[Διαστάσεις] Μα είναι τόσο πουριτανοί;

Αυτή τη φορά το σενάριο δεν είχε χειροπέδες. Ούτε οποιαδήποτε άλλη μορφή δημόσιας διαπόμπευσης. Λογικό: ο Ντέιβιντ Πετρέους δεν κατηγορείται για βιασμό (για την ακρίβεια, δεν κατηγορείται για τίποτε απολύτως). Δεν προσπάθησε να φύγει από τη σκηνή του εγκλήματος (αντίθετα, υπέβαλε ο ίδιος την παραίτησή του στον Πρόεδρο Ομπάμα). Είναι ιδιαίτερα αγαπητός στον αμερικανικό λαό (κάτι που δεν συνέβαινε με τον Ντομινίκ Στρος-Καν). Last, but not least, είναι Αμερικανός (αλλά αυτό δεν θα τον γλίτωνε από την πιο αυστηρή μεταχείριση αν είχε παραβιάσει τον νόμο). Παρ’ όλα αυτά, έχασε τη θέση του εν μια νυκτί. Ενας από τους λαμπρότερους στρατιωτικούς στη σύγχρονη ιστορία των Ηνωμένων Πολιτειών είδε λοιπόν την καριέρα του να τελειώνει για ένα τσιλιμπούρδισμα; Τόσο πουριτανοί είναι τελικά οι Αμερικανοί;

Το ζήτημα δεν είναι τόσο απλό. Είναι αλήθεια ότι στην προεκλογική εκστρατεία του 1988, ο εκ των υποψηφίων του Δημοκρατικού Κόμματος για την προεδρία Γκάρι Χαρτ αναγκάστηκε να αποχωρήσει από τις προκριματικές εκλογές όταν αποκαλύφθηκε η εξωσυζυγική του σχέση. Είναι επίσης αλήθεια πως όταν έγινε γνωστό ότι η Μόνικα Λιουίνσκι έκανε ανάρμοστα πράγματα στον Μπιλ Κλίντον στο Οβάλ Γραφείο, το 60% των Αμερικανών έλεγε στις δημοσκοπήσεις ότι ο πρόεδρος είχε υποπέσει σε ηθικό παράπτωμα. Το ίδιο ακριβώς ποσοστό, όμως, παρείχε τη στήριξή του στον ίδιο άνθρωπο, θεωρώντας ότι ήταν ένας καλός ηγέτης. Οι Αμερικανοί ξέρουν να κάνουν διάκριση ανάμεσα στην πολιτική και στην ιδιωτική σφαίρα.

Εκτός αν θεωρούν ότι όσα συμβαίνουν στην ιδιωτική ζωή ενός αξιωματούχου επηρεάζουν την πολιτική του κρίση ή θέτουν σε κίνδυνο το εθνικό συμφέρον. Ανεξάρτητα από το αν η καμαριέρα έλεγε ή όχι (όλη) την αλήθεια, ο πρώην διευθυντής του ΔΝΤ είχε καταδικαστεί στη συνείδηση των Αμερικανών επειδή τον θεωρούσαν υπερβολικά ευάλωτο στις ανθρώπινες αδυναμίες του (και άρα εύκολο στόχο ενός εκβιασμού). Αυτό βάρυνε πολύ περισσότερο στην περίπτωση του Πετρέους. Ο αμερικανικός στρατιωτικός κώδικας  θεωρεί τη μοιχεία ισοδύναμη με έγκλημα (άρθρο 134). Οι στρατιωτικοί πρέπει να είναι ηθικά άμεμπτοι. Ο Πετρέους δεν ήταν. Εκτός από μοιχός, όμως, ήταν και απρόσεκτος. Ενας διευθυντής της CIA δεν μπορεί να παίζει με τα μέιλ του.

Ολα αυτά τα ήξερε ο στρατηγός. Γιατί λοιπόν διακινδύνευσε τα πάντα για μια εξωσυζυγική σχέση; Εδώ μπαίνουμε πια σε άλλα λημέρια. Ο έρωτας είναι τυφλός. Ενας γάμος είναι εξ ορισμού καταδικασμένος. Η Πόλα είναι όμορφη, η σύζυγος κουρασμένη. Η βιογραφία του ήταν ένας ύμνος, ο στρατηγός κολακεύτηκε. Τα κοινά ενδιαφέροντά τους ήταν πολλά, το τρέξιμο αποδείχθηκε ιδιαίτερα ερεθιστικό. Αυτό που δεν περίμενε ο στρατηγός ήταν ότι η γυναίκα που ερωτεύτηκε θα έφτανε να απειλήσει (πάντα μέσω μέιλ) μια άλλη γυναίκα, θεωρώντας την ανταγωνίστρια. Οταν το έμαθε έδωσε τέλος στη σχέση. Αλλά ήταν πια αργά, είχε μπει στη μέση το FBI.