«Ερεθίζομαι, μωρό μου, σου τ’ ορκίζομαι»

Πιστεύουν, άραγε, πως έχουμε πλέον τόσο εκφυλιστεί που ο μόνος τρόπος να τραβήξουν την προσοχή μας είναι να μας απευθυνθούν… κάτω από τη μέση οι πνευματικοί μας άνθρωποι; Ή μόνον για… κάτω από τη μέση έχουν να μιλήσουν πια;

Τις προάλλες ένας καθόλα αξιοσέβαστος συγγραφέας – ο οποίος μάλιστα έπεσε και θύμα βίας ακροδεξιών ρατιστών/εθνικιστών – έλεγε σε τηλεοπτική εκπομπή πως «κάποιες φορές το κράτος βιάζει τον ανυπεράσπιστο πολίτη παρά τη θέλησή του, ενώ άμα βιάσεις μια γυναίκα μπορεί και να το θέλει» (τέτοια κοινωνική ευαισθησία στις συγκρίσεις!).

Πριν από κάμποσο καιρό άλλος έγκριτος εικαστικός και πατέρας βουλευτίνας έλεγε κάτι αντίστοιχο τηλεοπτικώς: «Δεν καταλαβαίνω γιατί ο βιαστής είναι πιο κακός άνθρωπος από την κοπέλα που βγάζει τα βυζιά της έξω και προκαλεί. Τη βία τη ζητάει η ίδια, θέλει να τη βιάσουν. Γιατί να κλείνουν στη φυλακή τον βιαστή κι όχι την κοπέλα; Αφού η φύση τον σπρώχνει να επιτεθεί».

Διαδικτυακός σάλος ακολουθεί αυτές τις ημέρες τις δηλώσεις άλλου συγγραφέα και βουλευτή πως «έχει πηδήξει τη μισή Αθήνα και αυτοί της Χρυσής Αυγής επιμένουν να με αποκαλούν αδελφή». Για να προσθέσει στη συνέχεια στο λεξιλόγιο… λιμανιού όχι μόνον την επίμονη επανάληψη της λέξης «αδελφή», αλλά και την παράξενη λέξη «λούγκρα» (αλήθεια, αυτές οι σεξουαλικές εκτροπές είναι σαν τη Λερναία Λούγκρα; Κόβεις κεφάλι και βγάζει περισσότερα;). Και για να βροντοφωνάξει σε όσους τον λοιδορούν και από το κόμμα του, όχι το λάθος του, αλλά πως «κοιμήθηκε ομοφυλόφιλος και ξύπνησε ομοφοβικός».

Δεν έχουν κάτι άλλο εκτός από πνευματικό σεξισμό (ή, μήπως, σεξουαλισμό;) να προσφέρουν σε αυτή τη δοκιμαζόμενη χώρα οι «πνευματικοί μας»;

Εμπρός, λοιπόν. Ας ξεκινήσουν τη Νέα Ελληνική Πολιτιστική και Ελληνική Επανάσταση, απαραιτήτως με ρόλεξ (του κυρ-Αδωνη) στα χέρια, με γούνες (και τα ράμματά της) στους ώμους, λικνιζόμενοι στον ρυθμό του επαναστατικού άσματος της αοιδού Δελλή: «Ελα γιατί μ’ άναψες πυρετό στο σώμα / όλα τα αναστάτωσες κι έχω γίνει λειώμα/ τη φωτιά που μ’ άναψες καίγομαι ακόμα. / Ερεθίζομαι και μόνον που σε σκέπτομαι / Ερεθίζομαι στην σκέψη σου, τρελαίνομαι / όσο νιώθω την ανάσα σου ζαλίζομαι / ερεθίζομαι, μωρό μου, σου τ’ ορκίζομαι»!