Εξορίες και χωρισμοί

Στην ταινία «Χιγκίτα» του Αλέξανδρου Βούλγαρη, μια ωριαία παραληρηματική σειρά εικόνων του μέλλοντος όπου οι άστεγοι της Ομόνοιας «είναι οι πρώτοι που έχουν μολυνθεί, από έναν αδιευκρίνιστο ιό, οι μολυσμένοι ζουν στο Μακρύ Νησί» (δηλαδή τη Μακρόνησο). Η μικρή διάρκεια του φιλμ (67 λεπτά, για την ακρίβεια) είναι αυτή ακριβώς που χρειάζεται για να σφηνωθούν οι μακάβριες (αλλά και όμορφες) εικόνες της στο ασυνείδητο.

Είναι μια από τις πιο ενδιαφέρουσες φιλμικές αντανακλάσεις της οικονομικής – αλλά και πολιτιστικής, και ηθικής – κρίσης από την οποία υποφέρει η χώρα. Αξίζει να σημειωθεί πως, με εξαίρεση ίσως την ταινία «Papadopoulos & sons», οι υπόλοιπες έχουν γυριστεί με ελάχιστα χρήματα. Οι σκηνοθέτες αυτοί, βλέπετε, έχουν συνηθίσει να ζουν σε μια χώρα όπου ο καθένας ξεκινά να κάνει μια ταινία όπως θέλει και καταλήγει να την κάνει όπως μπορεί.

Στο «Χαιρετίσματα στην Ευρώπη», ο Νίκος Αλευράς (γνωστός ακόμα από τη “σκανδαλώδη” προβολή της ταινίας του «Πέφτουν οι πέτρες σαν το χαλάζι» που κόπηκε ενώ παιζόταν στον αέρα από την κρατική τηλεόραση) παραθέτει το δικό του χιουμοριστικό κατηγορώ στην Ευρωπαϊκή Ενωση σε μια ταινία που κόπηκε από το Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης. Ο σκηνοθέτης διαμαρτυρήθηκε με επιστολή στην οποία υποστηρίζει: «Εκανα μια ταινία για τον δικό μου ελληνισμό, όπως τον νιώθω εγώ, των γονιών μου και των παππούδων μου, τώρα που όλοι οι Ευρωπαίοι μας βρίζουν, τώρα που όλες οι εφημερίδες τους γράφουν τα αδιανόητα, σε συνεργασία με τους έλληνες δωσίλογους πολιτικούς».

ΣΥΜΠΑΡΑΓΩΓΕΣ. Υπάρχουν όμως και οι ευρωπαϊκές συμπαραγωγές! Στην ταινία «A very European break-up» («Ενας ιδιαιτέρως ευρωπαϊκός χωρισμός»), ένας Ελληνας συνάπτει σχέση με μια Γερμανίδα – ο πρώτος κάθεται στον καναπέ ενώ εκείνη δουλεύει σκληρά, μέχρι που ο σύζυγος αναγκάζεται να πουλήσει το βιος του για να σώσει την οικογένειά του. Στην υπόθεση εμπλέκεται μια ισπανίδα γειτόνισσα κι ένας άγγλος κοινός φίλος. Οταν ρωτούν τον Ελληνα (ονόματι Γκρέκο) αν αγαπάει τη σύζυγο του, εκείνος απαντά: «Εχουμε κοινό μέλλον»!

Απομένει να δούμε και μια ελληνική ταινία ευθέως πολιτική. Γιατί περιέργως κάτι τέτοιο ακόμα δεν έχει συμβεί. Γιατί άραγε οι Ιταλοί μπορούν να γυρίσουν μια ταινία σαν το «Il Divo» (με τον Τζούλιο Αντρεότι ακόμη εν ζωή);