Κάθε δεκαετία και ένας θρύλος

«Το παιχνίδι έχει μετατραπεί σε θέαμα με λίγους πρωταγωνιστές και πολλούς θεατές, σε ποδόσφαιρο για κοίταγμα, και το θέαμα έχει μετατραπεί σε μία από τις πιο επικερδείς οικονομικές δραστηριότητες στον κόσμο… Οι τεχνοκράτες του επαγγελματικού αθλητισμού επέβαλαν ένα ποδόσφαιρο καθαρής ταχύτητας και πολλής δύναμης που απεμπολεί την απόλαυση, εξασθενίζει τη φαντασία και απαγορεύει το θράσος. Ευτυχώς εμφανίζονται ακόμα στα γήπεδα, μολονότι αυτό συμβαίνει περιστασιακά, μερικοί ξεδιάντροποι βρωμιάρηδες που κάνουν του κεφαλιού τους και διαπράττουν το κακούργημα να ντριμπλάρουν όλη την αντίπαλη ομάδα, τον διαιτητή και το κοινό, μόνο και μόνο για την αγνή απόλαυση του κορμιού που ξεχύνεται στην απαγορευμένη περιπέτεια της ελευθερίας». Απόσπασμα από το βιβλίο «Τα χίλια πρόσωπα του ποδοσφαίρου» (Εκδόσεις Ελληνικά Γράμματα) του ουρουγουανού δημοσιογράφου, συγγραφέα και λάτρη του ποδοσφαίρου Εδουάρδο Γκαλεάνο, ο οποίος με την πένα του αφόρισε την εξέλιξη του αθλήματος που έγινε εις βάρος του θεάματος στραγγαλίζοντας κάθε ίχνος ελευθερίας πνεύματος στον αγωνιστικό χώρο.

Το ερώτημα: «Είναι ο κορυφαίος όλων των εποχών;» και η επισήμανση: «Ο νέος Πελέ, ή Μαραντόνα, ή…» υπογραμμίζουν τον βερμπαλισμό των Μέσων που πολλές φορές πέφτουν θύματα του αριβισμού των μάνατζερ.

Κάθε εποχή έχει και τους ήρωές της. Στην πολιτική, στην τέχνη, στις επιστήμες και φυσικά στο ποδόσφαιρο. Ο Μέσι δεν είναι Μαραντόνα και ο Κασίγιας δεν έχει σχέση με τον Θαμόρα…