Η κρυφή γοητεία της εξουσίας

Θα είναι ο Αλέξης Τσίπρας κάτι σε «υπεράνθρωπο των μαζών»; Κρίνοντας από τη συρροή στη Συνδιάσκεψη του Σαββατοκύριακου, ο ΣΥΡΙΖΑ συνεχίζει να φουσκώνει. Οι αρχισυντάκτες ζητούν συνήθως από τους δημοσιογράφους του πολιτικού ρεπορτάζ να μεταφέρουν «κλίμα». Και η ατμόσφαιρα από το ΣΕΦ παραπέμπει σε μια μαζική συνάθροιση, όπου όλοι είναι βέβαιοι για ένα πράγμα: η εξουσία – όπου να ‘ναι – έρχεται. Είναι μια αντίληψη που επηρεάζει συμπεριφορές στην κορυφή, στη μέση και στη βάση. Είναι τα στελέχη πρώτης γραμμής που επιδίδονται στους γνωστούς κωμικούς διαγκωνισμούς για το ποιος θα κάτσει σε καρέκλα πρώτης σειράς. Και είναι αυτοί που ψηφοθηρούν, διεκδικώντας την εκλογή τους σε ενδιάμεσα κομματικά όργανα γιατί ξέρουν ότι είναι προθάλαμος για τοποθετήσεις στον κρατικό μηχανισμό – όταν και εφόσον έρθει η ώρα.

Αλλά όλα αυτά είναι «κλίμα». Η Συνδιάσκεψη του Σαββατοκύριακου ιχνογράφησε επίσης τα περιγράμματα των εξελίξεων που έρχονται, αλλά και των συγκρούσεων που θα προκύψουν, στον ΣΥΡΙΖΑ. Ο Τσίπρας έχει το βασικό πρόβλημα κάθε αρχηγού ενός κόμματος που μεγαλώνει απότομα και αρχίζει να πλησιάζει την εξουσία. Ο πολλαπλασιαστής είναι συνήθως η αμφισβήτηση και η φόρα ανατροπής. Δηλαδή, η έντονη αντιπολιτευτική διάθεση. Εδώ ο ΣΥΡΙΖΑ έχει πλειοδοτήσει. Οταν όμως μεγαλώνεις πολύ αρχίζεις να προσεγγίζεις πιο μεσαία ακροατήρια. Αρα, πρέπει να φαίνεσαι λίγο λιγότερο απειλητικός. Ταυτόχρονα γνωρίζεις ότι αλλιώς χειρίζεσαι τα πράγματα από μέσα και αλλιώς τα καταγγέλλεις από έξω. Ο Αλέξης προσπαθεί λοιπόν να καλιμπράρει το μήνυμά του με τρόπο που να μην ακυρώσει εντελώς τα επιθετικά χαρακτηριστικά του, αλλά να επιτρέψει και τις αναγκαίες προσαρμογές αν και όταν έρθει η εξουσία. Γιατί, είναι πλέον φανερό, Τσίπρας και τσιπραίοι έχουν δαγκώσει για τα καλά το κόκαλο της εξουσίας. Η ρητορική περί εκλογών και η δίψα για νίκη είναι γνήσια.

Πηγαίνοντας από τον αρχηγό στα στελέχη, προκύπτουν και άλλες δυσκολίες. Τι χρειαζόταν αυτός ο εσμός καλλιτεχνών, συγγραφέων, «επωνύμων» και άλλων που έχουν εκλεγεί με τον ΣΥΡΙΖΑ; Για ποιο λόγο έπρεπε να αναπαραχθεί μια από τις χειρότερες παθολογίες του δικομματισμού, δηλαδή η προσφυγή σε διασημότητες και κράχτες; Ηταν ανάγκη να συναντηθεί το λαϊκό ρεύμα του Ιουνίου με διάφορους ανεπάγγελτους που έψαχναν απεγνωσμένα έναν μισθό βουλευτή; Το αποτέλεσμα είναι μια Κοινοβουλευτική Ομάδα-αμάλγαμα όπου οι τηλεπροσωπικότητες δημιουργούν αίσθηση φτήνιας. Φάνηκε στη Συνδιάσκεψη. Αμάλγαμα είναι όμως και ο ΣΥΡΙΖΑ ως κόμμα. Οι συνιστώσες είναι ευφημισμός για φράξιες του πλέον σκληρού είδους. Η Συνδιάσκεψη επιβεβαίωσε ότι η μάχη για την ψυχή του ΣΥΡΙΖΑ ανάμεσα στον Λαφαζάνη και στους τσιπραίους μαίνεται και έχει πολλά επεισόδια μπροστά της. Οπως είδαμε και στην Αραβική Ανοιξη, οι σαλαφιστές – και οι ακραίοι – περιμένουν στη γωνία. Ο χειρισμός των κομματικών ισορροπιών ήταν πάντοτε το αδύνατο σημείο του Αλέξη. Αρχηγός όμως δεν γίνεσαι μόνο στην τηλεόραση ή στη Βουλή. Γίνεσαι και όταν μπορείς να χειριστείς τα στελέχη σου. Μέχρι στιγμής δεν το έχουμε δει.

Το συμπέρασμα είναι ότι η Συνδιάσκεψη απλώς επιβεβαιώνει όλα αυτά που ήδη ξέραμε – χωρίς να προσθέτει τίποτε καινούργιο.