[Διαστάσεις] Οι «θεριστές» του Ομπάμα

^«Τι είναι χειρότερο;» αναρωτιέται ο αρθρογράφος των «Φαϊνάνσιαλ Τάιμς» Γκίντεον Ραχμάν, «να κλείσουμε κάποιον στη φυλακή για χρόνια κατά τη διάρκεια των οποίων θα αναζητήσουμε στοιχεία που να αποδεικνύουν ότι είναι τρομοκράτης ή να σκοτώσουμε κάποιον απλώς και μόνο γιατί η συμπεριφορά του παραπέμπει σε τρομοκράτη;». Η πρώτη στρατηγική – εγκλεισμός δίχως δίκη στη φυλακή του Γκουαντάναμο – υπήρξε χαρακτηριστική της διακυβέρνησης του Τζορτζ Μπους. Η χρήση μη επανδρωμένων αεροσκαφών για τη δολοφονία ανθρώπων ύποπτων για τρομοκρατία μετατράπηκε σταδιακά σε σήμα κατατεθέν της διακυβέρνησης του Μπαράκ Ομπάμα.

Κάτοχος του Νομπέλ Ειρήνης και πραγματικά συμπαθής, ο Μπαράκ Ομπάμα έως τώρα δεν είχε επικριθεί για τη χρήση των μη επανδρωμένων αεροσκαφών. Ομως η καταφυγή σε αυτού του είδους τη δράση πλέον ανησυχεί και προβληματίζει πολλούς. Ενας από αυτούς, ο Κουρτ Βόλκερ, πρώην πρεσβευτής των ΗΠΑ στο ΝΑΤΟ κατά την περίοδο διακυβέρνησης του Μπους, αναρωτήθηκε σε πρόσφατο άρθρο του τι είδους έθνος θέλει να είναι η Αμερική. Ενα έθνος με μία ατέρμονη λίστα ανθρώπων που πρέπει να εκτελεστούν; Ενα έθνος το οποίο εκπαιδεύει τους πολίτες του να χρησιμοποιούν μηχανήματα προηγμένης τεχνολογίας για να σκοτώνουν ανθρώπους στην άλλη άκρη της Γης μόνο και μόνο επειδή μια κρατική επιτροπή θεωρεί πως πρόκειται για τρομοκράτες;

Το ερώτημα του αμερικανού πολιτικού αντικατοπτρίζει την ηθική δυσφορία που αισθάνονται πολλοί Αμερικανοί αναφορικά με τη διεξαγωγή πολεμικών επιχειρήσεων μέσω της χρήσης μη επανδρωμένων αεροσκαφών. Και η πιο σοβαρή ένσταση που προβάλλεται είναι ότι η χρήση τους έχει σχεδόν απαλείψει τη διαχωριστική γραμμή μεταξύ πολέμου και δολοφονίας. Αν κάποιος είναι ύποπτος, υπενθυμίζει ο βρετανός αρθρογράφος, για τρομοκρατία στις ΗΠΑ ή στη Βρετανία, πρώτα θα συλληφθεί και έπειτα θα δικαστεί. Στην περίπτωση όμως που οι ύποπτοι βρίσκονται σε απομακρυσμένες περιοχές του Πακιστάν είναι προτιμότερο να ανατιναχθούν.

Παρότι οι περισσότερες επιθέσεις πραγματοποιήθηκαν από τον Στρατό των ΗΠΑ σε εμπόλεμες ζώνες, όπως το Αφγανιστάν και το Ιράκ, υπήρξαν και αρκετές που πραγματοποιήθηκαν έπειτα από εντολή αξιωματούχων της CIA στη Σομαλία, στην Υεμένη και στο Πακιστάν. Κάποιες από αυτές είχαν στόχους γνωστούς υπόπτους για τρομοκρατία όπως στην περίπτωση του Ανουάρ αλ Αουλάκι που σκοτώθηκε στην Υεμένη. Οι υπόλοιπες όμως είχαν στόχους άγνωστους ανθρώπους, των οποίων η συμπεριφορά θεωρήθηκε ύποπτη.   

Η αμερικανική κυβέρνηση ισχυρίζεται ότι οι απώλειες μεταξύ των αμάχων είναι ελάχιστες. Σύμφωνα όμως με έρευνα των πανεπιστημίων του Στάνφορντ και της Νέας Υόρκης, η χρήση μη επανδρωμένων βομβαρδιστικών αεροσκαφών είχε αποτέλεσμα, μόνο στο Πακιστάν, τον θάνατο τουλάχιστον 450 αμάχων.

Για να περιοριστεί η χρήση των μη επανδρωμένων βομβαρδιστικών, καταλήγει ο Ραχμάν, είναι απαραίτητο οι πόλεμοι να διεξάγονται αποκλειστικά  από τον Στρατό και να είναι φανεροί ώστε να ελέγχονται και να ερευνώνται τόσο από τους δημοσιογράφους όσο και από τους πολιτικούς.