Η προϊστορία του νόμου για την ιθαγένεια

Περισσότερο αυτοεξόριστος παρά εξοστρακισμένος. Αυτή είναι η πραγματικότητα του Γιάννη Ραγκούση, που περνάει πλέον μεγάλο διάστημα του χρόνου του στην Πάρο. Ο ίδιος δεν εξεπλάγη εντελώς από τις πολιτικές παρενέργειες που είχε η κρίση του Συμβουλίου της Επικρατείας περί αντισυνταγματικότητας του νόμου για την ιθαγένεια. Ούτε από την αντίθεση της Ιπποκράτους στην πρόθεση του Μαξίμου για γρήγορη αλλαγή. Γιατί; Διότι όλα τα πράγματα στην πολιτική έχουν την προϊστορία τους. Ο νόμος Ραγκούση για την ιθαγένεια πέρασε από τα κυβερνητικά όργανα στη φάση που η κυβέρνηση Παπανδρέου ήταν ακόμη συνεκτική. Που δεν είχε δηλαδή μπει στις φυγόκεντρες δυνάμεις του Μνημονίου. Τότε σε περίπτωση που στις υπουργικές συνεδριάσεις προέκυπταν νομικά θέματα γνωμοδοτούσαν επ’ αυτών εξπρές οι λεγόμενοι «καθηγητάδες» νομικοί της εποχής, δηλαδή ο Βαγγέλης Βενιζέλος, υπουργός Αμυνας ακόμη τότε, και ο Χάρης Παμπούκης, υπουργός Επικρατείας παρά τω πρωθυπουργώ. Είχαν και καλή σχέση, άρα δεν υπήρχαν μεταξύ τους διχογνωμίες. Κάπως έτσι έδωσαν πίσω στην τότε υπουργό Γεωργίας Κατερίνα Μπατζελή ένα νομοσχέδιο ως αντισυνταγματικό. Αντιθέτως, το νομοσχέδιο Ραγκούση για την ιθαγένεια δεν αντιμετώπισε νομικές αντιστάσεις στο Υπουργικό Συμβούλιο. Κι αυτό έχει κάποια σημασία για όσα έγιναν σε πολύ διαφορετικό περιβάλλον δύο χρόνια αργότερα.