ΔΝΤ και Γερμανοί κάνουν παιχνίδι στην πλάτη μας

Καμιά πατρίδα για μελλοθάνατους. Μόνο που δεν πρόκειται για ταινία με σκηνοθέτες τους αδελφούς Κοέν, αλλά για έργο που παίζεται στην ελληνική δημόσια ζωή. Και η θνησιμότητα είναι πολιτική, κρίνοντας και από τον υψηλό βαθμό ανάλωσης του πολιτικού προσωπικού – από αρχηγούς και κάτω – μετά το 2009.

Αφορμή για τις μελαγχολικές αυτές διαπιστώσεις είναι οι 22.000 παραπάνω απολύσεις από το ελληνικό Δημόσιο που πρώτα ήθελε και μετά δεν ήθελε το ΔΝΤ. Με τον συνασπισμό ΝΔ – ΠΑΣΟΚ –
ΔΗΜΑΡ να έχει περάσει με κοινοβουλευτικές απώλειες τις Συμπληγάδες του πακέτου των 13,5 δισ. και του προϋπολογισμού του 2013, αλλά και με τους δήμους της χώρας να είναι περίπου σε ανταρσία λόγω του προγράμματος διαθεσιμότητας των υπαλλήλων, αναρωτιέται κανείς αν οι ιθύνοντες του Ταμείου – που έχει μάτια και αυτιά εν Αθήναις – οίδασι τι ποιούσι. Αραγε είναι αυτή η κατάλληλη στιγμή για να φορτώσει κανείς με πρόσθετο πολιτικό κόστος την κυβέρνηση; Γιατί η εγχώρια κοινή γνώμη, μετά την πικρή εμπειρία της τελευταίας τριετίας, αντιλαμβάνεται τα περί «παραδρομής» και τις εκ των υστέρων διαψεύσεις ως επιβεβαίωση γι’ αυτά που έρχονται. Είμαστε, άλλωστε, σταθερά στο κακό σενάριο.

Η σύντομη απάντηση είναι ότι το ΔΝΤ ενδιαφέρεται για τη βιωσιμότητα του ελληνικού χρέους. Οχι όμως και για τη βιωσιμότητα του ελληνικού πολιτικού συστήματος. Ή, τέλος πάντων, των φιλοευρωπαϊκών δυνάμεων που η δύναμή τους διαρκώς λιγοστεύει και επιχειρούν, συγκροτώντας μέτωπο, να κρατήσουν τη χώρα στον δρόμο του ευρώ. Από τον Ιούνιο του 2012, όταν συγκροτήθηκε η κυβέρνηση των τριών, δεν της έχει δοθεί καμία βοήθεια από το εξωτερικό. Εντάξει – η Ανγκέλα Μέρκελ ήρθε στην Αθήνα. Και με τα πολλά άρχισε η κουβέντα για την επιμήκυνση. Ωστόσο, η αργοπορία έφθειρε τον κυβερνητικό συνασπισμό, ιδίως δε τη ΔΗΜΑΡ. Η Ελλάδα, για να μνημονεύσει κανείς ένα οργισμένο ξέσπασμα του Γιώργου Παπανδρέου τον Φεβρουάριο του 2010, παραμένει «πειραματόζωο». Και η ανάγκη μιας πολιτικής εκτίμησης της ελληνικής κατάστασης αναγνωρίζεται μόνο στο Παρίσι. Η Ιστορία των δύο τελευταίων ετών βρίθει από εκφράσεις πολιτικής αναισθησίας. Οπως εκείνη η συνεδρίαση του Eurogroup το φθινόπωρο του 2011, όταν ο Βαγγέλης Βενιζέλος επισήμανε ότι η Ελλάδα θα χρειαστεί περισσότερο χρόνο και η Κριστίν Λαγκάρντ τού είπε ειρωνικά ότι έχει δέκα επιπλέον λεπτά για να εξηγήσει τι υπολογίζει να κάνει η ελληνική κυβέρνηση ώστε να ανακτήσει τον έλεγχο στα δημοσιονομικά.

Ευνοϊκή δεν είναι επίσης για την Ελλάδα η μακρά προεκλογική περίοδος στη Γερμανία. Εκεί ο γερμανός υπουργός Οικονομικών Βόλφγκανγκ Σόιμπλε θέλει να φαίνεται άτεγκτος απέναντι στη χώρα μας – είναι χαρακτηριστική η εμμονή του στον περιβόητο ειδικό λογαριασμό – ώστε να ικανοποιεί τον ανθελληνισμό της συντηρητικής κοινής γνώμης που επιμένει να μας θεωρεί άσωτους παρά την τεράστια προσπάθεια των τριών τελευταίων ετών. Αν το ΔΝΤ είναι απολίτικο, στο Βερολίνο παίζονται πολιτικά παιχνίδια στην πλάτη μας. Ωστόσο, το αποτέλεσμα είναι το ίδιο. Η κυβέρνηση των Αθηνών καλείται να σηκώσει όλο και μεγαλύτερα βάρη. Κι εκεί δικαιούται κανείς να είναι καχύποπτος. Ολοι αυτοί που επιβαρύνουν διαρκώς την κυβέρνηση Σαμαρά – Βενιζέλου – Κουβέλη, δεν αντιλαμβάνονται ότι στρώνουν δρόμο για τις πολιτικές δυνάμεις της δραχμής; Ή μήπως δεν τους νοιάζει – άρα, κατά βάσιν, θα τους βόλευε;