[Πρόσωπα] Η απογοήτευση του παραολυμπιονίκη

Στις 7 Σεπτεμβρίου στο Λονδίνο, ο Αχμεντ Νάας κέρδισε ασημένιο μετάλλιο στους Παραολυμπιακούς Αγώνες, επευφημούμενος από χιλιάδες θεατές. «Πίστευα πως θα γινόμουν βασιλιάς των σπορ στο Ιράκ. Πίστευα πως θα ζούσα σαν βασιλιάς, πως θα γινόμουν ένα σύμβολο για τη χώρα μου», αφηγείται ο 20χρονος που πάσχει από νανισμό. Στη συνέχεια επέστρεψε στην πόλη του, την Μπάθα, νότια της Βαγδάτης, όπου η ζωή του δεν άλλαξε σε τίποτε απολύτως…

Παρά το πριμ των 33.000 δολαρίων που πήρε, ο Αχμεντ Νάας εξακολουθεί να εργάζεται στο οικογενειακό μανάβικο, να προπονείται σε σπαρτιάτικες συνθήκες και να ζει με τον πατέρα του, τα επτά αδέλφια του και τη διευρυμένη οικογένειά του σε ένα μικρό σπίτι. Στο Λονδίνο είχε ρίξει το ακόντιο στα 43,27 μέτρα και έγινε για λίγο παγκόσμιος ρέκορντμαν στη λεγόμενη κατηγορία F40. Το πλήθος τον καταχειροκρότησε όταν έκανε μία σειρά από τούμπες για να εκφράσει τη χαρά του. Λίγο αργότερα το παγκόσμιο ρεκόρ καταρρίφθηκε από τον Κινέζο Γουάνγκ Ζιμίνγκ, που κέρδισε το χρυσό μετάλλιο, ακόμη όμως και το αργυρό παραμένει εντυπωσιακό αποτέλεσμα για έναν αθλητή που μόλις πρόσφατα άρχισε τον ακοντισμό.

Μάλιστα το 2009 ο Αχμεντ Νάας είχε σταματήσει να αθλείται για ένα χρόνο. Ενας προπονητής δεν τον είχε θεωρήσει αρκετά δυνατό… Ωστόσο, μετά τις επιτυχίες του στην αρχή της χρονιάς σε τοπικές συναντήσεις κατάφερε να ενταχθεί στην ιρακινή παραολυμπιακή ομάδα και προπονήθηκε στη Βαγδάτη, το Βόρειο Ιράκ και την Τουρκία. Μοιάζει όμως να είναι ο μόνος που πιστεύει ότι το μετάλλιό του αξίζει κάτι για τη χώρα του… Αφότου επέστρεψε, εξακολουθεί πέντε ημέρες την εβδομάδα να κρατάει το οικογενειακό μανάβικο μαζί με τους τρεις αδελφούς του – βγάζουν από 15 έως 25 δολάρια την ημέρα. Συνεχίζει επίσης να προπονείται στην ταράτσα του οικογενειακού σπιτιού, με αυτοσχέδια βάρη και αλτήρες. Ακόντιο ρίχνει σε μια αλάνα με τη βοήθεια ενός αδελφού του, αλλά εξακολουθεί να μην έχει εξοπλισμό για την ακριβή μέτρηση των βολών του. «Επέστρεψα στην ίδια ζωή», λέει. «Ακόμη και όταν γύρισα στο Ιράκ, στο αεροδρόμιο δεν υπήρχε κανείς να με περιμένει. Πήρα ταξί για να επιστρέψω στη Βαγδάτη, ολομόναχος». Στην Μπάθα, οι συγγενείς του έκαναν μια τριήμερη γιορτή και όλη η πόλη ήρθε να τον συγχαρεί. «Ομως μετά την τρίτη ημέρα, όλα τελείωσαν», λέει σκουπίζοντας ένα δάκρυ. «Επέστρεψα στη δουλειά, ξανάγινα ο παλιός Αχμεντ… Είναι σκληρό για μένα να δεχθώ το γεγονός ότι έπειτα από όλα αυτά που κατάφερα, είμαι υποχρεωμένος να επιστρέψω στην παλιά δουλειά μου. Ημουν πολύ υπερήφανος για τον εαυτό μου. Πιστεύω πως αξίζω κάτι καλύτερο».