Ερχεται κρύος χειμώνας για τη συμπολίτευση

Οπως είπε ο Κένεντι στον Χρουστσόφ μετά την περίφημη συνάντηση της Βιέννης, το 1961, «θα είναι ένας κρύος χειμώνας». Και όχι μόνο γιατί θα είναι φαρμάκι το πετρέλαιο θέρμανσης.

Τα σχόλια στα τηλέφωνα και οι κουβέντες πίσω από κλειστές πόρτες συνεχίζονται για τον κοινοβουλευτικό διαπληκτισμό της Μαρίας Ρεπούση με βουλευτές της ΝΔ και, τελικά, με τον υπουργό Παιδείας Κωνσταντίνο Αρβανιτόπουλο. Οπως σε κάθε καβγά, δεν είναι σίγουρο ποιος άρχισε.

Εν αρχή ην το αποσυρθέν βιβλίο Ιστορίας της Στ’ Δημοτικού που στάθηκε αφορμή για ακροδεξιό πολιτικό πλιάτσικο με λαβή τα περί συνωστισμού στην προκυμαία της Σμύρνης το 1922. Ωστόσο στη δημόσια ζωή δεν είναι κακό να πολώνεις και ο συνωστισμός – ή μάλλον η αντισυσπείρωση – προοδευτικών δυνάμεων κόντρα στην ακροδεξιά πολιτική λογική έκανε τη Ρεπούση βουλευτή της ΔΗΜΑΡ. Μετριοπαθής κυβερνητικός είναι πεπεισμένος ότι εδώ και δεκαπέντε ημέρες «η Ρεπούση ανεβάζει την ιστορία του συνωστισμού γιατί κάποιος της έχει πει ότι της κάνει καλό». Ωστόσο, η ειρωνεία του Τάσου Νεράντζη δεν χρειαζόταν και το αποτέλεσμα ήταν να αντιδράσει η Ρεπούση κατηγορώντας, όχι άδικα, τη ΝΔ για συνωστισμό με την ακροδεξιά και πηγαίνοντας ένα βήμα παραπέρα, να διαβλέπει μεσσηνιακά οφέλη στην αύξηση χρηματοδότησης της Ακαδημίας Αθηνών. Δηλαδή να χτυπάει εμμέσως πλην σαφώς τον μεσσήνιο Πρωθυπουργό. Τα μάζεψε ο αρμόδιος υπουργός Παιδείας Κωνσταντίνος Αρβανιτόπουλος, που για να ξεφύγει από τα ιδεολογικά εκμεταλλεύθηκε την πανεπιστημιακή του ιδιότητα για να αμφισβητήσει τη Ρεπούση ως ιστορικό. Πάντως, η σπουδή της αντίδρασης είχε να κάνει με την έγνοια της κυβέρνησης «να μην μπει στην Ολομέλεια για να απαντήσει στη Ρεπούση ο Μάκης Βορίδης». Ο Βορίδης θα είχε κι έναν προσωπικό λόγο. Τον έκοψε η ΔΗΜΑΡ από την κυβέρνηση. Κι εδώ αρχίζουν μια σειρά από ενδιαφέροντα και ακανθώδη ζητήματα.

Ζήτημα πρώτον: τι θα γίνει αν ο Σαμαράς θελήσει να βάλει τον Βορίδη στην κυβέρνηση, στον ανασχηματισμό; Ικανός είναι. Τον Χάμπερμας επικαλείται σε διάφορες ομιλίες του. Ανάχωμα στη Χρυσή Αυγή και στους καμμένους μπορεί να αποτελέσει. Στο κάτω-κάτω δεν είναι ο μόνος που μπορεί να επιχειρήσει τη διαδρομή από την Ακρα Δεξιά προς τη Δεξιά. Την έκανε – αν και όχι ξεκινώντας από τόσο άκρη – προ εικοσαετίας και ο Κωστής Στεφανόπουλος, για να καταλήξει Πρόεδρος της Δημοκρατίας και υπόδειγμα μετριοπάθειας.

Ζήτημα δεύτερον: κάποιος πρέπει να εξηγήσει στους βουλευτές της ΝΔ και της ΔΗΜΑΡ ότι δεν έχουν το προνόμιο να τσακώνονται όσο οι αρχηγοί τους συνυπάρχουν στην κυβέρνηση των τριών. Η εικόνα της συμπολίτευσης στην Ολομέλεια, τόσο στην ψηφοφορία για το πακέτο των 13,5 δισ. όσο και για τον προϋπολογισμό, περίπου συμπίπτει με Κοινοβουλευτικές Ομάδες ατάκτων που κανείς δεν είναι εκεί για να τις προσέχει, να τις μαζεύει και να κάνει τα αναγκαία προσωπικά μασάζ. Ή, τέλος πάντων, αυτοί που είναι εκεί δεν μπορούν ή δεν θέλουν να παίξουν αυτόν τον ρόλο.  Αν η κυβέρνηση των τριών θέλει όντως να βγάλει τον χειμώνα, η Βουλή – σε επίπεδο μικροδιαχείρισης – απαιτεί επείγουσα προσοχή. Φαίνεται κι από τον εκνευρισμό που έχει προκαλέσει στη ΔΗΜΑΡ – αλλά και στο ΠΑΣΟΚ – το θέμα της αντισυνταγματικότητας του νόμου Ραγκούση για την ιθαγένεια.