[Στην ανάπαυλα] Είναι βαριά. Είναι βαριά η φούστα του τσολιά

Δεν ξέρω, σαν κάπως να αισθάνομαι σήμερα.

Θες είναι η δόση που την πήραμε επιτέλους, θες που θα μαζευτούν στο Γκάζι οι «Να σώσουμε την Κεντροαριστερά» (οι ίδιοι ακριβώς που την καταδικάσανε εις θάνατον), θες που διάβασα το κείμενο της κυρίας Μαριλίζας (σαν παλιά μελό ασπρόμαυρη ταινία «Η Μαριλίζα της Αυγής»), πάντως είδα τη μέρα με άλλα μάτια.

Βέβαια και η περασμένη βδομάδα την είχε τη χάρη της, διότι ενώ περιμέναμε το Eurogroup, κι ήτανε ζήτημα ζούμε – δεν ζούμε, εν ολίγοις «ο πρωκτός μας φλέγεται», όλος ο κυβερνοχώρος (χώρος εντελώς ακυβέρνητος) ασχολούνταν με τη ρήση του Τατσόπουλου που γάμησε τη μισή Αθήνα και κάτι τρέχει στα γύφτικα.

Προσωπικά ποσώς μ’ ενδιαφέρουν οι σεξουαλικές επιδόσεις του Συριζαίου συγγραφέα, μακριά απ’ το σπίτι μας κι όπου θέλει ας είναι.

Αντίθετα όμως είδα πως βρήκε την αφορμή ο Νεοέλλην να απλώσει στα μπλογκ και στα παράθυρα όλο του το χιούμορ καλοπλυμένο, αστραφτερό, να μοσχοβολάει  φρεσκάδα. Μάλιστα ένας  δικός μου φίλος (αλλά και του «Φίλιον» θαμών) απεφάνθη πως αυτή η κίνηση είναι δείγμα υγιούς λαού που το χιούμορ του δεν κάμπτεται από κανέναν  Σόιμπλε και καμία ηλιοκαμένη κυρία με το κασκόλ στους ώμους.  

Δεν ξέρω βέβαια τι εξήγηση θα δώσει ο ίδιος φίλος για τη φράση του κυρίου Κασιδιάρη, βουλευτού της Χρυσής Αυγής, που είπε στους Αστυνομικούς ότι δεν θ’ αρκεστεί στους μισούς αλλά θα τους «γαμήσει όλους». Γενικά αυτό το ρήμα τελευταία πάει από στόμα σε στόμα. «Ας είναι», που λέγανε και στα παλιά μυθιστορήματα, και στα θεατρικά του ’60.

Εγώ εκείνο που περιμένω, σαν ουτοπικός παρατηρητής, είναι τώρα που θα περάσει η πρώτη σφίξη να δούμε τι θα γίνει μ’ αυτόν τον έρημο  τον Πολιτισμό. Γιατί πολιτισμό ακούω και πολιτισμό δεν βλέπω. Ισως επειδή τον δώσαμε σ’ όλη την Ευρώπη μαζί με τα φώτα μας και δεν κρατήσαμε τίποτα για μας, με αποτέλεσμα να μείνουμε οι κουβαρντάδες στα μαύρα σκοτάδια του απολίτιστου και του κάφρου.

Τι να σου κάνει κι ένας Τζαβάρας μόνος του;  Μήπως πρέπει να του βάλουν κι έναν άλλον από δίπλα; Από πάνω; Εναν αντ’ αυτού. Κάτι να γίνει. Δεν ξέρω, ίσως να ‘μαι υπερβολικός, ίσως και εκτός τόπου και χρόνου, αλλά είμαι από κείνους που πιστεύουν ότι για ν’ αλλάξει κάτι σ’ αυτόν τον τόπο δεν φτάνουν οι αποκρατικοποιήσεις, οι μειώσεις μισθών, συντάξεων και οι απολύσεις. Εχει λόγο πάνω απ’ όλα η Παιδεία. Αλλ’ αυτήν την έχουν πνίξει κυριολεκτικά τα σκουπίδια, τα οποία και πρυτανεύουν σ’ όλα τα πανεπιστήμια. Οζει το αμφιθέατρο των εξελίξεων.

«Ας είναι».

Διακόπτω το πρόγραμμά μου, για ν’ ακούσω τις δηλώσεις του κυρίου Σκουρλέτη. Χάλια έγινε ο εκπρόσωπος του ΣΥΡΙΖΑ που πήραμε τη δόση. Ξεπουληθήκαμε λέει, ήπιαμε το αμίλητο νερό, υποκύψαμε, δεν το τιμήσαμε το παντελόνι που φοράμε. Ενα καλό δεν βρήκε.  

Επίσης ο κύριος Αλαβάνος δήλωσε προχτές ότι καλύτερα να πνιγόμαστε στο πέλαγος της δραχμής, διότι όλο και κάποιο καράβι θα πέρναγε να μας περιμαζέψει.

Και καλά, αυτοί ό,τι θένε λένε.

Εγώ; Που κάποτε τους αντιμετώπιζα σοβαρά;

Δεν υπάρχει και καμιά «Αυγή» για μένα να πάω να το σκυλομετανιώσω σαν τη Μαριλίζα.

Α… Δεν είμαστε καλά. Δεν είμαστε καθόλου καλά.