Εξήντα δύο διάλογοι με τον «ψυχικό πλούτο της Ελλάδας»

Δύο χρόνια κράτησε η δημοσίευση των «Αταίριαστων», το 2010 και το 2011. Εξήντα δύο συναντήσεις, εξήντα δύο Σάββατα, εξήντα δύο δισέλιδα στα «ΝΕΑ» όπου, με τον Θανάση Νιάρχο μεσολαβητή και οικοδεσπότη, συζήτησαν μεταξύ τους άνθρωποι που, κανονικά, θα ήταν μάλλον απίθανο να συναντηθούν – στις περισσότερες, τουλάχιστον, περιπτώσεις: ο Βαγγέλης Βενιζέλος με τον Σταμάτη Φασουλή, ο Φώτης Κουβέλης με την Ελένη Βιτάλη, ο Νίκος Δένδιας με τον Βασίλη Χαραλαμπόπουλο, η Ντόρα Μπακογιάννη με τη Δήμητρα Γαλάνη, η Μιλένα Αποστολάκη με τον Χριστόφορο Παπακαλιάτη, ο Τηλέμαχος Χυτήρης με τη Σοφία Φιλιππίδου, ο Κυριάκος Μητσοτάκης με τον Δημήτρη Μαρωνίτη, ο Νίκος Σηφουνάκης με τον Αλέκο Φασιανό, η Αννα Διαμαντοπούλου με τον Παναγιώτη Τέτση, η Λούκα Κατσέλη με τον Θανάση Βαλτινό, η Εύη Χριστοφιλοπούλου με τον Ευγένιο Τριβιζά, ο Γιώργος Παπακωνσταντίνου με τον Δημήτρη Νανόπουλο, ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης με τη Ζωή Λάσκαρη, ο Αλέξης Τσίπρας με τον Γιώργο Κιμούλη (αυτό ήταν και το πρώτο ζευγάρι της σειράς), ο Γιάννης Βαρβιτσιώτης με τον Γιώργο Μαρίνο, ο Δημήτρης Μυταράς με τον Αρη Σπηλιωτόπουλο, ο Κωνσταντίνος Δεσποτόπουλος με τη Δήμητρα Ματσούκα, ο Φίλιππος Σαχινίδης με τον Γιάννη Ζουγανέλη, ο Δημήτρης Χριστόφιας με τον Γιώργο Νταλάρα, η Αλέκα Παπαρήγα με τον Γιάννη Κοντό, για να θυμηθούμε μερικά μόνο από τα ζεύγη των «αταίριαστων» συνομιλητών.

Συνήθως ένας πολιτικός και ένας καλλιτέχνης άνοιγαν διάλογο που συχνά έπαιρνε απρόσμενες όσο και δημιουργικές κατευθύνσεις, με οξείες παρατηρήσεις που γεννούσε η ίδια η διαφορετικότητα των συνομιλητών.

«Οσο προχωρούσαν οι “Αταίριαστοι”», σημειώνει ο Θανάσης Νιάρχος, «μεταβάλλονταν σε ψηφίδες μιας τοιχογραφίας που αποκτούσαν πολυπρισματική προοπτική χάρη στην αγωνία του κάθε πολιτικού και του κάθε καλλιτέχνη να διατυπώσει ό,τι είχε σκεφτεί και νιώσει σε μια δεδομένη χρονική περίοδο».

Οι συζητήσεις αυτές, που βρήκαν όλες μαζί φιλόξενη στέγη στις Εκδόσεις Γκοβόστη, οι οποίες τις εξέδωσαν στο σύνολό τους σε ενιαίο τόμο, αναδεικνύουν εντέλει, καταλήγει ο Θανάσης Νιάρχος, «τον ορυκτό ψυχικό πλούτο της χώρας μας».