[Ιστορίες συνομωσίας] Ροζ φούξια, χνουδωτό

Ημέρες άγριας οικονομικής κρίσης που ζούμε, όλα τα μαγαζιά στη γειτονιά μου είναι άδεια και μόνο σε ένα δεν πέφτει καρφίτσα. Πουλάει είδη ραπτικής και εργόχειρου, κουμπιά, φερμουάρ, φόδρες, καρούλια με κλωστές, νήμα και βελόνες πλεξίματος, τυπωμένα κάδρα σε γκομπλέν με τσουπωτούς ερωτιδείς και μαρκησίες με τουρλωτούς κότσους. Πόσοι αιώνες πάνε από τότε που μ’ έστελνε η μάνα μου ν’ αγοράσω άσπρο τρύπωμα και μισό μέτρο φακαρόλα και πού πήγαν οι λέξεις που είχαν υφή και μετρήσιμες διαστάσεις; Σήμερα δεν θυμάμαι πια τι πάει να πει τρύπωμα και η φακαρόλα μού είναι αδύνατον να υποθέσω σε τι ακριβώς χρησίμευε. Την αφήνω να κουδουνίζει εντός μου σαν τζιγκλάκι, σαν ring tone, σαν βαρκαρόλα, σαν βάρκα χωρίς κουπιά σε θάλασσα πλατιά, βούλιαξε η αγάπη μας τι κρίμα.

Στέκομαι έξω από το μαγαζί και χαζεύω τα πολύχρωμα κουβάρια της βιτρίνας με μαλλί πλεξίματος (κούκλες δεν τα λέγαμε κάποτε;) σαν να είναι ζαχαρωτά, τούρτες, βουνά από γλασαρισμένα φρούτα. Εχει ένα ροζ φούξια χνουδωτό που θέλω να το πάρω για το σπίτι. Μοιάζει σαν την παιδική μου ηλικία ξέπλεκη, πριν αρχίσουν να τη φορμάρουν  κόβοντάς της βάναυσα πόντους για τη μασχάλη και τη λαιμόκοψη. Εκτιμώ πολύ την ωμότητα αυτής της γλώσσας και θυμώνω με τον εαυτό μου που δεν διδάχτηκε τίποτα από την υπομονή και το υπόκωφο χιούμορ της. Θα μπορούσα να αφεθώ πλήρως, να ακολουθήσω αυτή την παραίσθηση ίσα με το ταμείο, φοβάμαι όμως ότι δεν θα ακούσω αυτά που θέλω και πως θα μπερδευτώ. Είναι η ανάγκη που αντιποιείται τη φιλοτιμία ή μήπως λειτουργεί ερήμην μας κάνας σωτήριος τροπισμός; Φαινόμενο που παρουσιάζουν τα φυτά καθώς αλλάζουν προσανατολισμό όταν επιδρούν πάνω τους αντίξοα εξωτερικά ερεθίσματα.