e-mail

Του ανασκολοπισμού ανήμερα

Κυρία Φοίβη

Οι δηλώσεις του κ. Παναγούλη για το τέλος που περιμένει τους υπουργούς του Μνημονίου με άφησαν κατάπληκτο, όπως και πολλούς άλλους που τον είδαμε στη Βουλή. Και έχω ιδιαίτερη εκτίμηση στην οικογένεια Παναγούλη μιας και οι ρίζες της κρατούν απ’ το γειτονικό μας χωριό τον Σύβρο, που είναι και η γενέτειρα της μάνας Αθηνάς.

Υποκλίνομαι στην οικογένεια Παναγούλη, στη μάνα Αθηνά, στον χαμένο Γιώργο, στον ήρωα Αλέκο – που δεν θα μάθουμε ποτέ πώς χάθηκε – και στον αντιστασιακό Στάθη. ΝΑΙ, γιατί κι αυτός την πολέμησε και υπέφερε πολλά στα χέρια της χούντας. Για τον πολιτικό Στάθη Παναγούλη, τι να πω;

Για την περιπλάνησή του στη σοσιαλιστικο-δεξιοαριστερή πολιτική κονίστρα δεν μπορεί να τον κατηγορήσει κανείς, γιατί ούτε βουλευτής – εκτός του ’81 – ήταν, ούτε την έδρα κανενός στέρησε.

Τις δηλώσεις όμως του σημερινού βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ τις θεωρώ απαράδεκτες, μισαλλόδοξες και προτρεπτικές σε βιαιοπραγίες. Δεν ξέρει μάλλον την παροιμία που λέμε στον Σύβρο και στον Αϊ-Πέτρο. Και δυστυχώς την έχυσε την καρδάρα με το γάλα.

Οι δηλώσεις του άφησαν κατάπληκτο πολύ κόσμο, ακόμα και του ΣΥΡΙΖΑ, που καλά έκαναν και τις καταδίκασαν. Πράγμα που δεν είδα να κάνει – αν το ‘κανε, έστω κούφια, ζητώ συγγνώμη – για τα «ιδανικά» της Νεολαίας του και την αισχρολογία τους εις βάρος του κ. Κουβέλη. Αρα, έχω άδικο να πιστεύω κι εγώ και ίσως και πολλοί άλλοι ότι τις υιοθετήσαν και τις αποδέχτηκαν;

Τα παραπάνω έχουν πολιτική μόνο στόχευση και κριτική και όχι προσωπική. Γιατί αν ο κ. Παναγούλης δεν ήταν βουλευτής (δημόσιο πρόσωπο), ελάχιστοι θα ασχολούνταν με τα λεγόμενά του.

Επαμεινώνδας Κούρτης,
Αγιος Πέτρος Λευκάδας

Αυτά τα χαριτωμένα για τα λιντσαρίσματα και τα άλλα χαριτωμένα (πάλι καλά που δεν έφτασε σε ανασκολοπισμούς και λοιπές χρυσαυγίτικες τακτικές), αγαπητέ Επαμεινώνδα, τα έχουν τραγουδήσει πιο πειστικά τα Μεθυσμένα Ξωτικά: «Είσαι μια κατάντια, μια ήττα ταξική, / ένας ναρκωμένος σκλάβος που τους χειροκροτεί / Είσαι ένας ηλίθιος καταναλωτής / που αυτό που σου πουλάνε το θεοποιείς / και στέκεσαι μπροστά του και νιώθεις ένα δέος / για μια γκρούπα παχυλών που σου οφείλουν χρέος / μεγαλοαφεντικά που ‘χουν στη δούλεψη τους / ανθρώπους που δουλεύουν και δεν βγάζουν το ψωμί τους / κι αντί να τους λιντσάρεις όπου τους συναντάς / τους δέχεσαι για αρχηγούς και τους χειροκροτάς, / βάζεις τον οβολό σου για να πλουτίσουν κι άλλο». Τι να προσθέσει κάποιος παραπάνω, από το «όνομα βαρύ σαν ιστορία» από βήματος Βουλής, ίσως και το σημερινό ξεχαρβάλωμα κάθε πολιτικής σκέψης και αισθητικής.

Βολευτές με… πιπέρι στο στόμα

Κυρία Φοίβη,

Εσύ που βρίσκεσαι κοντά στα κέντρα των αποφάσεων μερίμνησε στο μέτρο του δυνατού για τη σωστή λειτουργία του κυβερνητικού σχήματος. Συγκεκριμένα, το πολιτικό κατεστημένο, αφού μας οδήγησε στη χρεοκοπία, αποφάσισε να συνεργαστεί και σχημάτισε τον συνασπισμό των τριών κομμάτων, πράγμα πρωτόγνωρο για τα ελληνικά δεδομένα.

Και εκεί που περιμέναμε συνεργασία για την έξοδο της χώρας από την οικονομική εξάρτηση, άρχισαν και πάλι τα όργανα της μικροπολιτικής. Για τον Θεό τους, δεν υπάρχουν βουλευτές, υπουργοί να προβάλουν το έργο, όπως έκαναν στις κομματικές κυβερνήσεις; Γυρίσαμε πάλι στις κακιές συνήθειες του στενού κομματικού περιβάλλοντος. Ας το πάρουν απόφαση, οι εποχές των κομματικών κυβερνήσεων του ρουσφετιού και της συναλλαγής έχουν περάσει.

Επίσης ας υλοποιήσουν και το συνταγματικά επιτρεπτό να περιορίσουν τον αριθμό των βουλευτών στον αριθμό διακόσια σε πρώτη φάση και στη συνέχεια στους εκατόν πενήντα. Δεν είναι απαραίτητο και ηθικό, όλες οι παλιοσειρές των καλλιτεχνών και δημοσιογράφων να καταχωριστούν στη λίστα των συνταξιούχων βουλευτών.

Ε. Παπαδημητρίου, π. υποδ/ντής ΣΔΟΕ Κεντρ. Μακεδονίας

Αν εννοείτε με όλα τούτα, αγαπητέ Ε., ότι τελείωσαν οι εποχές που ο κάθε Αντουάν ο καραμπουζουκλής θα κρατάει μόνον τους «δικούς του» στο του εκ-Πολιτισμού υπουργείο και θα ξηλώνει όλους τους άλλους, σσσσσσσσ… πιπέρι στο στόμα. Αν εννοείτε ότι ζούμε σε μια χώρα που και για τον τελευταίο – όχι υπόδικο αλλά καταδικασθέντα – επίορκο δημόσιο υπάλληλο πάντα θα υπάρχουν κάποιοι «συντεχνίτες» που θα του στήνουν απεργίες και διαμαρτυρίες, αδιάκριτα, μην τύχει και τον απομακρύνουν από την «ενεργή» του υπηρεσία, ε λοιπόν… πιπέρι στο στόμα.  Αν εννοείτε ότι ακόμη ένας ολόκληρος λαός, που στενάζει, εξακολουθεί να πληρώνει πλουσιοπάροχα 2.500 υπαλλήλους της Βουλής (που μας βγάζουν από πάνω και τη γλώσσα) και αμέτρητους συνταξιούχους βολευτές (ναι, βολευτές), τι είπαμε… πιπέρι στο στόμα.