Μια πόλη χωρίς υποδομές

Δεν μοιράζονται όλοι την αισιοδοξία του διευθυντή του Μουσείου του Λούβρου, Ανρί Λοϊρέτ. Διότι ναι μεν το Λούβρο δεν καινοτομεί δημιουργώντας παράρτημα, όμως τα μουσεία που προηγήθηκαν – το Γκούγκενχαϊμ στο Μπιλμπάο, η Πινακοθήκη Τέιτ στο Λίβερπουλ και προσφάτως το Κέντρο Πομπιντού στη Μετς – επέλεξαν να επεκταθούν σε μεγαλύτερες πόλεις που βρίσκονται σε καλύτερη οικονομική κατάσταση σε σχέση με τη Λανς, που δεν διαθέτει ούτε μία αίθουσα κινηματογράφου, έχει μόλις δύο μέτρια ξενοδοχεία και ένα τουριστικό γραφείο.

Ενδεικτικό άλλωστε του πόσο αταίριαστο φαντάζει το νέο απόκτημα στην πόλη είναι ότι στη γειτονιά του, μόλις λίγα μέτρα από την είσοδό του, το μόνο που θα συναντήσει κάποιος είναι ένα καπνοπωλείο και ένα γραφείο στοιχημάτων.

Η ΤΕΧΝΗ ΣΤΟΝ ΛΑΟ. Το Λούβρο πάντως θεωρεί πως πίσω από το συγκεκριμένο παράρτημα υπάρχει ένας σπουδαίος πολιτικός συμβολισμός: επιστρέφει στις ρίζες του, στις αρχές της Γαλλικής Επανάστασης που ήταν η της αιτία δημιουργίας του και στόχο έχει να φέρει την τέχνη κοντά στο ευρύ κοινό.

«Ηρθαμε αντιμέτωποι με ανθρώπους δεν έχουν σχεδόν καθόλου πολιτιστικές συνήθειες και γι’ αυτό υπάρχουν ακόμη ορισμένοι που πιστεύουν ότι έπρεπε να έχουμε επιλέξει μια άλλη περιοχή, διότι η Λανς είναι φτωχή. Αν όμως το Λούβρο χρειαζόταν ένα μέρος αυτό είναι η Λανς», υποστηρίζει ο διευθυντής του παραρτήματος Ξαβιέ Ντεκτό.

Αλλωστε το Λούβρο δεν φαίνεται να προσδοκά επισκέψεις από τους ντόπιους για να κρατήσει ανοιχτό το παράρτημα της Λανς, τα λειτουργικά έξοδα του οποίου εκτιμώνται σε 15 εκατ. ευρώ ετησίως. Ελπίζει πως τα περισσότερα από τα 700.000 εισιτήρια των 9 ευρώ (το ετήσιο κοστίζει 15 ευρώ) που ελπίζει να κόψει για να επιβιώσει θα αγοράσουν Βρετανοί, Βέλγοι, Ολλανδοί και Γερμανοί, που μπορούν εύκολα, κυρίως με τον σιδηρόδρομο, να φτάσουν στη Λανς. Από το 2014 αναμένεται να προσελκύει 500.000 επισκέπτες τον χρόνο.