιβάλλει δεν θα υπάρχει πια – η Κίνα θα έχει ξεπεράσει τις ΗΠΑ ως παγκόσμια (οικονομική) υπερδύναμη, η Ασία θα είναι πλουσιότερη από την Αμερική και την Ευρώπη μαζί και για πρώτη φορά στην Ιστορία η μεσαία τάξη θα αποτελεί τον πιο σημαντικό παράγοντα οικονομικής και κοινωνικής εξέλιξης στο μεγαλύτερο μέρος του πλανήτη. Παράλληλη με την ξέφρενη ανοδική πορεία της Ασίας, θα είναι η αναπόφευκτη παρακμή των απόλυτων πρωταγωνιστών των τελευταίων 200 χρόνων. Η Βόρεια Αμερική, η Ευρώπη, η Ρωσία, η Ιαπωνία και οι πετρελαιοπαραγωγοί δυνάμεις της Μέσης Ανατολής θα έχουν πολύ μικρότερη επιρροή στο εσωτερικό ενός συστήματος όπου ως κυρίαρχες χώρες θα έχουν αναδυθεί η Βραζιλία, η Νότια Αφρική, η Τουρκία, η Ινδονησία, η Κολομβία και η Νιγηρία. Απόλυτος κυρίαρχος του παιχνιδιού θα είναι η Κίνα.   

Για τους παθιασμένους μελλοντολόγους, η δύση της Δύσης και η παράλληλη ανατολή της Ανατολής δεν αποτελούν καινούργιο δεδομένο. Αυτή τη φορά, όμως, οι ριζικές αυτές αλλαγές που θα μας συμπαρασύρουν όλους δεν ανακοινώνονται από τους αναλυτές των αγορών αλλά από το σημαντικότερο κέντρο μελετών των αμερικανικών μυστικών υπηρεσιών, το National Intelligence Council. Το Εθνικό Συμβούλιο Πληροφοριών των ΗΠΑ είναι ο οργανισμός που συντονίζει τη λειτουργία των 16 διαφορετικών μυστικών υπηρεσιών που εργάζονται για λογαριασμό του Πενταγώνου, αξιοποιώντας παράλληλα στοιχεία και δεδομένα που παρέχουν ειδικοί από 20 διαφορετικές χώρες. Στην έκθεση του οργανισμού με τίτλο «Global Trends 2030: Alternative Worlds» («Παγκόσμιες τάσεις 2030: εναλλακτικοί κόσμοι»), που δημοσιεύεται κάθε τέσσερα χρόνια, γίνεται αμέσως κατανοητό πως η εγγύτητα αυτών των νέων «εναλλακτικών κόσμων» που δημιουργούνται, καταλήγει να είναι, όπως σημειώνει ο αρχισυντάκτης της έκθεσης Μάθιου Μπάροουζ, «ιλιγγιώδης». Σε διάστημα μίας γενιάς η Ασία θα αποτελεί το κέντρο της παγκόσμιας κοινότητάς μας. Στρατιωτικές δαπάνες, ΑΕΠ, τεχνολογικές επενδύσεις, επιστημονική έρευνα και πολιτισμική επιρροή είναι οι τομείς στους οποίους ο νεαρός πληθυσμός της Κίνας και της Ινδίας θα ξεπεράσει τον γερασμένο πληθυσμό της Δύσης.

Ως ένα βαθμό, είναι αλήθεια ότι οι υπηρεσίες πληροφοριών αποκομίζουν οφέλη από τη συντήρηση των χειρότερων φόβων που τις καθιστούν λειτουργικές. Ομως η δημοσιοποίηση των συγκεκριμένων διαπιστώσεων περισσότερο, παρά προβλέψεων, για το άμεσο μέλλον μας, πρέπει να κλόνισαν πολλούς από τους έως τώρα ισχυρούς του πλανήτη. Η συγκεκριμένη έκθεση περιγράφει αυτό που το Πεκίνο χαρακτήρισε ως «τον κόσμο που τα παιδιά τού σήμερα θα αντικρίσουν όταν βρεθούν στο πανεπιστήμιο». Το 2030 η πρωτοκαθεδρία των ΗΠΑ θα αποτελεί παρελθόν. Θα έχουν όμως καταφέρει να αποκτήσουν «ενεργειακή ανεξαρτησία» χάρη στην ανάπτυξη νέων τεχνολογιών και στην αξιοποίηση κοιτασμάτων φυσικού αερίου. Αυτό θα έχει ως αποτέλεσμα, η άνοδος της Κίνας να μη μετατραπεί σ’ ένα νέο μονοπώλιο της εξουσίας και η χώρα να αναγκαστεί να ενταχτεί σ’ έναν πολυπολικό πλέον κόσμο, στο εσωτερικό του οποίου οι ΗΠΑ θα συνεχίσουν να είναι η «ουσιαστική υπερδύναμη», ικανή να «σχηματίσει και να ηγηθεί συνασπισμών που θα μπορούν να αντιμετωπίσουν τις παγκόσμιες προκλήσεις του μέλλοντος». Ο πλούτος και η οικονομία μεταφέρονται στην Ασία (η οποία δεν σταματά να επανεξοπλίζεται στρατιωτικά) ενώ η αμερικανική Δύση επιδιώκει να διατηρήσει την πολιτική της επιρροή. Παραδόξως, στρατηγικός σύμμαχος των ΗΠΑ και της Δύσης σ’ αυτή την προσπάθεια πρόκειται να είναι η Κίνα. Η φρενήρης ανάπτυξή της, η υποχώρηση της Ιαπωνίας, οι επενδύσεις στον Στρατό, ο διεκδικητικός χαρακτήρας των σχέσεών της με γειτονικές χώρες αναφορικά με τον έλεγχο του Ειρηνικού και περιοχών πλούσιων σε ενεργειακά αποθέματα, καταλήγουν, σύμφωνα με την έκθεση, «να οικοδομούν το πιο ισχυρό στήριγμα για την παράταση της ισχύος των ΗΠΑ στην περιοχή». Σε λιγότερο από είκοσι χρόνια, ο «φόβος της Κίνας» θα αποτελεί τη βασική αιτία για την «ανάγκη ύπαρξης των ΗΠΑ».

Μεταξύ των προβλέψεων τις οποίες οι συντάκτες της έκθεσης αποκαλούν «game changers», σενάρια που θα αλλάξουν ριζικά τα δεδομένα, ξεχωρίζουν εκείνα που αναφέρονται σε ένα πιο φιλελεύθερο Ιράν, στην εξομάλυνση των σχέσεων μεταξύ Παλαιστίνης και Ισραήλ και σε μια πιο σταθερή Μέση Ανατολή. Σενάρια πιθανά αλλά όχι σίγουρα, τα παραπάνω επισκιάζονται όλα από τη σχεδόν δεδομένη μετατόπιση της οικονομικής τουλάχιστον ισχύος από τη Δύση στην Ανατολή.

H «υπερβολική ισχύς» του Πεκίνου και η «ασιατική υπεροχή» προβληματίζουν του Δυτικούς, αλλά και τους ίδιους του Κινέζους και πρωτίστως τη νεοεκλεγείσα ηγεσία τους καθώς, όπως ακριβώς οι ειδικοί διαψεύστηκαν με την ΕΣΣΔ αρχικά και με την Ιαπωνία κατά τη δεκαετία του ’80, έτσι θα μπορούσαν να διαψευστούν και με την Κίνα.