Παιδιά χωρίς χαμόγελο

Οι γονείς της ήταν σε διάσταση από τότε που η Χριστίνα ήταν δυόμισι ετών. Σ’ εκείνη την ηλικία η ίδια και ο μεγαλύτερος αδερφός της έμεναν με τον παππού και τη γιαγιά σε επαρχιακή πόλη. Παρόλο που η μητέρα της έμενε στην ίδια περιοχή, δεν επικοινώνησε ποτέ ξανά με τα παιδιά, ενώ ο πατέρας της συζούσε με μια κυρία. Τον Απρίλιο του 2003, σε ηλικία 16 ετών η Χριστίνα επισκέφθηκε την Κοινωνική Υπηρεσία του νοσοκομείου της περιοχής της και ανέφερε ότι ξυλοκοπείται πολύ συχνά από τον πατέρα της. Εξετάστηκε από τους γιατρούς του νοσοκομείου και εισήχθη στην ορθοπεδική κλινική όπου νοσηλεύτηκε, λόγω τραυματισμού της στον αυχένα και στη μέση.

Εκτός από τους ξυλοδαρμούς, η Χριστίνα τότε ανέφερε πως από 3 ετών υφίστατο σεξουαλική κακοποίηση από τον πατέρα αλλά και τον παππού της. Αποφασίστηκε να μην επιστρέψει στο σπίτι και τη φροντίδα της ανέλαβε το Χαμόγελο του Παιδιού. Σήμερα η Χριστίνα είναι 22 ετών, έχει ανοίξει τα φτερά της, έχει το δικό της σπίτι, εργάζεται ως αισθητικός και δεν ξεχνά να επικοινωνεί και να επισκέπτεται την οικογένεια που απέκτησε στο Χαμόγελο του Παιδιού.

Η Χριστίνα είναι ένα από τα θύματα παιδικής κακοποίησης στη χώρα μας και ένα από τα 40 εκατ. παιδιά σε όλο τον κόσμο, σύμφωνα με τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας (ΠΟΥ), που έχει καθιερώσει τη σημερινή μέρα ως μέρα κατά της παιδικής κακοποίησης. Στην Ελλάδα, σύμφωνα με τα νέα στοιχεία της Εθνικής Τηλεφωνικής Γραμμής SOS 1056, οι περιπτώσεις παιδικής κακοποίησης τους 10 πρώτους μήνες του 2012 που έφτασαν ως καταγγελίες ήταν 691.

Ο Δημήτρης, μόλις στα 2 του χρόνια, είχε ήδη βιώσει τους ξυλοδαρμούς της μητέρας του από τον πατέρα, αλλά και την εγκατάλειψη από τη μητέρα του, η οποία τον άφηνε μόνο του στο σπίτι για ατελείωτες ώρες. Ο Δημήτρης, χωρίς καμία φροντίδα, κατέληξε να τρέφεται με φελιζόλ! Σήμερα, έχει βρει την οικογένεια που δεν είχε στο Χαμόγελο του Παιδιού. Οπως εξηγεί η κοινωνική λειτουργός και υπεύθυνη της Τηλεφωνικής Γραμμής SOS 1056, Ιωάννα Λαγουμιτζή, τέσσερις είναι οι μορφές  κακοποίησης: σωματική, ψυχολογική, σεξουαλική αλλά και η παραμέληση. «Μπορεί την παραμέληση να τη θεωρούν ως την πιο ελαφριάς μορφής κακοποίηση, ωστόσο μπορεί να οδηγήσει ακόμη και στον θάνατο. Πριν από μερικά χρόνια, μας κάλεσαν στις 3 τα ξημερώματα να μας πουν πως στο Κέντρο της Αθήνας, έξω στον δρόμο, ένα κοριτσάκι τριάμισι ετών στεκόταν δίπλα από τον ημιλιπόθυμο ναρκομανή πατέρα της. Σήμερα το παιδί μένει σε ένα από τα σπίτια μας».