Η πρωθυπουργική ατζέντα και τα μέτωπα

Τι γράφουν οι σημειώσεις του Πρωθυπουργού για το θέμα της μετανάστευσης; Ο Σαμαράς έχει καθαρές τις προτεραιότητες του στη φάση αυτή. Να πάρει κάτι παραπάνω από τους Ευρωπαίους – το πέτυχε. Είναι η τζάμπο-δόση των σαράντα δισ. και βάλε, καθώς και το πράσινο φως στην επιμήκυνση. Να μπει μπροστά στην προσπάθεια να ενθαρρυνθούν αναπτυξιακές προσπάθειες έστω και ενθυλακωμένες μέσα στη γενική ύφεση.

Η περίπτωση της Cosco στον Πειραιά και η συμφωνία με την Hewllett Packard είναι το είδος των επιτυχιών που θα ήθελε η κυβέρνηση. Πίσω από την οικονομία όμως ο Σαμαράς βλέπει τη λαθρομετανάστευση ως leit motiv της τετραετίας. Και τη βλέπει ως πολιτικό πολύπτυχο.

Διαπίστωση πρώτη: η λαθρομετανάστευση μπορεί να αναδειχθεί το κυρίαρχο εθνικό θέμα του 21ου αιώνα. Ο Πρωθυπουργός είναι προσηλωμένος στο θέμα της ΑΟΖ και της εκμετάλλευσης του υποθαλάσσιου πλούτου. Εχει συνείδηση της σημασίας του ανοίγματος στο Ισραήλ. Και διατηρεί επιφυλακτική στάση απέναντι στην Τουρκία.

Ωστόσο, αν συνεχιστεί η εισροή εκατοντάδων λαθρομεταναστών από τη μεθόριο, αυτό είναι κάτι που θα έχει σοβαρές συνέπειες. Η επιτήρηση των συνόρων είναι υπόθεση των Ενόπλων Δυνάμεων, αλλά η μετανάστευση δεν ανήκει τυπικά στην πολιτική δικαιοδοσία του υπουργείου Αμυνας. Ωστόσο, το ερώτημα είναι αν οι μελλοντικές  επενδύσεις της χώρας σε υψηλή αμυντική τεχνολογία θα πρέπει να αφορούν εξοπλισμό που να επιτρέπει την καλύτερη επιτήρηση της μεθορίου.

Ηδη η Ευρώπη πάει να αντικαταστήσει τα επανδρωμένα αεροσκάφη με τηλεκατευθυνόμενα από τα Predators που χρησιμοποιούν οι Αμερικανοί κατά της Αλ Κάιντα ώς ιπτάμενες συσκευές για επιτήρηση και αναγνώριση. Μια τέτοια επένδυση δεν αποκλείεται να συναρτηθεί και με το «δαχτυλίδι» των αμυντικών βιομηχανικών υποδομών της χώρας. Δηλαδή με συμπαραγωγές.

Διαπίστωση δεύτερη: η λαθρομετανάστευση δεν αντιμετωπίζεται μόνο με συλλήψεις. Θέλει μια ολοκληρωμένη πολιτική από τα κέντρα κράτησης ώς τη συγκρότηση μιας ομάδας νομικών που να δει πώς η Ελλάδα μπορεί να αντιμετωπίσει τους περιορισμούς του Δουβλίνου ΙΙ – μας ξαναστέλνουν πίσω από την Ευρώπη όσους λαθρομετανάστες πρωτομπήκαν στην ΕΕ από το έδαφός μας – και να βρει νομικές φόρμουλες για επαναπροώθηση. Μαζί πάει μια πολιτική για την ιθαγένεια – εξού και η ταχεία αντίδραση στην κρίση περί αντισυνταγματικότητας του νόμου Ραγκούση. Μια πολιτική υγείας – αλλά και μια πολιτική εργασίας.

Διαπίστωση τρίτη: η ανάγκη πολιτικοποίησης της λαθρομετανάστευσης δεν περνάει από μια απλή πολιτική επικοινωνίας όπου να φαίνεται το έργο – δηλαδή οι συλλήψεις. Ισως είναι μάλιστα χρήσιμο να αναλάβουν κάποιοι – από τη Βουλή ή την τηλεόραση – την πολιτική αντιπαράθεση με τους ακραίους, ώστε να μπορέσει η κυβέρνηση την ίδια ώρα να προχωρήσει. Ηδη φάνηκαν τα αποτελέσματα της ενεργοποίησης Βορίδη και Γεωργιάδη στη Βουλή.

Εκ των πραγμάτων λοιπόν μια πολιτική μετανάστευσης προϋποθέτει εμπλοκή περισσοτέρων υπουργών – όχι μόνο ο Νίκος Δένδιας για τον οποίο έχει θετική εικόνα το Μαξίμου, αλλά και ο Πάνος Παναγιωτόπουλος στο Αμυνας, καθώς και τα υπουργεία Εργασίας και Υγείας.

Προϋποθέτει επίσης χρήμα – που θα μπορούσε όμως να έρθει από την Ευρωπαϊκή Ενωση αφού τα σύνορά μας είναι τα εξωτερικά της όρια. Την ίδια ώρα αναγκαία είναι στην όλη προσέγγιση και η εμπλοκή και του πολιτικού σχεδιασμού του Μεγάρου Μαξίμου, όπου είναι γνωστό ότι η λαθρομετανάστευση είναι ένα από τα θέματα επί των οποίων προβληματίζεται ο Χρύσανθος Λαζαρίδης.